Yüzleşmeleri bu hafta Yeni Şafak ile sürdürüyorum.
Bir süre önce Sah İnn Paradice otelde yayın ekibi ağırlıkta olmak üzere, programa uyan yazarların da katıldığı üç gün süren bir aile içi toplantısı yaptık. İşe geride bıraktığımız bir yılın muhasebesiyle başladık, iyisiyle, kötüsüyle yapıp ettiklerimizle yüzleştik, kendimizi eleştirme cesaretini sonuna kadar gösterdik. Eleştirinin lüzumuna inanmakla birlikte onun ne deli acıtıcı olduğunu bilirim. Sağolsunlar Genel Yayın Yönetmenimiz Yusuf Ziya Cömert ve Genel Koordinatörümüz Nurullah Öztürk de “geçmişle yüzleşme” raundunu sabırla ve dikkatle dinlediler, not aldılar. Açıkçası bu eleştiri seansında daha sert bir toplantı beklerken, konuşulanları dinlediğimde, Türkiye için oldukça kritik geçen yılın içinden Yeni Şafak çalışanlarının yüz akıyla çıktıklarını, ortaya konulan performansın, yayın kalitesinin, kurumsallaşmada kat edilen mesafenin onları memnun ettiğini gördüm.
Toplantıdan edindiğim izlenimlerden birisi; Yeni Şafak''ta sorun odaklı konuşma dönemi bitmiş, yüzünü geleceğe dönmüş, meslekte başrol yüklenen bir gazete vizyonu çiziliyordu. Şafak İşçileri Akdeniz''in kıyısında kısa süren sorun ve eleştiri faslından keyifle çıkıp da, daha üst bir performans isteyen geleceği kurgulama, yıldızını parlatma ve vizyonunu sürekli kılma arayışına yoğunlaştılar ki bu faslın tadı çok başkaydı. Geçmişle yüzleşme raundu yerini gelecek yürüyüşüne terk etti.
Toplantı katılımcılarındaki fark da gözden kaçmadı. Geçen yıl gelenlerin yarısı bu sene yoktu, onlar İstanbul''da gazeteyi çıkartırken, yeni gelenlerle konuşuyorduk gazeteyi. Demek ki, nöbet değişimi yapacak kadar zenginleşmiş Yeni Şafak mutfağı.
Elbette ben geçen yıl yaptığımız toplantı ile bu sene yapılan toplantıyı Yani Caprice ve Sah Inn''i karşılaştırmalıydım. Elbette karşılaştırdım, geçen sene sorun-umut-magazin üçgeninde geçen toplantılardan, bu sene sorunlar azalmış, umutlar büyümüş, magazin makulleşmiş olarak çıktık. Bizim için zor ve aynı oranda tehlikeli olan magazin konusunu büyük ölçüde makul bir zemine oturttuk. Geçen yıl bir parça da olsa gündemimizi öteki gazeteler işgal etmişti, bu sene sadece kendimizi konuştuk, demek ki kendimizi konuşacak kadar büyüdük ve daha da büyümek istiyoruz.
Dıştan gazeteyi dönüştürme çabalarına karşı, içten kendi rotasını belirlemiş olarak -hayatın gerçeklerine yabancılaşmadan ve aynı titizlikle kendi benliğini de yitirmeden- yol almaya devam ediyor Şafak İşçileri.
Geçen yıl Caprice de yaptığımız toplantıyı anlatan yazımda kullandığım “Şafak İşçileri” nitelemesi çok tutmuştu, Ertuğrul Özkök''de iyi ki Şafak Bekçileri demiyorlar kendilerine diye sevinç izhar etmişti. Özkök''ün yazısını hatırlayınca bu yıl kendimize “Şafak Şövalyeleri” desem nasıl olur diye de içimden geçmedi değil. Fotoğrafları haber gibi okuyan Ertuğurul Özkök''e bir not; Bu yıl kadın erkek sayısı, giyim tarzları, türbanlı-türbansız gibi ayrıntıları veren net bir fotoğrafım yok ama bilgi olarak verebilirim; Yeni Şafak''ın içi alabildiğine renkli, gelip görmekte fayda var… Ak Parti ile ilişkiler de bu toplantıda hiç konuşulmadı. Geçen yıl dikkatini çeken ve benim vurguladığım “Gazetenin yayınlarında var olan erkek egemen durumun” kadının lehine geliştiğini gözlemlediğimi söyleyebilirim. Yine geçen yıl tartıştığımız gazetenin kimliği ''İslamcı mı, muhafazakar mı'' meselesinin bu sene de hiç gündeme gelmediğini not etmeliyim. Bu toplantıda vizyon gazeteciliği, misyon gazeteciliğinden açık farkla öndeydi.
