Dile kolay, 60 Milyar dolar

BDDK Başkanı Sayın Tevfik Bilgin açıkladı, Kuzey Avrupa ülkelerinin birinde, bir bankada, “vatandaş”larımıza ait 60 Milyar dolar var diyor, (mış demiyor). Şimdi önce şöyle bir düşünelim, dünyada bu kadar farklı finans merkezi varken, Kuzey Avrupa''da, bir bankada konsolide olacak kadar parasını yatırabilecek insanların, birbirinden haberdar olan veya birbiri ile ilişkili olacak kadar, az sayıda insan olması gerekmez mi? Dolayısıyla bunların bir elin parmaklarını geçme ihtimali son derece az. Eğer aksi ise, binlerce vatandaşımız 60 milyar doları tutturabilmeleri için en az yüz milyonlarla ifade edilecek rakamları yatırmaları gerekiyor ki pratikte bu mümkün değil.

Kısacası bahsedilen kişi sayısı son derece az. Rakam özel sektörün toplam dış borcunun nerede ise yarısına tekabül ediyor. Böyle olunca insan, kim bunlar demeden geçemiyor elbette. Bu zevatın yazılı ve görsel basını kullanarak karşımıza kurtarıcı olarak IMF''yi çıkaranlar olması şaşırtıcı olmamalı. Daha önce alenen IMF ile anlaşın ve bu paraları bize verin diyen grup içinde yer alan küçük bir azınlık olmalı bunlar.

Tüm dünyayı içine alan ekonomik krizden, olabildiğince az etkilenmek için, hükümet, bir yandan IMF ile ülke menfaatlerini zedelemeyecek, istihdamı engellemeyecek, bir anlaşma yapmak için direnirken, diğer yandan yeni pazarlar bulmak amacıyla Körfez ülkeleri, Afrika ülkeleri, komşu ülkeler demeden dolaşıp, üretim devam etsin, insanlar işinden olmasın diye koşturuyor. 60 milyarcıklar ne yapıyor? Yerlerinde oturup, hükümet kaynak bulsun, bize versin, bizim sıkıntılarımızı yine ülke kaynakları ile çözsün, ama sizin bu ülkeden elde ettiğiniz ve yurt dışına kaçırdığınız zenginliklerinize dokunulmasın.

Böyle ilkel bir mantalite, böyle çıkarcı bir davranış tarzı olabilir mi? Oluyor demek ki

Bakın hükümet, bu ülkenin kaynaklarından elde edilen ve yurt dışına kaçırılan zenginliklerin tekrar yurt içine gelmesi için inanılmaz bir yaklaşım sergiledi. Yeter ki kaynaklar tekrar ülkemize gelsin diye, Varlık Barışı adı altında bir yaklaşım geliştirdi. Dedi ki, her ne nedenle olursa olsun dışarıya çıkardığın kaynağını, sadece yüzde iki vergi vermek sureti ile tekrar içeri getir ve bunu sermayene ekle veya yatırım yaparak değerlendir, sorgulanmadan sisteme gir, legal ol. Ama sen buna rağmen, barış adımına yaklaşmıyorsan ve halen halkın geleceğine göz dikiyorsan, buna dur denecek mekanizmanın zamanı gelmiş olmalı.

Peki, ne olacak? Bu restleşme bazı grupların zarar görmesi ile ve sonuçta buradan ekmek yiyen insanların işinden olması ile mi sonuçlanacak? Yoksa daha önce denenip başarılı olamayan, hükümeti baskı altına alma politikaları, istihdam üzerinden veya başka nedenler üzerinden devam edip sürecek mi? Tabi ki hayır, istiyorsanız cevabı da, çözümü de o kadar zor değil.

Başka yerlere bakmaya gerek yok. Kapitalist sistemde bize ağabeylik, öncülük yapmış ABD örneği önümüzde. Bu şirketlerin sahipleri, eğer yurtdışında kaynaklarını devletin barış atağına rağmen getirmiyorlar ise, devlet darboğaza girdiklerinde onları kurtaracağını açıklasın ve bununla ilgili gerekli sermayeyi enjekte etsin. Tabi ABD örneğinde olduğu gibi, karşılığında da hissesini alsın.

Bu şekilde işletmeler daha güçlü bir sermaye yapısı ile yollarına devam etmiş olur, insanlarda işlerinden olmaz, kaynaklarımız da korunmuş olur. Bunun için sistemi, şunu, bunu tartışmaya gerek te yok.

Kamulaştırma, KİT geri mi dönüyor diye korku dolu bakışlarla bu içerikte sorular da sormayın. Çünkü tüm dünyada gelişmiş ülkeler bir şekilde üstü açık veya kapalı bu modeli uyguluyor.

Sonuçta işletmeler üretime devam edecek, devlet hem aktardığı kaynakların karşılığını almış olacak, hem de yönetimde yer alarak riskleri kontrol edecek ve ileride işler düzelip varlık fiyatları arttığında ise özelleştirecek sağlam işletmelere sahip olacak. Ulusalcılar da devlet varlıklarımıza sahip çıkıyor, yabancıya peşkeş çekmiyor diye sevinç naraları atacak!

Dile kolay 60 milyar dolardan söz ediyoruz. Ülkemizin bir yıllık GSMH'' sının nerede ise yüzde onundan bahsediyoruz. Bunun ekonomiye kazandırıldığında oluşturacağı etkinin büyüklüğü en az üç dört misli olacaktır. Bakalım, bu önemli konuyu kimler köşesinde konu edinecek değerde bulup yazacak merak ediyorum, ama kimlerin yazmayacağını elbette biliyorum.