Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

İster beğenelim, ister toptan karşı çıkalım; küreselleşme dünyanın en ücra köşelerine dek tüm insanlığı etkileyen bir gerçeklik olarak karşımızda duruyor. Bildiğimiz manada sınırlar, bırakınız bilgi, hizmet ve sermayenin giriş çıkışını engellemeyi, mal ve emek hareketlerini dahi engelleyemiyor. Herkesin ve her şeyin her yerde olabileceği bir dünya alışageldiğimiz toplum, siyaset ve iktisadi yapılarını zorluyor. Bugün yaşadığımız ekonomik kriz ve Güney Afrika''dan ABD ve Avrupa''ya kadar uzanan coğrafyada karşılaştığımız yabancı düşmanlığı bu zorlamanın farklı iki neticesi.

Dünya geçmişte de küreselleşmenin farklı çeşitlerini yaşadı tabii ki. On altıncı yüzyılda yeşeren ve on dokuzuncu asırda zirveye ulaşan sömürgecilik düzeni, çok daha önceleri Fenike, ardından İskender, sonra Roma ve nihayet İslâm tecrübeleri, küreselliğin farklı yönlerini tarihi açıdan gözler önüne serdi. Tüm bu tecrübeler, merkezdeki medeniyetin niteliklerini tüm dünyaya yayarken, merkezin de çevreden etkilenerek ciddi bir dönüşüm geçirdiğini gösterdi bizlere. Ancak geçmişteki hiçbir tecrübe, bugünkü etkileşimin yoğunluğu, boyutları ve karmaşıklığı ile karşılaştırılamaz.

Küreselleşmenin zorladığı geleneksel yapılar ve mekanizmalar, büyük ölçüde yereli önceleyen, ana işlev alanları yerel olan kurumlar. Sıkıntı hitap ettiği alan yerel olan yapıların, küresel dinamikler karşısında yetersiz kalmasından kaynaklanıyor. Tabiatıyla küresel dinamiklerin gerekçesini oluşturduğu problemlere de yerel çözümler üretmekte zorlanıyoruz.

Bugün dünya, bir taraftan son yıllarda hızlanan küreselleşmenin en önemli ayaklarından biri olan küresel likiditedeki sıkışma sonucu ciddi bir durgunluk yaşarken, aynı zamanda başta enerji ve gıda olmak üzere emtia fiyatlarındaki artışların tetiklediği enflasyonist bir süreci yaşıyor. Yani, hem durgunluk, hem de enflasyon, birçok ülke tarafından ithal ediliyor. Bu ülkelere, küresel ekonomi üzerinde ciddi bir ağırlığa sahip gelişmiş olan ekonomiler ve Çin gibi yeni yetme devasa ekonomiler de dâhil.

Ne yazık ki, karşılaşılan problemlere her ekonomi kendince cevaplar yetiştirmeye çalışıyor. Bunda yadırganacak bir durum yok. Zira mevcut ekonomi politika araçlarımızla ancak yerele hitap eden politikalar geliştirebiliriz. Dahası küresel kriz her ekonomiyi kısmen farklı şekillerde etkiliyor. Tabii olarak bazı ülkelerde enflasyonun, bazılarında durgunluğun, bazılarında mali kesimin, bazılarında sosyal politikaların öncelendiğini görebiliyoruz. Bu çerçevede en büyük politika çelişkisini, başta Avrupa Birliği olmak üzere, daha büyük ve geniş bir "yerel"i idare etmeye çalışan yapılar yaşıyor.

Tüm bu "yerel" politika gayretlerinin önemli bir kısmının mevcut kriz karşısında yetersiz kalacağını öngörmek için müneccim olmaya gerek yok. Bugünün yüksek enerji fiyatları, sadece bir ülkenin tüketimi azaltması (Çin) veya bir başkasının üretimi artırması (Suudi Arabistan) ile azalacak noktanın çok ötesinde. Benzer bir durum tarım kesimi için de geçerli. Yapılması gereken tüm dünya ülkelerinin bu meselelere ortak bir yaklaşım sergilemesini temin edecek sağlıklı bir platformun hayata geçirilmesi. Sözgelimi, bugüne kadar özellikle gelişmiş ekonomiler tarafından savsaklanan Dünya Ticaret Örgütü kararları ve prensiplerinin yeni dönemde hayata geçirilmesi, tarım kesiminde küresel bir yeniden yapılanma için bir ön şart olarak karşımıza çıkıyor.

Ancak kimse, başkasına güvenerek taşın altına elini sokmak istemiyor. Zira tarih, ülkeler arasında bunun için gerekli olan güven ortamının, genellikle en güçlüler tarafından sömürüldüğünün örnekleriyle dolu. Bu yüzden kimse, özellikle de bugün kendilerini merkezde konumlandıranlar, çevredekilerden bu yönde bir fedakarlık beklememeli.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...