Usta yazarları da heyecanlandıran, mesleğine sadık genç ve dinamik bir ekipten çıkan fikirler bir araya geldiğinde Yeni Şafak''ın önümüzdeki dönemde de “medyanın parlayan yıldızı” olacağının habercisiydi.
Yaptığı işten keyif alan insanlarla çalışmak gerçekten büyük şans.
Şafak İşçileri çevrelerine bu hazzı tattırıyorlar.
Bu toplantıda gördüğüm ve oldukça önemsediğim birkaç konuya dikkat çekmek istiyorum.
Birinci nokta; Yeni Şafak ailesi geniş bir aile. Onları her hangi bir ideolojiye indirgeyip tanımlamak mümkün değil.
İkinci nokta; birikimini sadece okuruyla değil gazetesiyle, yazı işleriyle de paylaşan usta yazar ve yöneticilerle, mesleğinde iddialı genç bir ekip senkronize halde çalışıyorlar. Bencilliğin hâkim olduğu bu meslekte “paylaşma isteği” büyük bir fark oluşturuyor. Küçük bir örnek vereyim, Türkiye''nin en etkin ve tecrübeli kalemlerinden Fehmi Koru, tam üç gün boyunca toplantıyı dikkatle takip etti, sık sık söz alarak ufuk açıcı, altı çizilmesi gereken konuşmalar yaptı. Bu tür “insani” durumları her gazetenin çalışanlarının yakalama şansı elbette yok.
Üçüncü nokta; Yeni Şafak''ta kast sistemi yok. Kast sistemi olmadığı için birbirine güvenen bir ekip anlayışı var. Bizde gücün değil, emeğin hatırı daha ön planda.
Dördüncü nokta; Yazar, yönetici, muhabir arkadaşlarımızı aileleriyle birlik, gazetenin dışında sivil bir ortamda birlikte görünce, hayatlarının ne kadar renkli olduğunu gördüm. Yeni Şafak''ı içinden tanımayan bazıları zannediyorlar ki, burası tek tip insanların çalıştığı, ideolojik bir gazete. Buna “dinci” de diyorlar. Halbu ki Yeni Şafak çalışanları, kadın ya da erkek, başı örtülü ya da açık olsun birbirinden çok farklı tarzlara, düşüncelere, hissedişlere, farklı siyasi eğilimlere, farklı aidiyetlere sahip. Sanmıyorum ki, Türk basınında başka bir gazetede bu denli bir çeşitlilik olsun. Biz Türkiye kadar renkli ve Türkiye kadar çeşitliyiz. İddia ediyorum, birbirine benzemeyen bu kadar çok insan ancak Yeni Şafak''ta toplanabilirdi. Bizde birbirini anlayan, birbirini tehdit görmeyen “büyük farkların uyumu” var. Bence bu anlayış ve bu çoğulcu yapı Türkiye için şanstır.
Yeni Şafak medyanın parlayan yıldızı olmaya devam ederken, içinden çıkacak yıldızlar da bir bir parlayacak yakın zamanda.
Zaman kimilerini ihtiyarlatıp, oyun bitti diyerek hayatın kenarına çekerken, birilerine de yeni yeni fırsatlar sunuyor.
Şimdi sancılı bir süreç yaşıyor Yeni Şafak.
Bu, sorunlarla boğulmuş bir dibe vurma süreci değil, tam tersine büyümenin getirdiği açılımlarla dolu bir pozitif süreçtir, yeni doğumların sancısıdır yaşadığımız günler.
