Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
51

Bildirimler

Şairin inkisarla dile getirdiği bir mısra yer yer çınlar bende.

“Gölge vermedi çok kere diktiğim ağaç” der, büyütüp okuttuğu çocukların vefasızlığından dem vurur ve sözü “Bende bitmez tükenmez dert kulaç kulaç”la bitirir.

Biz ki ümitle yaşarız.

Ya ümit oluruz ya da bu kutlu yolun yolcularını bekleriz.

http://www.yenisafak.com.tr/resim/site/mgundem109c9725109c9726by.jpg
Bu içerik şu anda görüntülenemiyor.

hspace="3">

Fakat her defasında ilk önce ümit beslediklerimiz kırdı namüsait şartlara rağmen büyüttüğümüz ümitlerimizi.

Ne kadar çok aldandı yorgun hayallerimiz ve kırgın ümitlerimiz. Aldansak da tekrarlamaktan vazgeçmedik, çünkü hayat ne ümitsiz ne de hayalsiz olmuyor.

Korkuları da, kaygıları da, kavgaları da, yenilgileri de unutturan bir iksirdi o.

Bu ülkede ümidi büyütmek, azmi yeşertmek, fazileti ayakta tutmak hiç de kolay değil. Düşünerek yaşamak, düşünerek varolmak ve düşündüğünü belli etmekte zor bir hayat tercihi.

İçinde duyarlılık, sahihlik barındıran düşünceyi ve ona hizmet eden kalemi bir araya getirmek de öyle.

En baştan büyük bedel ödemeyi göze almak şart...

Tehlikelidir bu tür faaliyetler.

Bizi her defasında sevgiyle vurdular.

Sevgi ki bizim için özdür, birileri için sözdür.

Sevgi bizdedir, içimizdedir, bizi içten vurmanın yolu içimize girmektir, yani sevgiyle yaklaşmaktır bize.

Bizi sevgi yener.

Her defasında aldanır zahmetsizce bizi sevdiğini söyleyenlere inanırız. Bu inanma bir aldanmadır çoğu kere.

Vatanseverlere aldandığımız gibi…

O eli silahlı yurtseverlere aldandığımız gibi...

Düşündüğünü zannettiğimiz kimi aydınlara aldandığımız gibi...

Küçük hesapların dibine dalmış lider kostümlü bazı siyasi figürlere kandığımız gibi…

Bizi sevmeyi önce bize sınır çizerek gösterenlere aldandığımız gibi…

Artık yeter! Bizi ölümüne sevmekten vazgeçin...

Sizin sevginiz öldürüyor bizi.

Zehirli bir sevgidir sizinki.

Belli ki kalbinizde, fikrinizde kirlenmiş, elleriniz de öyle.

İlgilendirmiyor bizi hassasiyetleriniz, tanımsız milli yararlarınız, korkularınız, iktidar oyunlarınız, kelimelerden ibaret sevginiz, korumacılığınız, kollayıcılığınız ya da güdücülüğünüz…

Hepsi büyük yalanın birer parçası…

Yıllarca ezbere tekrarlattığınız iki büyük yalan var; düşmanla çevrili olduğumuz ve Türkün Türk''ten başka dostunun olmadığı hipnozları.

Bu tür söylemlerinizle iyi günlerimiz ertelenmişliğe mahkum oldu.

Biz sizin korku ve düşman metaforunuzu sevmiyoruz artık.

Ama siz bunu vatanseverlikle özdeş hale getirdiniz. Bizi de düşman belleyerek cesaretimizi, duygularımızı ve aklımızı işgale yeltendiniz, değersizlik öngördünüz.

Ya korku içimize yuvalanıp bize boyun eğdirecek ve size teslim olacaktık ya da cesaretle, akılla, ümitle baş kaldırıp hain olacaktık.

Öğrendik ki zilletle yaşamaktansa izzetle ölüme yürümek kahramanlıkmış.

Bize bizi sorgulattınız, kendinize dair tek söz söylememize izin vermediniz, kritiği yapılan, üzerine söz söylenen, kesilip biçilen, şablonlar dayatılan hep biz olduk.

Ne yeniyor ne de yeniliyoruz. Yenişemediğimizden belirsizlik sürüp gidiyor.

Bizi ancak sevgi yener.

Sevgiyle bağlandığımız için, gereğinden çok fazla önemsedik sizi, ürettiğiniz korkuları, kaygıları, yalnızlığı ve ezberlettiğiniz düşmanlıkları.

Ne büyük aldanmışlık ki, fikri, düşünceyi, insani hissedişi değil de, o korkuları sevgiyle besleyip, yine sevgiyle hayatımızın merkezine davet ettik.

