Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Yazı kendini sunma aracı olmaktan ziyade kendini sorgulama eylemi olarak durur bende. Aklımdan geçenlerle, dışa vurduklarımla, gizlediklerimle yüzleşme anları. Olup bitenden, okuduklarımdan, işittiklerimden, gördüklerimden, hissettiklerimden nasıl etkilendiğim, neye nasıl ne kadar tavır aldığım, nelere sevindiğim, nelere üzüldüğüm fikrimi ve kalbimi nelere kaptırdığımla ilgili bir sorgulama.

Yazıdan murad, istikamet üzere fikrimin ve vicdanımın sesini olabildiğince yükseltebilme çabası…

Zordur benim için yazmak.

Her yazıyı “sona biraz daha yakın” diye diye yazarım ki kolaylaşsın…

Yine düşündüm, son bir yazı yazsaydım ana tema ne olurdu…

Hayat insanı konuşturuyor, ölüm ise susturuyor insanı.

Ölüm ki, insana dar gelen dünya hayatının bittiği, sonsuzluk aleminin açıldığı sihirli kapıdır. Orada biz fanilerin sözü anlamsızlaşır, bütün haşmetiyle İlahi hüküm tecelli eder.

Bende son yazı ölüm üzerinedir.

Ölüm bir son olduğu için değil, sözün bittiği yer olduğu için öyledir. Beşeri sözün anlam derinliği, yüzü Baki''ye müteveccih insana artık hiç bir şey diyemez, insana değemez o söz.

Zordur yazmak...

Kimi insanlar için yaşamak da zordur.

İnsan olmak ağır gelir.

İlahi vahyin ışığı altında olup da karanlıkta ömür sürme bedbahtlığı insanın içinde, hem nefsine hem de insanlığa ihanet duygusunu büyütür de orada söz bir kere daha sukut eder ve cinnetin sınırlarında gezinir insan.

Büyük ideallere, ulvi bir gayeye gönlünü kaptırmış insanla, nefsine yenik düşmüş, dünyayı hazdan ibaret gören insanın ölüm algıları birbirine çok yakındır. İkisinin de aklından ölüm hiç çıkmaz. Birincisi dünya meşakkatinden sıyrılıp vatan-ı aslisine yol bulacağı yüz binler ahbaplara kavuşmak için ölüme iştiyak duyar. Ötekinin de hep aklındadır ölüm, fakat bütün gayretini ölümden kaçmak için sarf eder.

“Ölü gibi yaşamak” ve “yok gibi yaşamak” cümleleri ikisi için de kullanılır. Çünkü ikisinin üzerine de oturan bir elbisedir bu. Birinde arınmışlık, özgürlük, aşmışlık ve derinlik, ötekinde bağımlılık, sığlık, boşluk ve anlamsızlık çağrıştırır.

Nereye kaçılır ki Allah''ın mülkünden...

Son bir yazı düşünürken Aksiyon Dergisi''nin son sayısı yetişti imdadıma.

Kapakta bir illüstrasyon; beyaz zeminde yeşil bir yol, ufuk çizgisi gibi duran yolun sonunda bir insan silueti, bir elinde valiz var, gelmiyor gidiyor… Ufukta kaybolmak üzere insan… Ve başlık: Gurbette vuslat… Kimi birkaç yıl önce, kimi 15 yıl önce eline valizini alıp “kendini unutarak sonsuza kadar yürüme azmiyle” yola koyulmuş. Ülke ülke dolaşmış, okyanuslar aşmış ve vakti saati geldiğinde ruhu kanatlandığı halde bedenini gurbette toprağa emanet etmiş destansı hayatların hikayelerini anlatıyor.

Aksiyon, eğitim hizmetinde canını dünyaya dağıtan büyük hayatların sade yaşantılarına ışık tutuyor… Gurbette vuslata erenler büyük insanlık ideali için ölmeyi öğretiyorlar.

Yaşamayı bilmeyenler ölmeyi de bilemezler.

Bizde bazı şeyler ölmeden bırakılmıyor.

Halbuki ölmeden de bırakılabilmeli…

Hayattan, makamdan, koltuktan, köşelerden ölümle sökülüp atılmak, dünyayı ancak ölümle terk etmek insan onuruna pek de yakışan bir şey değil. Zaten böyle gidenlerin gözleri arkada kalıyor.

Fikrini ve kalbini kaptırdığın bir yüce mefkuren olursa, ceketini sırtına atar, dünyanı da iki valize hapsedip çeker gidersin...

Bir son yazı imkanı daha bulursam önümüzdeki hafta Aksiyon''un ışık tuttuğu Gurbette Vuslat gerçeği üzerine yazacağım…

Çünkü biz fanilerin iyi ve güzel ölümlere ihtiyacı var.

Esasında nasihat için ölüm yeter bize.

Ölüm her an ve her yerde.

