Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Dün Türkiye''nin başkenti Ankara''nın göbeğinde Bağdat''tan alıntı sahneler yaşandı. "Pazar yerinde patlayan bomba sonucu," diyerek başlayan haber satırlarının arkasında yatan dehşetin böyle acılarla kavrulduğunu bir kez daha hatırladık.

Hangi hain kurşunla şehit olduğunu görmediğimiz asker cenazelerinden taşan acıları bile taşıyamazken biz, alışverişe işten dönmesini, okuldan, alışverişten dönmesini beklediğimiz kendi eşimiz, çocuklarımız, komşularımız olabilecek insanların kederlerini kaldırabilecek miyiz? Yaralarını sarıp onlara destek olabilecek miyiz?

Muhtemelen olamayacağız. Olamayacağız, çünkü muhtemelen bu menfur saldırının arkasındaki odağa ulaşamayacak, belki de ulaşmak istemeyeğiz. Sivilleri hedef alan böyle bir eylemin ne amacı olduğunu da okuyamayacağız. "Ekonomimiz güçlü etkilenmeyecek," "Siyaset gündemi bundan yara almayacak," diyecek ve "Hayat devam ediyor," mesajını düstur edineceğiz. Ve unutacak, unutturacağız. Daha önceki bombalama eylemlerini unuttuğumuz gibi. Umursamayacağız zaten bir müddet sonra, yanıbaşımızdaki komşumuzda hergün patlayan bombaların sebep olduğu trajediyi umursamadığımız gibi.

Unutmak, bir tedavi yolu belki. Umarsızlık, dehşetten ve korkudan daha sağlıklı bir toplumsal tepki muhtemelen. Bu tür eylemlerin ekonomik ve siyasi kriz çıkarmasından daha ehven, hiç şüphesiz, hayatın devam etmesi. Terörün maksadı işleyen bir düzeni bozmak, dehşet ve korku salmak değil mi? Kaos ve korku, toplumların en temel güdülerini devreye sokar. Böyle zamanlarda insanların bir lokma aş, bir nebze güvence için satmayacakları şey kalmaz. Bu toplumsal isteri halini sadece Irak''ta değil, 11 Eylül sonrası ABD''de de gördük.

Ama unuttuğumuz ve umarsız kaldığımız her sefer, aslında bir sonrakinin tohumlarını saçıyor. Terörün toplumsal yapıyı çok bozmadan üst düzeyde mesaj taşıyan ve halk olarak bizim bilmediğimiz, muhtemelen de bilmek istemeyeceğimiz kapılar açan bir niteliğe bürünüyor. Terör masaya bir koz olarak konuyor.

Toplumsal umarsızlığımız sebebiyle, siyasi irade terörün asıl menşei konusunda ikna edici bir araştırmaya, bir ifşaata, hatta belki de eksiklikleri, yanlışları, ihmalleri ve yönlendirmeleri de içerecek bir itirafa gerek duymuyor.

Abdi İpekçi''den başlayın; Gaffar Okan, Uğur Mumcu ve Hrant Dink suikastlarına uzanın; Hizbullah cinayetleri, HSBC ve sinagog bombalamalarını şöyle bir hatırlayın; Danıştay saldırısı, Susurluk, Diyarbakır ve Malatya olaylarını gözünüzde bir kez daha canlandırın.

Hangisinin sonucundan içiniz rahat? Bunların hiçbiri belki ciddi bir ekonomik krize ya da siyasi krize sebep olmadı. Ama perde arkasında nelerin döndüğünden kaçımızın haberi var?

Panik yapmayalım tamam, ama istifimizi de bozalım. Bugünün hesabını soralım. Dünün hesabını soralım. Daha da ileri gidelim. Hergün aynı acıları yaşayanların halini anlayıp onların da hesabını soralım.

Acıları seyretmeyelim, paylaşalım. Bunu kendi rahatımız için değil, çocuklarımızın rahatı için yapalım.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...