Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

İkram nedir bilir misiniz?

Kimlere yapılır, nasıl yapılır, neler ikram cümlesinden algılanır?

İkram edenle ikramı kabul eden arasında nasıl bir münasebet gelişir.

Siz nasıl ikram edersiniz ve siz ikramı nasıl alırsınız!

“İkram” kelimesinin sizdeki ilk çağrışımı “tenzilat” mıdır yoksa...

İnsanlıktan mı ikram edersiniz, ikramla insanı mı ihya edersiniz…

Şu gürültü çağında pek çok hata yapıyoruz. Elimiz sözümüzü, sözümüz elimizi dinlemiyor. Fikrimizle gönlümüz başka başka istikametlere koşuyor.

Böyle bir çatışmaya düşünce insan hem ikram eden hem de ikram edilen olmaktan gittikçe uzaklaşıyor.

Sonuçta iyilik ve yardımlaşma bağları zayıflıyor ve insan insandan kopuyor.

İyi sözün olduğu gibi kötü sözünde bir gücü var.

Sözün tahribatından etkilenmemek için sükut kalesine sığınmak şart.

Yani “ikram” olarak sükutu almak ve sükutu vermek ve her şeyi sükunet içinde yapmak…

Diline kadar gelen sözü yutkunmak, sessizleşmek, susmak, konuşmamak, sükût etmek…

Bazen sözü namludan geri çekercesine durdurup sükut etmeyi yeğlemek insanın yapabileceği en iyi şeydir.

Sürekli konuşmaktan, oraya buraya cevap yetiştirmekten, şuna buna dert anlatmaktansa susmak bazen en tesirli anlatımdır.

Sükut hakkı hep vardır insanın.

Sükuti olmakta da faydalar var.

İnsan hep haksız olduğunda susmamalı, insan haklı olduğunda da susmasını bilmeli…

Susmasını bilmek iyidir.

Susmayı başarınca insan konuşmasını da öğrenmeye başlıyor.

Sözü yere düşürmeden konuşmaya…

Sözün gücüne zaaf yaşatmadan konuşmaya…

Sözü biriktirerek konuşmaya…

Yeni sözler söyleyecek bir lisana sahip olmaya…

Sözün “ikram” olmasına…

Öfkeye kapılmamak için sükut gerektiği gibi sırrı ifşa etmemek için de gerekir sükut.

İnsan üslubunu korumak içinde gerektiğinde sözü “sükutun çığlıklarına” bırakmalı.

Dinlemek için önce susmak gerek.

Sus, dinle ve öğren…

İnsan kendisini öğrenmeli, kendisini bilmeli ki, bu bilgi bir anlam ifade etsin.

“Sükutun dili” kelimelerden daha derin ve kelimelerden daha güçlü anlatır seni.

İnsanın öyle halleri vardır ki, kelimeler o ifadeyi taşımaya asla muktedir olamazlar. Orada beyanın ufku insanı bütünlüğü içinde anlatmaya yetmez, acizlik baş gösterir bildiğimiz bütün kelimelerde.

“Sükut hali”, sükuneti de beraberinde getirir, insan sükunet bulur.

Bu durum beklide sürekli arayıp durduğumuz “huzurun” kapılarını açar.

“Büyük sükunet” çoğu zaman renkli ve profesyonelce kurgulanmış anlatımlardan daha tesirlidir insan üzerinde.

Terbiye edicidir sükunet hali.

Elbette insan kendisine yapılan kötülükleri, haksızlıkları, zulümleri isterse affeder, “bilselerdi yapmazlardı” veya “ne de olsa bunlarda insan bir gün insan olduklarını düşünür ve bütün münasebetsiz davranışlarından vazgeçerler” der.

Bir de “bakmak” diye bir sorunumuz var.

Susmakla başladığımız “yolculukta” hayatı gürültülerden arındırıp sessizliği bürünerek, günlük telaşın hızını kesip olup-biteni keşfedecek bir nazara ulaşmak için bakmayı öğrenmek de lazım.

Sükutun doğal faydalarından biridir bakmak…

Bakmak ve görmek...

İnsan her baktığında göremez, hem bakmanın hem de görmenin bilgisine vakıf olmak gerekir.

Nereye ne için baktığın da önemlidir.

Nerede neyi aradığında aynı derecede önemlidir.

Göz, bakış açılarından sadece bir tanesidir, gerçeği görmek için başka yeteneklerin de devreye girmesi gerekir.

İnsan nereye bakmalı, göz neyi görmeli, neye yoğunlaşmalı, nelere körleşmeli…

Yani gözünde sükut ettiği anlar olmalı.