En son Güneydoğu''da Gabar''da gelmedi mi askerlerimizin üzerine. Alıp götürmedi mi onları. Götürüp de şahadet mertebesine çıkarmadı mı genç fidanlarımızı.

Ahmet Sarıoğlu''nu Malatya''da, Fethullah Selçuk''u Diyarbakır''da, Şükrü Karataş''ı Erzurum''da, Turgay Salgar''ı Kars''ta, Murat Uçar ve Mehmet Yıldırım''ı Konya''da, Sıddık Küçükgöz''ü Çorum''da, Seyfi Altuntaş''ı Samsun''da, Emrah Eryılmaz''ı Niğde''de, Mehmet Uyar ve Kasım Aksoy''u Şanlıurfa''da, Bayram Güzel''i Denizli''de, Mehmet Coşkun''u Gaziantep''te kırık kalplerimizle Hakk''a uğurlamadık mı!..

Siz kanatlanıp cennete doğru yol alırken, bizlerin içine derin bir utanç düştü. Ne büyük hüsran ki varlığınızdan ancak ölümlerinizle haberdar olduk. Sonradan gördük yaşadığınız hayatı, ailenizi, kardeşlerinizi, evinizi, köyünüzü, fakirliğinizi, çalınmış çocukluğunuzu, zor geçen yıllarınızı…

Gerçek şu ki; siz bu vatan için öldünüz, ama biz sizi yaşarken de yaşatamadık.

Bu kadar enkaz arasında, kızaracak bir yüzümüz, utanacak bir yüreğimiz kalmış olsa da kendimize gelsek şimdi…

Ey şehit;

Ne kadar da birbirine benziyor hayatlarınız, köyleriniz, geride kalanlarınız. Sizler Anadolu''nun yoksulluğunu iliklerine kadar yaşamış fakir evlatları olabilirsiniz. Kürt ya da Türk de olabilirsiniz. Geride kalan çocuklarınızın gözleri yaşlı, ana-babalarınızın kalpleri perişan da olabilir. Eşiniz, nişanlınız elim bir kedere düşmüş de olabilir. Siz onurluca çekip giderken bu hayattan, bize de bir ağır imtihan bıraktınız. Emanetlerinize sahip çıkma, yetimlere yetimliğin burukluğunu yaşatmama, fakirliği, kimsesizliği onların üzerlerinden kaldırma imtihanı. Onlara insan onuruna yakışır bir hayat sunabilme imtihanı… İstanbul''da, Ankara''da, İzmir''de… Gece başını yastığa koyduğunda rahat edememe, iğneli fıçıya atılmış gibi kendini “ateşin düştüğü yerde” bulma, iradeyle orada yanma imtihanı…

Bunun için can atan büyük bir yürek lazım bize.

Ardınızdan yakılan ağıtlardan düşen gözyaşları ve vatan toprağına dökülen kanlarınız şimdi o yürüklere doğru akıyor, büyütüyor onları.

Şehitlerimizle gurur duyuyoruz ama yaşadığımız utanç bastırıyor gururumuzu. Şehit emanetlerini yaşatma maharetimizle de gurur duyarsak, ancak o zaman kurtulabiliriz bu utançtan.

Duymuyor musunuz; ölüm içimizden birilerini alıp götürürken, ölü gibi, yok gibi yaşayan bizlere de “diriltme çağrısı” yapıyor.

Onlar yükünü alıp gittiler de, bir ağır imtihandır şimdi bizim hissemize düşen.

Dünya ve içindekiler sürekli insanın iç hudutlarını ihlal etme çabasında.

Hayata ve ölüme duyarsız huysuz ruhlarız bizler.

Ama şimdi gaflet kalkanları kırılıyor ve ses ta içimize kadar işliyor.

Bu bir fırsattır. Değerlendirmezsek, korkarım gündelikleştirip tez unuturuz bu acıyı ve “bize emanet” edilen o hayatları. Sonra arkadan yeni ölümler, yeni şehit cenazeleri gelir, ta ki acı bizde yer bulana, aklımız başımıza gelene kadar.

Ne için yaşıyorsan onun için ölmelisin.

Uğruna ölümü göze aldığın şeydir senin değerin.

Bir ölümlü hayattan ibarettir bu yaşadığımız.

Çoğumuz basit yaşıyoruz, basit şeylerin kavgasını veriyoruz ve korkarım bir hiç uğruna ölüp gideceğiz…

Ve korkarım dünya kurtulacak bizden…

Fikrimde bir ölüm var.

Ölüm gerçeğini seviyorum…

Çünkü o, daha gelmeden terbiye ediyor bizi…

Ölüm gelene kadar hep vardır ve hep yazılmalıdır…

Son yazı…

Toparlanın bir büyük yolculuk var önümüzde…

Not: Tüm dostların bayramını tebrik ediyorum...

/resim/site/asker85a27ca0659c5c3acby.jpg
Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...