Mustafa Cambaz fotoğraf sergisi

Dolmabahçe Sanat Galerisi, yarın muhteşem bir fotoğraf sergisine ev sahipliği yapacak.

15 Temmuz şehidi Mustafa Cambaz’ın çektikleri arasından çok zorlanarak seçtiğimiz fotoğraflar sergilenecek.

Uluslararası Kültür ve Sanat Derneği’nin Kültür Bakanlığı desteğiyle açtığı sergi, bir hafta boyunca ziyarete açık kalacak.

Ziyaretçilere aziz şehidimizin her biri diğerinden değerli 112 fotoğrafının yer aldığı büyük boy albüm hediye edilecek.

*

Mustafa, 15 Temmuz gecesi şehit olan tek gazeteci.

Hain darbecilere karşı koymak için sokağa çıkan gazeteci yalnızca o değildi elbette.

Fakat sadece ona nasip oldu o mertebeye ulaşmak.

Albümde yer alan ve sergilenecek fotoğrafların her birinin hikâyesi var.

*

Mustafa’nın annesi, babası, ağabeyi, ablası ve bütün yakınları, yıllar boyunca onu özlediler.

Bitmeyen bir hasretti çektikleri.

O köyüne pasaportsuz olduğu için gidemediğinden, onlar geliyorlardı.

Hani Nasrettin Hoca ahaliyi toplamış, keramet göstermek üzere.

Dağa seslenmiş, ‘Gel buraya’ diyerek yanına çağırmış.

Koskoca dağ, nasıl gelsin?

Kıpırdamadan durmaya devam etmekteymiş gayet tabii.

“Dağ gelmezse, biz gideriz” deyip dağa doğru yürümüş Hoca.

*

Mustafa da bu hikâyedeki gibi bir dağdı.

Bir seferinde Gümülcine’nin Menetler Köyü’nden bir otobüs Çanakkale’ye doğru hareket etmişti.

Gelibolu’daki şehitler anıtını ziyarete geliyorlardı.

Biz de İstanbul’dan yola çıktık.

Orada buluştuk.

Gün boyu hasret giderdik, ne kadar giderilebilirse.

Şehitliği gezdik, dualar ettik, yemek yedik, çay içtik, sohbet ettik.

*

Mustafa yeni vefat edenlerin haberini aldı, hüzünlendi.

Filancanın torunu olmuş dediler, sevindi.

Biri traktörünü yenilemiş…

Öteki arabasını değiştirmiş.

Evini elden geçiren…

Oğlunu nişanlayan, kızını gelin eden…

Her birinin haberini aldı.

Köyünden gelenleri tek tek kucakladı.

Babasına sarılırken uzun uzun kokladığını nasıl anlatsam, bilemiyorum.

*

Zaman elle tutulur cinsten olmadığı için, kafasına göre ilerledi.

Vakit akşama yaklaştı.

Dönüş yolu göründü.

Onlar otobüslerine bindiler, biz kendi arabamıza.

Yol ayrımına kadar peş peşe gittik.

Otobüs ağır ilerliyordu.

Biz de arkasından, sollamadan aheste.

*

Bir ara sordum: “Mustafa, anlıyorsun değil mi niye sollamadığımı?”

“Tabii ki…” dedi.

Gözleri dolmuştu.

Sonra yol ayrımına geldik.

Kağnı hızıyla da gitsen, yol bitiyor, mecbur.

Çatalda uzun kornalarla vedalaştık, el salladık.

Sanırım otobüsü geçmeyip yavaşça takip etmemizin sebebini siz de tahmin edersiniz.

Kısaca saygı diyelim, biraz daha görmek için diyelim.

(O gün ben otobüsü sollamadım ama Mustafa 15 Temmuz’da hepimizi solladı.)

*

Her fotoğrafın bir hikâyesi var demiştim.

Bu da albümde yer alan Çanakkale Şehitler Anıtı fotoğrafının hikâyesiydi.