"Öteki Türkiye"nin cevabı

28 Şubat ne kadar devam eder bilinmez ama, "resmî Türkiye"nin yasalarla ve yasaklarla sindirmeye çalıştığı "gerçek Türkiye"nin insanları da bu ülkenin gerçeği olmaya devam edecek.

Bu gerçeği görmek için, Esad Coşan Hoca''nın Fatih''ten Eyüp''e uzanan muhteşem cenaze törenini iyi analiz etmek gerekiyor. 28 Şubat''ın yüreklere korku saldığı en karanlık günlerde, ta Avustralya''ya gönüllü "sürgün" giden Esad Coşan''ın naaşı, uzun gurbet günlerinin ardından "Öteki Türkiye"nin kalbine gömüldü.

Böylesine, yüzbinlerin sevgiyle kucakladığı bir ebedi yolculuk herkese nasip olmaz. Özal''ın milyonların kalbindeki sevgi seliyle kucaklaşarak çıktığı "ahiret yolculuğu" hariç tutulursa, Esad Coşan''ın vedası da muhteşem oldu.

İster politikacı olsun, isterse gönül adamı, "Öteki Türkiye" kendisiyle aynı dalga boyutunda buluşanları her zaman bağrına basıyor. Baskıların ve ezaların en acımasız boyutlara ulaştığı zamanlarda, sessiz sedasız kendi içine sürgün oluyor. Ama, yüreğine kelepçe takmak isteyenleri hiçbir zaman unutmuyor ve onları vicdanların ''mahşeri''nde mahkum ediyor.

Nitekim, zihinlere baskı kurmayı marifet sayanların cenaze törenlerine öteki Türkiye hiçbir şekilde itibar etmiyor. Ve Esad Hoca''nın cenaze töreninde olduğu gibi, baskıcılara müthiş cevaplar veriyor.

"Mühendislik projeleri"yle yeni bir Türkiye kurabileceklerini zannedenlerin, bu tür törenlerden çıkaracakları önemli dersler var. Ayrıca, siyasetin de bu tür toplumsal buluşmalardan önemli dersler çıkarması gerekiyor.

Siyasi meşruiyetlerini 28 Şubat''a borçlu olanların, şimdilerde çaresizlikle dînî argümanlara sığınmaları son derece ibret verici. İktidar ortaklarının, Sincan''da paletlerin arasında "28 Şubat şarkıları" söyleyip, Esad Hoca''nın cenazesi üzerinden "oy avcılığı"na çıkmalarını hiçbir siyasi etikle açıklamak mümkün değildir.

Son dönmde, hukukun sigortası olarak toplumsal güvenin simgesi haline gelen Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, son olayda da hukukun tarafında yer alarak, siyasetin "oportünist oyunu"na dur demiş bulunuyor.

Tıpkı, dindar insanların devletten temizlenmesini öngören "Kıyım Kararnamesi"ne "laikçi çığırtkanlara" rağmen geçit vermediği gibi...

Kim ne derse desin, meşruiyetini halktan almayan bütün hareketler eninde sonunda başarısızlığa mahkum oluyorlar. Çünkü, "siyaset-din" ve "siyaset-toplum" arasındaki doğal kanalların dinamitlendiği "28 Şubat" benzeri "ara rejim" dönemlerinde bile toplumsal hareketler yokedilemiyor. Bu bakımdan, 28 Şubat''ın "zafer çığlıkları" da nihai olarak, "konjonktürel yanılsama"dan ibaret kalmaya mahkumdur.