Tıpkı kağıttan Cumhuriyet''in yaptığı gibi.

Aslında o bize “Tehlikenin farkında mısınız” derken, kendisinin ne kadar büyük bir tehlike olduğunu hatırlatıyor.

Büyük hatalarımız susturuyor bizi, sesimizi kesiyor.

Bireysel ve toplumsal hayatımızın bir yanında kalıcı bir korku kültürü oluşuyor.

Özgürlük, hak, adalet, temiz toplum, sivil siyaset, ahlaki normlar, üretim, alın teri, emeğe saygı gibi değerleri siz seslendirdiğinizde, zihnimizde objesi hiçbir çağrışım oluşturmayan bir kurgudan, hatta büyük bir yalandan ibarettir.

Hepimiz ancak bir ağaç kadar hür olabiliyoruz.

Hayat anlamsızlığa, sevgi kılıflı celladına teslim olmuş durumda.

Önümüzde bir sandık duruyor, seçim var ama hiç birimizde sahicilik yok, demokrasinin güçleneceğine, insan onurunun geri geleceğine, ümitlerin yeniden yeşereceğine, özgürlüklerin alan kazanacağına, aldanmaların ve kandırmaların biteceğine dair bir beklenti yok.

Yeni bir ümit yok, ümit.

Ne marifet ki, seçimi de raydan çıkardılar.

Ne seçen konuşabiliyor, ne de seçilmesi beklenen anlamlı bir şey söylüyor bu kargaşa içinde.

Kelimeler uçuşuyor boşlukta fakat ortada anlamlı bir cümle yok.

Tuhaf bir ayrışmaya, kırılmaya tabi tutuluyoruz.

Korkular ve düşmanlar el ele verince seçimin millet-devlet çatışmasına indirgenmesi isteniyor.

Meydanlara ip atanlar ise -yakın tarihe kara bir leke olarak geçen- iple gelen ''akıbetleri'' hatırlatıyor.

Politik aklı tutuk aktörler, gücünü silahtan alan oluşumlar, öncelikli kurumlar, baskın figürler, üst sınıflar, azgın azınlıklar şehrin kayıp ve ümidi yitmiş insanlarının üzerinden bir kere daha yükseliyor.

Meydanlar kalabalıklarla dolarken siyaset bitiyor, tükeniyor.

Siyasetin dayandığı toplumsal yapı felsefesini yaşatamadığından, kimliksiz ve idealsiz bir halde, emir komuta sistemi içinde harekete hazır tarzda görünüyor. Ve böylelikle tökezleye tökezleye kendi etrafında dönüyor ülke.

İp, aslında siyaset kurumunun boynuna atılıyor meydanlarda.

İp ve ipi atanlar ortada da ipin ucu kimin elinde o pek net değil.

Siyaset kötü, siyasiler itibarsız ve vizyonsuz algılandığında kenarda bekleyen ''itibarlı'' ve vizyonlu'' üstelik ''vatansever'' olan güçler devreye girecek ve senaryo tamamlanacak.

Ülke bir kere daha siyasetsiz kalacak, siyasetsiz yönetilecek.

Ve o öldürücü sevgi çepeçevre saracak bizi.

Korkulara teslim olan bu tarz siyaset yönetmek için değil, yönetilmek için her şeyi yapıyor.

Yasalar ''yasaklama'' duvarını yükseltmek için çalışıyor.

Siyaset ve öteki kurumlar o duvara yeni tuğlalar taşıyor.

Burada, düşünen de suçlu, düşüncesizlik eden de.

Hasılı hayat ne kadar da zor, yollar ne kadar da dik şimdi.

Önümüzde bir seçim vara ama insanların yüzlerine çöken dramlar ümitlere ağır basıyor.

Sevgiyle yendiler bizi.

İnsanlar ümitli değil de daha bir ağırbaşlı duruyor bu günlerde. Yani uysal, teslimiyetçi, ezilmiş, yenilmiş, mağlubiyeti sindirmiş, havlu atmış, sevgiyle zehirlenmiş…

Büyük yalanlarla kim mutlu olur ki?

Devlet mi?

Yasa koyucular mı?

Ben mi?

Biz mi?

Yoksa karikatüristler mi?

En çok korkanlar kim?

Değeri kendini aşanlar mı?

Gerçek şu ki varlığını gerçek bir zemin üzerinde konumlandırmayanlar, her zaman daha çok korkar.

Korku mutluluk getirmez.

Bırakın yakamızı ve bizi ölümüne sevmekten vazgeçin…

İçimizden bazılarını daha hep çok örseliyor hayat.

Ve tahammülün çevre sınırları çoktan yıkıldı.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...