Bu hafta sonu Türk insanı sandığa gidiyor. Bir tarafta 4,5 yıllık iktidarı sırasında gösterdiği performansı sınanacak olan Ak Parti, diğer tarafta ise iktidar partisinin birinci parti çıkacağına göstermiş olduğu anlaşılan, ama yine de Ak Parti aleyhtarlığından çeşitli sebeplerle nemalanmak isteyen muhalefet partileri, vatandaşın elinin rengine tâbi olacaklar.
Türkiye, Ak Partili yıllarda önemli dönüşümlere sahne oldu. Bugün bu dönüşümleri benimsiyor ya da eleştiriyor olabilirsiniz. Ama bundan on yıl sonra geriye dönüp bu yıllara baktığımızda, ikibinli yılların ilk on yılının Türkiye tarihinin köşe taşlarından biri olduğunu fark edeceğiz.
Her devrin hatırlattığı bir ruh hali olur. İktisat tarihi seminerleri veren biri olarak, kendi seminerlerimde çok farklı dönemsel bir şablon çiziyor olsam da, Türk tarihinin her on yılının ayrı bir rengi, ayrı bir klişe atmosferi oturmuş kafama. Atatürk sonrası İnönü dönemi bana devletçiliği, hatta, biraz da 2. Dünya Savaşı yıllarına denk geldiği için, devletçiliğin zorba bir şeklini anımsatır. 60''lar popülizmi, 70''ler kaos, karmaşa ve yoklukları, 90''lar ise iç borç batağını çağrıştırıyor bana. Sadece iki dönem, 50''ler ve 80''ler, bu çok da iyimser olmayan ruh halleri arasında nispeten daha gülümseten bir hava yakalar. Benimkine benzer bir nostaljik hafızayı Türk halkının önemli bir kısmının paylaştığını sanıyorum. Yine sanıyorum ki, yeni binyılın ilk on yılı da ileride 50''ler ve 80''ler arasında yerini alacak.
Ak Parti''nin icraatlarını olağanüstü, politikalarını tamamen sağlıklı, vizyonlarını yüzde yüz doğru, uygulamalarını her bakımdan yerinde bulduğumdan mı yapıyorum bu tahmini? Bilakis, Financial Times''a CHP''ye oy vereceği halde AKP''nin tek parti olarak iktidarda kalmasından yana olduğunu ifade eden iş adamlarından edindim bu izlenimi. Aynı izlenimi, çeşitli sebeplerle AKP''ye kızdığı halde ona oy vermek gerektiğine inanan esnaf, iş adamları, profesyoneller, işçiler ve gençlerden de yakalamak mümkün.
İnsanlar Ak Parti''ye, bu parti ikibinli yıllardaki dönüşümün mimarı olduğu için değil, bu dönüşümden memnun kalabileceklerini düşündükleri için ve bu dönüşümü sekteye uğratabilecek herhangi bir kazanın olmamasını istedikleri için oy verecek.
1950''lerde Türkiye''nin yaşadığı dönüşüm muhtemelen Adnan Menderes siyasete soyunmamış olsaydı da yaşanacaktı. Benzer bir iddiayı 80''ler ve Turgut Özal için de öne sürebiliriz. Dönemin iç ve dış dinamikleri zaten 50''lerde ve 80''lerde Türkiye''yi bu yönde değişimlere zorluyordu. Aynı dönemler, başka ülkeler için de hızlı değişim ve dönüşüm yılları olmuş mesela. Ama bu dinamiklerle savaşmak yerine dalgaya binen sörfçü gibi bu dinamikleri hakkıyla kullanmak için Adnan Menderes ve Turgut Özal gibi insanlara ihtiyaç duyulmuş.
Bu şahsiyetlerin isimleriyle özdeşleşmiş bu dönemin gelişmeleri. Oysa kendi zamanlarında az eleştirilmemiş bu iki insan ve uygulamaları. Objektif bakmaya çalışıldığında eleştirilerin önemli bir kısmının haklı olduğunu da görebiliyoruz aslında. Ama eleştirilerin özündeki haklılık, o eleştirilerin tarzını ve öne sürme gerekçelerini haklı kılmıyor.
Neticede Türk halkı, Türkiye''ye iki önemli on yıl hediye ettiğine inandığı bu iki insana reva görülen muameleyi hazmedebilmiş değil.
Bu açıdan bakılınca, Ak Parti ve Recep Tayyip Erdoğan''ın aslında muazzam bir duygusal mirasın üzerinde yükseldiği ve bu süreci başarıyla yönettiği söylenebilir.
Bu beceriyi, ikibinli yılların uygun dinamiklerini Türkiye lehine kullanmak adına da gösterebildiği ölçüde, Ak Parti''nin temsil ettiğini sandıkları ikinci Türkiye''nin yükselişinden rahatsız olanların tüm gayretlerine rağmen Ak Parti halkın teveccühünü alacaktır.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.