Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Sistemin, kriz çıkarma potansiyeli oldukça yüksek, başarısını parti kapatmaya, siyasi alanı daraltıp siyaseti etkisizleştirmeye bağlamış. Sivil ve demokratik unsurlardan uzak güdümlü bir siyaseti uygun görüyor.

Siyaset eliyle sağlam bir iktidar kuramadığımız için, sistem içinde ''iktidar savaşları'' hiç bitmedi, ''düşük yoğunluklu savaş'' sürüp gitti.

Eskiden on yıllık periyotlarla sayıyorduk anti demokratik güçlerin çıkışlarını, demokratik sistemin yaralarını, siyasetin yenilgilerini; 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül''ü ve 28 Şubat…

Geride kalan zaman darbeler ve darbe girişimleri tarihi bir anlamda.

Şimdi neredeyse yarım asırda yaşanan bütün sorunları son bir iki yılda ve oldukça yoğun bir şekilde yaşadık.

Hatırlayalım.

Ayışığı ve Sarıkız kod adlı iki darbe girişimi atlattık.

Çeteler gün yüzüne çıktı, silahlar sokağa indi, …

Terör yeniden alevlendi.

Tabut siyaseti yapanlara fırsat doğdu.

Şemdinli''de hukuk iflas etti.

Danıştay hain bir saldırının hedefi oldu.

Hrant Dink katledildi.

Ülkenin başında çarpışarak çekilen bir cumhurbaşkanı vardı, uzatmaları oynasa da gitti ve hızla unutuldu.

27 Nisan muhtırası ayrı bir garabetti. Asker hiç olmadığı kadar yıprandı.

Anayasa Mahkemesi''nin 367 kararı da tarihe geçti.

YÖK ve rektörler hükümete başkaldırdılar.

Medyanın en büyük gurubu ansızın saf değiştirdi.

Kışkırtıcı bir formül olarak Cumhuriyet mitingleri devreye girdi.

22 Temmuz''da iktidar yüzde 47''yi görünce sistem içinde iktidar savaşları daha da görünür oldu.

Bürokratik iktidar ile sivil siyasetin iktidarı karşı karşıya geldi.

Çarpıştılar hem de kaç kere.

Demokrasi karşıtı lobiler sistematik bir şekilde ve çok yönlü harekete geçtiler.

Ulusalcılar, darbeciler, çeteler…

Cephanelik evler, suikast listeleri, krokiler

Ve Ergenekon patladı…

Kirli hesaplar döküldü.

Ekonomik krizi tetiklendi, darbe ihtimali sürekli canlı tutuldu.

Darbe dönemi anayasası değişiyordu, ne olduysa o irade söndü ve değişim fırsatı rafa kaldırıldı.

Statüko bir kere daha galip geldi.

Kürt sorunu, Alevilik, türban, azınlık vakıfları, AB reformları, 301… kenara itildi.

Bu arada DTP''ye kapatma davası açıldı.

Kimsenin sesi çıkmadı.

Ve nihayetinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı “Laiklik karşıtı fiillerin odağı haline geldiği” gerekçesiyle AKP''nin kapatılması, Cumhurbaşkanı Gül ve Başbakan Erdoğan dahil 71 kişiye 5 yıl süreyle siyaset yasağı talebiyle dava açtı.

AKP''yi demokratik yollarla yenemeyenler, öngörüleri tutmayanlar, sandıkta hüsrana uğrayanlar bu haber üzerine bayram ettiler, çocuklar gibi sevindiler.

Sezer''in davayı görecek Anayasa Mahkemesi''ne atadığı 8 üyeye vurgu yaparak, sonuçtan emin bir şekilde “Sezer''in savcıları” çığlığını da attılar.

Başsavcının iddianamesi mizahi bulundu, hukuk metninden çok siyasi bir tavır olarak yorumlandı.

Hukuk ayıbı diyenler de oldu.

Aradan bir hafta geçmeden Ergenekon kapsamında İlhan Selçuk, Kemal Alemdaroğlu ve Doğu Perinçek gözaltına alındılar…

“Tehlikenin farkında mısınız” diyenler bir şekilde kendileri tehlike haline geldiler.

Şemdinli''de, 27 Nisan muhtırasında susan, AKP''ya kapatma talebine sevinen Baykal, Selçuk, Alemdöroğlu ve Parinçek''in gözaltına alınmalarını “İktidarın kendi derin devletini inşa çabası” olarak yorumladı.

Baykal ne yazık ki demokrasiye sahip çıkmadı, statükocu bir tavra teslim oldu.

CHP ve lideri hala darbeden medet umuyor… Elinden gelse yeni bir 28 Şubat sürecini yeniden yaşatacak...

Bu arada eski bir hukukçu olan A Sezer''in İlhan Selçuk''la dostluğu aklıma geldi. Köşk''te sık sık kabul edermiş İS''i. Hayat bu her zaman köşke çıkarmaz insanı.

