AB yolunda 312 kazası

Ne yazık ki, siyasette umut yok. Çünkü siyaset etmenin bütün kanalları tahrip edilmiş durumda.

Türkiye yeniden koşar adımlarla krize ve kaosa gidiyor. Dün düşüncelerinden dolayı Tayyip Erdoğan ve Hasan Celal Güzel''i cezaevine göndererek siyasette tasfiye aracı haline getirilen 312. madde, bu kez de Erbakan''ı mahkum etmek için kullanılmış bulunuyor.

Bu olup bitenler karşısında, içimden "Düşünceyi cezalandıran bir ülkede bu utancı paylaşan bir yurttaş olmak bana acı veriyor" demek geliyor. Ama biliyorum ki, bunun hiçbir önemi yok.

Çünkü Türkiye''yi yönetenler, böyle bir utancı duymuyorlar.

Çünkü bu ülkenin aydınları, demokrasi ve özgürlükleri zerre kadar umursamıyorlar.

Çünkü bu ülkenin hukukçuları, bilim adamları "hukukun üstünlüğüne" inanmıyorlar.

Türkiye''nin demokrasi ufkunu karartan bu tablo, Avrupa Birliği hedeflerimizi ve iddialarımızı da yerle bir ediyor. Oysa biliyoruz ki, Kopenhag siyasi kriterleri ışığında "Türkiye''nin AB ödevi" olarak tanımlanan önerilerin hayata geçirilmesi Türkiye''nin çehresini değiştirecek bir öneme sahip.

Nitekim, 8. Beş Yıllık Kalkınma Planı kapsamında DPT''de "Türkiye-AB İlişkileri Özel İhtisas Komisyonu"nca 28 Şubat''ta tamamlanan "Siyasi Kriterler Raporu" hepimizi heyecanlandırmış, içimizde yeni bir umudu ateşlemişti.

Ama olmadı, olmuyor. "Gizli" bir el, devlet içindeki bu olumlu girişimleri bile adeta torpilleyerek, Türkiye''yi yeni bir kaos ortamına çekmeye çalışıyor. Tam kriz bitti, normalleşme süreci başlıyor derken, birileri "28 Şubat ateşi"ni yeniden alevlendiriyor.

28 Şubat sürecinde krizden beslenmeyi, ayakta kalmanın bir şartı gibi görmeye alışan siyasi partiler, bu ilkesizliğin bedelini ne yazık ki her geçen gün küçülerek ödemek zorunda kalıyorlar.

Örneğin, Türkiye AB''ye "tam üyelik" yolunda çok önemli bir süreci yaşıyor. Ama hiçbir siyasi partinin bu konuda ciddi bir hazırlığı ve vizyonu yok.

Gerek Helsinki''de verilen "ev ödevi"nde, gerekse Helsinki sonrasında Türkiye''ye gelen AB temsilcilerinin Ankara''daki temaslarında ortaya koyduğu talepler son derece açık. "Kopenhag Kriterleri"nin hayata geçirilmesi konusunda Türkiye somut adımlar atmadan müzakerelerin başlaması hiçbir şartta mümkün değil.

Peki ama, hangi siyasi irade, içine kapanan Türkiye''yi, önünü açarak, daha rahat nefes alabileceği bir dünya ile buluşturacak?

Ne yazık ki, siyasette umut yok. Çünkü siyaset etmenin bütün kanalları tahrip edilmiş durumda. Siyasi aktörler, çaresiz bir şekilde sadece bu tabloyu seyretmekle yetiniyor.

İşte size siyasi partilerin kısa bir analizi:

İktidarı oluşturan siyasi partilerin genel hedefini, "statükoya dayalı bir istikrarın sürdürülmesi" şeklinde tanımlamak mümkün.

Eğer Ecevit''in bugüne kadar verdiği görüntünün dışında "saklı" bir hedefi bulunmuyorsa, DSP''nin Avrupa Birliği konusunda pek acelesi yok. Ecevit''e göre, Türkiye''nin "Kopenhag Kriterleri"ne uymasından çok, AB''nin Türkiye''nin "özel şartları"nı dikkate alarak Türkiye''ye alışması gerekiyor. Galiba, bir insan 70''inden sonra değişince, dünyadaki değişimi de ancak bu kadar algılayabiliyor. Doğrusu, Ecevit''ten daha fazlasını beklemek de haksızlık olur. Kısacası, Ecevit''in mazereti var.

MHP''nin ise, özgür dünyadaki demokratik değişim çok da umurunda değil. MHP''ye göre, sorgusuz sualsiz kapımızı çalan "liberal demokrasi" ve özgürlük gibi "zararlı" fikirlerden bizi koruyan "kutsal devlet"in şemsiyesi hepimize yeter de artar bile.

ANAP''a gelince, bu parti esas itibariyle, demokratik ve değişimci bir geleneğe sahip. Ama talihsizliğe bakın ki, aynı ANAP uzun süredir "statüko" illetinden bir türlü yakasını kurtaramıyor. Aynı zamanda da kötü bir mirasyedi. Mesut Yılmaz''ın arasıra demokratlığı tutuyor, "AB''nin yolu Diyarbakır''dan geçer" diyor, ancak askerler ortaya çıkınca çabuk kaytarıyor.

Ya Fazilet?

Krizin şaşkına çevirdiği, bildiklerini de unutturduğu işte öyle bir parti. "Yönetici akıl" eksikliği yüzünden, hiç dahli olmadığı konularda bile bir türlü başı dertten kurtulmuyor. Kurulduğu günden beri sürekli "demokrasi"yi savunuyor, ama kimseye yaranamıyor. Hatta, sırf Fazilet demokrasiyi seslendirdiği için neredeyse demokrasi bile "irtica" kapsamına alınacak.

Evet, Türkiye siyaseti 28 Şubat''ın destabilizasyon politikalarıyla, Avrupa Birliği''nin demokratik kirterleri arasına sıkışmış durumda. Her nekadar birileri, Erbakan''a verilen cezadan dolayı ortalarda sevinç çığlıkları atsa da, bu "utanç" yüzünden AB kapısındaki Türkiye''nin başının çok ağrıyacağı kesin. Eğer, siyaset bu "düşünce suçu" ayıbını kaldıramazsa, Türkiye''nin "AB rüyası" da sonsuza dek bir rüya olarak kalabilir.