Kimi anlık “iradi körlükler” büyük güzelliği görebilme yolunu açar insan.

Her bakan göremez, bakmasını ve ne görmek istediğini bilen görür.

“Sen karanlığa bakarsan karanlıkta sana bakar” sözü özetliyor durumu.

İnsana bakmak zordur.

Bakıp da, insanı görmek ve uzun bir yolculuğu çıkmak derman ister.

Sükut bizi insana götürür.

Hem içimizdeki insana, hem de dışımızdaki insanlara.

Allah''a en hızlı ulaşan yollardan birisi insan kalbidir.

İnsanın kalbine değerse, sözümüz, sezimiz, sükutumuz, halimiz…

Bu kadar mücerret bir anlatımı “ikram” kavramı üzerinden müşahhas hale getirelim;

Bazı insanlara karşı sükutumuz ilgisizliğimizden, bencilliğimizden, insani duyarlılığımızın yeterince gelişmemesinden, hatta yabanilikten kaynaklanır.

Burada sükut, insanı insandan uzaklaştırır.

Yani “ikram” ortadan kalkar.

Allah yeryüzünde hepimize ikram ediyor ve ikram edenleri sevdiğini ilan ediyor.

İkram liyakata göre dağıtılan bir meta değildir, ikram gönülden gelen bir cömertlik bir halidir ve herkes muhatabıdır.

Şimdi var mısınız sahici bir muhasebeye;

Hesap edin günde kaç insanla karşılaşıyoruz? Bunların kaç tanesi ile ilk kez karşılaşıyoruz, kaç tanesiyle birden fazla yüz yüze geliyoruz.

Yeni insanla karşılaşmaya sabah evden çıktığımız anda başlıyoruz, önce komşularla selamlaşma, hal hatır sorma faslı…

Ardından yolda gördüklerimiz, gözümüze takılanlar…

İş yerine gelindiğinde otoparktan başlayan, bina girişinde, asansörde, merdivenlerde, koridorlarda meydana gelen karşılaşmalar.

Bakın insan insanın yakasını hiç bırakmıyor ve bir günde sabit ve değişken olmak üzere sayısal olarak birkaç yüz insanla göz göze gelip üç beş kelime konuşuyoruz.

Bu kadar karşılaşma bence insana sorumluluk da yüklüyor.

Sabah neşe içinde gördüğümüzü birisi birkaç saat sonra hazan yemiş, dalları kırılmış gibi duruyor orada.

Her insan günde birkaç mevsim yaşıyor. Dalgalanmalar, iç sarsıntılar süreli kıyıya, kayalıklara atıyor onu.

Tam bu noktada sorumluluk yani “ikram” devreye giriyor. İnsanın ikrama en çok ihtiyaç hissettiği bu duruma karşı duyarlılık gerekir.

Bu karşılaşmalarda neler konuşuluyor, en sık duyduğumuz kelimeler nelerdir, peki onlara ne söylüyoruz. Birbirimze ne ikram ediyoruz.

Aramızda tesirli bir söz vücuda geliyor mu.

İnsan mesaj yüklüdür ve insanın hallerinde okunacak nice olaylar vardır.

Yani, kiram sofraları kurulmalı ve o sofralar hep açık kalmalı.

Fikir ikramı, gönül ikramı, söz ikramı, sükut ikramı, his ve duygu ikramı, hal ikramı fasılasız sürmeli…

Bir de ikram sahibi bilmeli ki ikram ettiğin kişilerin de sana edeceği ikramları vardır, onların ikramından mahrum kalmamalı.

Unutmayalım ki, ikrama muhatap olan birinin şükür göstermesi, tevekkülü, sabrı ve duası da ondan gelen bir ikramdır.

İnsan sustuğunda ikramın çeşitlerini öğreniyor.

İkram etmek için sürekli beslenmek, kendini yenilemek ve o güzel sofrayı hep açık ve zengin tutmak gerekir…

Yani bu bir gönül işi…

İnsan susmasını öğrenince, sükutun çığlıkları ile tanışıyor, ardından bakmasını da, görmesini de, ikram etmesini de öğreniyor…

Galiba bütün mesele ikram edeni bulmak…

Siz susuzluktan ölürken suyu arkadaşına ikram edenleri de hatırlarsınız…

Allah ikram edenleri sevdiği gibi, sözünü ve gözünü israf etmeyenleri de sever.

Elbette ki sözün insana ulaşanını da, gözün insanı görenini de…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...