Tarafım...
Mehmet Gündem - PazarYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 02/12/2007, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Bazı insanlar tek başına anlamlıdır.
Bu anlamlılar bir araya gelince ortaya başka bir şey çıkar.
Yazıları, konuşmaları, duruşları, sorgulamaları, sesleri, tavırları ve hatta kibirleri dahi anlamlıdır.
Başkaldırı, isyan, hırçınlık yakışır onlara.
En ciddi adamlara ve en ciddi kurumlara karşı geliştirdikleri müstehzi tavırları da öyle.
Ve insana en çok vicdanlı olmak yakışır.
Elbette içinde yeterince akıl olan bir vicdan…
Yenilgi yoktur onların hayatında, yaşanmış olan son tahlilde acı verse de, yaşanması gerektiği için yaşanmıştır, anlamlıdır, geride asla pişmanlık bırakmaz.
Onlar alışkanlıklara esir olmazlar.
Beğenmedikleri bir durum, hatta bir ima içlerine sinmediğinde başını alıp gitmesini de bilirler.
Esir düşmezler, sayfalara, makamlara, rütbelere, ünvanlara, imkânlara...
Biz beğensek de beğenmesek de ilkelerinin götürdüğü yere gider onlar.
Kimi insanlar tek başına anlamlıdır dedim ya, işte bu anlamlılar bir araya gelince ortaya başka bir şey, yeni bir arayış çıkar.
Bugünlerde o arayışın adı Taraf gazetesi…
Taraf, benim penceremden, birlikte böylesine bir anlam arayışının ve toplumu “anlam”a çağrının sonucudur.
Bildiğimiz Ahmet Altan üslubu, cesareti, samimiyeti, akıl huzursuzluğu, vicdan arayışı, isyankar tavrı…
Alev Er''in gazeteciliği, titizliği, toparlayıcılığı, ekip ruhu felsefesi, sakinliği ve sadeliği…
Yasemin Çongar''ın çalışkanlığı, ayrıntılara vukufiyeti ve güvenilirliği…
Neşe Düzel''in soruları…
Ve burada adlarını saymadığım görünmeyen onlarca yetenek…
İyi, çalışkan ve vicdanlı insanlar ülkeyi kurtarmak için değil, bizi bizden kurtarmak için gazete çıkartıyorlar.
İnsanın; devlete, siyasete, patrona, sermayeye, kimi organizasyonlara, cemaatlere, cemiyetlere, kalabalıklara değil insana taraf olmasını istiyorlar…
Bunun için Taraf gazetesi yaşamalı, var olmalı…
Bu ortamda böyle bir gazete çıkarmak her şeyden evvel takdire şayan bir hamle ve büyük bir cesaret örneğidir.
Herkesin, bir şekilde oluşturduğu ismini ve imkânlarını korumanın peşine düştüğü, bencilleştiği, ötekinin varlığına ve acılarına yabancılaştığı, hedeflerini küçülttüğü bir dönemde, birkaç idealistin ortaya çıkıp, ezberleri ve alışkanlıkları zorlaması, olup biteni sorgulama çabası bana çok ahlaki geliyor.
Kimsenin hiç bir işine yaramadan var olmak insanın sırtında bir yüktür.
İnsana ve insanlığa ne bırakıyorum, onu nereye sürüklüyorum diye düşünmeli değil miyiz?..
İnsanlığa ait olmak, insana dair sorumluk da yükler bize.
Ahmet Altan, Alev Er, Yasemin Çongar, Neşe Düzel… işleri yoktu da kendilerine iş üretmediler, işlerini ve imkânlarını bırakarak geldiler, Taraf oldular ki, bu oldukça manidardır.
Üç hafta önce yola çıktı Taraf.
Mütevazi bir kadro ve sınırlı imkanlarla…
Fakat iddialı ve büyük hedeflerle…
Onlar gazetecilik yapmak istiyorlar;
Kimsenin yazamadıklarını yazmak, okura güven vermek, düşmanlık üretmemek, Kürt''e de Türk''e de insan olduğu için değer vermek, haklıdan yana tavırlı, yanlışın karşısında duran, kimsenin inancından ve kimliğinden dolayı horlanmadığı…
Mesleğine sevgiyle bağlı, ona ihanet etmeyen…
Mesleğine ihanet edenleri cesurca afişe eden…
Gerçeğin gücü karşısında otoriteye aldırmayan…
Sorumluluk düzeyi yüksek, vicdanı olan bir gazetecilik yapmak istiyorlar.
