Hesap günü karşılaşırız

Biz durmaktayız, zaman mı ilerliyor? Yoksa aslında zaman sabit duruyor da ilerleyen biz miyiz? Doğru olan hangisi? Ya ikisi de değilse?

Üçüncü, şık: Zamanla beraber biz de ilerlemekteysek...

Böylesi daha mı makbuldür acaba?

Yürüyen merdiven üzerinde yürüyen gibi...

Kullandığımız takvim hesabıyla, ömrümüzden bir yılı daha geride bıraktık, yenisine girdik.

Çocukluk çağında yıllar geçmek bilmez.

On dört - on beş yaşındayken, on sekize daha asırlar var gibi gelir.

On sekiz ile yirmi yaş arası, iki yıl değildir kesinlikle.

Yirmiden otuza bile, olduğundan çok daha uzun hissedilir.

Kırkı aştıktan sonra ise, dünya yâr gibi gelir.

Yıllar birbiri ardına hızla geçmeye başlar.

Henüz oraya ulaşmadık ama tahminen söyleyebiliriz ki yaşlılık döneminde zaman, yamaçtan yuvarlanan çığdan farksız olabilir.

Gençler bilebilse, yaşlılar yapabilse...

Öyle söylemiş atalarımız.

Orson Baba da bir vakitler her akşam çıkar, “Ay nov vat itiz tubi yang” derdi radyoda. Özellikle 23''ten sonra başlayan “Gecenin İçinden” programında.

Gâvurcası şöyle: “I know what it is to be young...”

Türkçesi de böyle: “Ben gençliğin ne demek olduğunu biliyorum.”

Devamını bilmeyen bile tahmin edebilir: “Fakat sen ihtiyarlığın ne olduğunu bilmiyorsun.”

Dünyanın hemen her tarafında büyük üstatlar, kendi kuşaklarından ümitlerini kesmiş, geleceğin daha güzel olması için gençlere yönelmişlerdir.

Mehmet Akif, “Asım''ın nesli” için umutludur.

Necif Fazıl, “Büyük doğu gençliği” için.

Sezai Karakoç “Diriliş kuşağı”na güven duymuştur.

Atatürk de Türkiye Cumhuriyeti''ni gençliğe emanet etmiştir.

Ne yapsınlar?

Farzı misal niyetine dahi, Cumhuriyet''i ihtiyarlara emanet etmenin bir anlamı yoktur.

Olamaz, olabilemez.

Bakılacak yön, gelecektir. Dolayısıyla gençliktir.

Sözün burasında şu gelen yeni yıla seslenmek istiyorum.

Nasılsın, nasıl geldin, hoş mu geldin iki bin dokuz?

Bize neler getirdin 2 bin 9?

Yine çocuklar katledilecek mi 2009?

Yine krizler, yine savaşlar, yine edepsizliklerle mi dolu eteğin?

Bak bir yıl sonra sen de son nefesini verip gideceksin.

Öyle ise hiç gelmeseydin!

Böyle kötü söyletme bizi. Ne iyi ettin de geldin, hoş geldin diyelim.

Giderken de güle güle deyip güzelliklerle yolcu edelim seni. Üzme bizi.

Yarın hesap günü karşılaşır, birbirimize hesap sorarız. Bakacak yüzümüz olsun.