Gelin de yüzyüze konuşalım

Tarihi çok eskilere dayanan bazı köylerin bile nüfusunun hızla azaldığını görüyoruz.

Çocuklar uzaklaşır, gençler gider; okumak için, çalışmak için büyük şehirlere yerleşir.

Geride bazı inatçı yaşlılar kalır.

Öyle ki sadece beş on kişinin yaşadığı köyler var bugün taşrada.

Evlerin, bağların çoğu viran.

Gidenler sadece gençler ve çocuklar değildir.

Yıllarca muhtarlık yapmış kişilerin dahi köyünü terk ettiğine şahidiz.

***

Uzaktakiler, hayallerinde yaşatır doğduğu toprakları.

Ali Akbaş"ın dediği gibi, bir gün çıkmışlardır yel yepelek...

Kağnı sesleri, traktör sesleri ve kuzuların gitgide ıradığını, köyün nasıl dağlar ardında kaldığını hiç unutmazlar ama suyu musluktan sıcak akan, asansörü olan, kaloriferli geniş dairelerde, başlarını yastığa koydukları zaman, rüyalarda yine köylerini görürler.

***

Yıllar sonra karşılaştığımız kimi arkadaşlar, bilmezmiş gibi davranmayı tercih edip soruyorlar: "Hâlâ orada mısın?"

Evet, hâlâ buradayım.

Köyünü terk etmeyen inatçı yaşlılardan farkım yok.

Hatıraların içinde yaşamak daha iyi geliyor, uzaktan anmak yerine.

Koridordan gelen sesler arasında ara sıra Nusret Özcan"ın, Hamit Can"ın sesini duyuyorum.

Az sonra gelecek, kapıdan gülümseyerek başını uzatacak, selam verecekler, şu yanımdaki koltukta oturacaklar gibi hissediyorum.

Havadan sudan, Balkanlar"dan Kafkaslar"dan, Filistin"den, şiirden hikâyeden konuşacak, dertleşecek, kimin derdi fazlaysa bir kısmını diğerine aktaracak, dertlerimizi denkleştirecekmişiz gibi geliyor.

Gibi geliyor işte; kendilerinin asıl vatanda olduğunu biliyorum.

***

25 Kasım Nusret Özcan"ın doğum günüydü.

Ali Emiri Kültür Merkezi"nde onu andık; dostları salonu doldurmuştu.

Vefatının üzerinden beş buçuk yıl geçmiş.

Orada bulunanlara "Hayy"dan Hû"ya Nusret Özcan" kitabı hediye edildi.

Hakkında yazılanlar, röportajları, kendi yazdıkları, notları, kısa iktibasları ve fotoğraflardan oluşan kitap için emek verenlerin hepsine teşekkürler.

Ekrem Ayyıldız, Gülcan Tezcan, Alper Kanca, İlhan Efe, Yaşar Şadoğlu, Mevlâna İdris, Mehmet Kahraman, Mehmet Varış, Nafi Kaya, Lütfi Şen, Ömer Omay, Murat Yoğurtçu, Hasan Ürkmez, Y. Ziya Başbay, Emre Özdoğan, İhsan Durdu, Mümin Vatansever, Mükremin Atmaca, Erol Olçok, Hasan Aycın ve Abdurrahman Şen müteşekkir olduğumuz isimlerden bazıları.

Sayamadıklarımı, anıt gibi hazırlanan o kitapta bulabilirsiniz.

***

Şaban Abak, şakalaşmalarını ve tartışmalarını anlattı.

Ebubekir Kurban "Nusret Özcan"ı sevmenin imandan olduğunu" söyledi.

Yaşar Şadoğlu çocukluğundan itibaren tanıyan biri olarak okul hatıralarını paylaştı.

Alper Kanca, tanıştığı günden başlayan dostluğun hararetinden bir nebze aktardı.

Ali Murat Güven, onu hatırlamadığı, özlemediği bir günün olmadığını söyledi. (Aynı haldeyiz.)

Burhan Karagöl"ün söyledikleri ise hepimizi güldürdü:

Şu halimizi görse şöyle derdi: "Bir salon dolusu adam toplanmış, arkamdan konuşuyorsunuz. Gelin de yüzyüze konuşalım."

Erkan Mumcu, yazısını yetiştiremediği için üzüldüğünü belirtti.

Orada anlatılanlar bir araya gelse, hacimli bir kitap daha çıkmış olur aslında.

***

Ekrem Ayyıldız, kitabı takdiminde şöyle yazmış: "Bir dostu hayırla anmak, ona dua etmektir aynı zamanda; bu kitap bir duadır... Bir dostu yazmak, bu Nusret Özcan gibi biriyse eğer, "iyi, doğru ve güzel" bir insana şahitlik etmektir aslında; bu kitap bir şehadettir."

Evet, şahidiz ve dileğimiz ona komşu olmak; mekânı Cennet olsun.