Bunlar yapılabilir hedefler…
İnsanın ne olduğu, sadece yapabildiği ile sınırlı bir tanımdan ibaret değildir, o aynı zamanda hedefi kadar da büyüktür.
Taraf henüz bu noktada olmayabilir, ama hedefi belli, ufku açıktır…
Bu yolculukta onu yalnız bırakmamak gerek.
Tamam, büyük beklentilerimiz oldu, ama gazetecilik konserve kutusu yapmaya benzemez, hem süreç işidir, hem de her gün yeniden, sıfırdan başlarsınız.
Haberleri yetirince iyi olmayabilir, şimdiden bağımlılık yapmamış da olabilir, ama ortada bir vizyon ve kararlılık var.
“Taraf neden tutmadı” diyenlerin aceleciliğine inat, ben “Taraf tutacak galiba”, hatta “bu felsefede bir gazete mutlaka tutmalı” demeyi tercih ediyorum…
Çünkü bunu bir idealin bitiş öyküsü olarak değil, çıkışın nüvesi olarak görüyorum.
Bence bu bir vizyon gazeteciliği olacak, sıradan bir misyon değil.
İyi bir gazetede Yeni Şafak''ta çalışıyorum, istediğim her şeyi de rahatlıkla yazıyorum, buna rağmen Taraf''a, fikren ve vicdanen tarafım.
Taraf''ın başarısını başarım, başarısızlığı da başarısızlığım olarak görürüm.
Eğer her şeye rağmen Taraf''ın yolculuğu bir gün biterse...
Bunu ne macera ne de bir yenilgi olarak görürüm.
Bu cesur yürekler, yapılması gerekeni yaptılar, bu ülkeye, kendi insanlarına dair sorumluluklarının gereğini ortaya koydular ve sonradan geleceklere, utanmadan yürüyebilecekleri bir yol açtılar derim.
Bugün ne kadar da çok vicdanın sesine, yani sevgiye ihtiyacımız var.
Sevmediğinizi nasıl korur, onun yanlışlarına nasıl tahammül edebilirsiniz ki.
Devlet sevgisi değil, insan sevgisidir hepimizin istediği.
Devlet ve kurumları bizi hatırlamasın, sevmesin ama ırkı, kültürü, inancı, sosyal statüsü, muhiti ve mahallesi ne olursa olsun insan insanı unutmasın, insan insanı sevsin isteriz…
Bencilliğinden yana değil de, vicdanına taraf olunca insanın tavrı da bir anlam taşır.. Biz ki insanın insandan yana taraf olmasını isteriz.
Onun için Taraf''la aynı taraftayız…
Bu ülkede birkaç nesil geçmişi konuşmakla, biriken kavgaları sürdürmekle geçirdi ömrünü. Onlar böyle yapmakla ne bugüne dokunabildiler, ne de geleceğe kalabildiler.
Hukuktan uzaklaşıp zorbalaşan devlet, insanlarını kavga ettirip, onları hayattan soğutarak hep ölümle imtihana sürüklediğinde ve onları öldükleri, öldürdükleri oranda nam ve şana layık gördüğünde pek çok şey bitmiş demektir. Hayatın bittiği yerde, insana rağmen ölümün yüceltildiği yerde devlet niye yaşar ki!
Bizde uzun süre yüzü umutla geleceğe bakanlar değil, asık suratlarıyla geçmişe demirleyenler kahramanlaştırıldılar.
Bizi utandıran kimi gazeteciler, yasakçı rektörler, darbeci askerler, iktidar düşkünü bürokratlar, siyaseti değersizleştiren siyasetçiler, paraya esir düşüp vicdanını evraklarıyla birlikte kasada uyutan patronlar, kitlelerin hak arayışını suistimal eden sendikacılar…
Yani mesleğine ihanet eden herkes…
Hayata yenilmiş bu kesimleri düşününce Taraf ve benzeri sorumluluk düzeyi yüksek oluşumların varlığı ve anlamı daha da derinleşiyor…
Bu derinlik elbette devlette değil, halkta olmalı…
Taraf bizden, okurdan hiçbir şey saklamamaya, insanı insana hatırlatmaya kararlı ise…
İyiye, itibara, dürüstlüğe, gerçeğe, cesarete, hayata, yaşatmaya Taraf olan bir gazete her zaman var olur.
Çıkmasa da efsanesi yaşar gider…
Otoriteler karşısında bir kibir lazım bize…
Dikkatle bakın göreceksiniz, o makul kibir var taraf olanlar da…
Onlar için sonuç değil, süreçtir hayatın anlamını oluşturan…
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.