Büyüyen gazete, etkin gazetecilik, kurumsallaşma, geleceği konuşma, büyük farkların uyumu… Hepsinin toplamıdır Yeni Şafak.
Son toplantıda gördük ki, daha da vurgulanmaya, toplantıda geçen ifadeyle “parlatılmaya” değer ne çok arkadaşımız varmış içimizde.
Sah Inn toplantısında Akdeniz akşamlarından kalan olayın magazinsel boyutları da var, üstelik hepsi belgeli. Tekne turuna çıkan ekibin kıyıya korsanca inişi, Yeni Şafak''ın kaptanı Yusuf Ziya Cömert''in Fehmi Koru''yu kıyıya yaklaşamayan tekneden kurtarış anı… Boyunun yarısına gelen suda boğulma tehlikesi atlatanlardan, pembe simitle yüzen yöneticilere kadar…
Yasin Aktay''ın udu eşliğinde geçen akşam fasılları.
İçimizden müziğe aşina, gazeteci olmasaydı kesin sanatçı olurdu dediğimiz sesler.
Her açıdan bir yetenek keşfi oldu bu toplantı bizim için.
Geçen yıl bir liste vermiştim, nelerin konuşulduğuna dair. Bu yıl liste vermiyorum, ama çok önemli kararların alındığını, her şeyin daha da güzel olacağını rahatlıkla söyleyebilirim. Açık açık belirteyim ki, arkadaşlarımızın gazetecilik birikimleri ve yönetimin kararlılığı bize yeter. Hepimizin aklında meslekte ve sektörde büyüme var…
Sorunlarımızı da biliyoruz, imkanlarımızı da. En güzeli yüzleşiyorum kendimizle, birbirimizle…
Bu meslekte olup da yüzünü kaybetmemek oldukça zor.
Yüz yüze bakabiliyoruz biz…
Biz hiçbir şeye ve hiçbir yere körü körüne taraf değiliz, biz adresi kim ve neresi olursa olsun doğrunun yanındayız.
Bir işe katılma, o işten keyif alma, geleceğe talip olma, yaptıklarıyla yetinmeme, yapamadıklarını konuşma, engel aşma, kendini eleştirme cesareti gösterme gibi var olmak için gerekli olan his, heyecan akıl ve tepkilerin ışığında şekillenen bir toplantıydı bizimkisi…
Kekse bu heyecana patronlar da ortak olsalardı...
Bu arada “acı kaybımız” Eski kaptanımız sevgili Mustafa Karaalioğlu''nun da anmadan geçemeyeceğim. Birkaç kez adı geçti toplantıda, üzüldük, hayırla yâd ettik ve onu “gönlümüzdesin” diyerek Akdeniz''in dalgalı sularına bırakıp geldik.
Hayat devam ederken, Ergün Diler ve Mustafa Kartoğlu''nun yönetiminde bir ekip İstanbul''da gazeteyi çıkartıyorlardı. Rivayete göre toplantı dönüşü bazı arkadaşlarımızın masalarında pembe kolluklar ve pembe simitler görülmüş. Yüzme merkezli bu mesajlar kimi çevrelerce “intikam” olarak yorumlanmış…
Yusuf Ziya Cömert, Fehmi Koru, Nurullah Öztürk, Ali Murat Güven, Sedat Bakıcı, Sevdi Çavuşoğlu, Harun Bahçıvan, Selçuk Geçer, Erhan Köknar, Fikri Akyüz, Mehmet Gündem, Adnan Sökmen, İbrahim Karagül, Yasin Aktay, Ayşe Böhürler, Mustafa Besli, Fatih Yüksel, Hakan Albayrak, Kemal Kahveci, İbrahim Hekim, Metin Mutanoğlu, Hamdi Ateş, Abdulkadir Selvi, Recep Yeter, Selvi Selçuk, Mehtap Hekim, Melih Bayram Dede, Şaban Arslan, Mesut Şanlı, Murat Aksoy, Hale Kaplan Öz, Salih Tuna...
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.