Mücadele siyaseti ve siyasileri yok ederek olmaz.

AKP iktidar partisi olduğu için değil, kitle partisi olduğu için kapatılmamalı.

Kitle partisini kapattığınız zaman milleti de sistemden, demokrasiden ve siyasal alandan çekersiniz.

Laiklik ve darbe kavramlarını bu kadar yan yana getirdiğinizde devleti de, onu oluşturan öteki hayati müesseseleri de yıpratırsınız.

Laiklik elbette devlet için önemlidir ama “tek dayanak” haline geldiğinde, hatta devletin bütün varlığını laikliğe indirgediğinizde sağlam bir paradigma kurma imkanınız elbette yoktur.

Hukuku “derin iktidarın aracı” haline getirdiğinizde hukuk yıpranır, yıpranan hukuk işlevini yitirmeye başlar.

Bir ülkede hukuka inanç kaybolduğunda çok şey kaybolmuş demektir.

Bir kitle partisinin kapatılmasıyla Türkiye siyasetsiz kalır, siyasi kriz de her anlamda kaosa davetiyedir.

Toplumun huzurunu bozacak, geleceğini tehdit edecek, demokrasiye, istikrara, yatırama darbe vuracak eylemler suçtur. Bu eylemleri kim yaparsa yapsın suçtur ve yargılanmalılar.

Bir yıl önce de sorunlarımız vardı ama geleceğe umutla bakabiliyorduk.

Peki ne oldu bir yıl içinde?

AKP iktidarını “devletle karşı karşıya getirme” stratejisi bir ölçüde sonuç verdi ve sistem yeniden sorun üretir hale geldi.

Sorunlara çözüm vadiyle gelen ve çözüm ürettikçe kendine alan açan AKP iktidarı bir anlamda teslim oldu, değişimci ve reformist kimliğini yitirdi. Türkiye için “büyük değişim” fırsatını iyi kullanamadı. “Demokrasi ve millet karşıtı fiillerin odağı” haline gelen “statükocu koalisyonun” tuzağına düştü.

AKP acilen kendin toparlamalı, elinde kilit ve kelepçe olanlarla hukukun bütün imkanlarıyla mücadele etmeli, partiye sahip çıkmalı.

Çünkü tek hedef AKP değil…

Bozgun oradan başladığında bir daha önünü kimse alamaz…

Statükocuların bir “evresel vizyonu” olmaması çok normal, vizyon olmadığı için hep birlikte statükoya sığınıyorlar.

Peki AKP''nin vizyondan kopması ne demek… Bu kabul edilebilir bir şey mi? İçeride bu kadar tehlike karşısında Türkiye''nin “büyük vizyona” ihtiyacı var.

AKP bu fırsatı harcamamalı…

AKP iktidar olmaya karar vermeli…

Bunu için de ilk ve en büyük şart her açıdan ''temiz'' kalmayı başarmalı…

“Laiklik karşıtı fiillerin odağı haline gelme” durumu bir suç da, “demokrasi karşıtı fiillerin odağı haline gelme” gerçeği neden tehlike ve suç olarak algılanmıyor bu ülkede.

Yoksa bizde demokrasi korunacak kadar değer görmüyor mu?

Derin devlet ve iktidar odakları belki de son kez devredeler.

Bunlara rağmen Türkiye iddia edildiği gibi hızla çatışmaya doğru sürüklenmiyor, tam aksine büyük bir yüzleşme ve ayrışma yaşıyor.

Türkiye anti demokratik güçlerden temizleniyor.

Çıkan gürültü bunun sonucudur.

İktidar değişiyor, derinden çıkıp şeffaflaşıyor, hesap sorulur bir hale geliyor.

Hayatını kirletenler, suç işleyenler, küçük iktidarı için büyük hatalar yapanlar korksunlar…

Uzun süredir sorun çözemeyen, var olan sorunları büyüten, bu da yetmiyormuş gibi yeni sorunlar üreten bir sistemin sonucudur bu manzara…

Bütün zamanlar, bütün şartlar için geçerli olduğunu zannedip de, kendini yenileme ihtiyacı duymayan, beşeri olduğu halde dogmatik hale gelen her ideoloji, her paradigma zamanın ruhuna direne dirine kendisini iflasa mahkum ediyor...

Türkiye''nin asıl sorunu; çağını idrak edemeyen, küreselleşmeyi ıskalayan sistemin, donanımları farklılaşmış ve nitelik kazanmış yeni toplumun taleplerine karşılık verememesidir...

Özetle, paradigmanın kırılma anı…

Sorun çözemeyen AKP içinde tehlike aynıdır; hem paradigması iflas eder, hem de cazibesi biter.

Hepimiz tehlikenin farkındayız. “Tehlike” içeride. AKP sorunları çöze çöze yol almalı…

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...