Siyasi ve hukuki gelişmeleri anlamlandıramadığımız bir haftayı geride bıraktık. Küresel kriz ortamında attığı her adımın büyüme ve kalkınma yarışında yıllar ile ifade edilebilecek kazanım veya kayıpları ifade ettiği şu günlerde, Türkiye''nin yalpalamaya başlayışını tedirginlikle izliyoruz.
Öyle zamanlar vardır ki, öncelikler değişir. Normalde takip etmeniz gereken yol, o günkü şartlar altında yapılacak en kötü tercih olabilir. Başka bir zaman, başkaca şartlar altında tabii olarak addedilecek süreçler, böyle zamanlarda istikrarı bozucu olmakla kalmaz, kimi zaman ülkenin geleceğini de ipotek altına alabilir. Böyle zamanlarda yapılan icraatların nereye varacağını, bu icraatları başlatanların çok daha detaylı tahlil etmesi gerekir.
İktidar partisi aleyhine açılan dava bu türden atılmış adımların, kanaatimce, en ölçüsüzü olmuştur. Ama bu adımın yarattığı kaos ortadayken bu adımdan tamamen bağımsız olsa bile başlatılan ve "Ergenekon"un devamı niteliğinde olduğu söylenen tutuklamalar, hiçbir şekilde ders almadığımızı ya da ülkenin istikrarını düşünmediğimizi bir kez daha ortaya koydu. Sebebi ne olursa olsun, bu tür bir operasyonun toplumdaki gerginliği arttıracağı görülmeli, süreç daha "istikrarı önceleyecek ve gerginliği arttırmayacak" bir şekilde planlanmalıydı. Ne yazık ki, ister atanmış, isterse seçilmiş olsun kamu yöneticilerimizin "halkla ilişkiler" konusunda yetersiz bir donanıma sahip olduğunu bir kez daha gördük.
Yazık…
Ellerimizle uçurumdan aşağı yuvarlayacağız bu güzelim ülkeyi.
Oysa…
Küresel kriz, birçok açıdan Türkiye''ye ciddi avantajlar ve ileride kazanımlara dönüşecek bir potansiyel sunuyordu.
Gelişmiş ekonomilerden farklı olarak mali sistemimiz neredeyse hiç yara almadan yoluna devam ediyordu.
Ülke ekonomisi, 2006 yılından itibaren zaten bir yavaşlama, bir nefeslenme sürecine girmiş olduğu için ekonomide ani bir fren söz konusu değildi. Birçok sektör, zaten kendini bugünkü şartlara hazırlamıştı.
Küresel durgunluğun müddetini, bence, belirleyecek olan orta sınıfın borçluluk durumu ve harcama temayülü, 2006 yılı içinde yaşadığımız dalga sonrası artan faizler ve devreye sokulan "kredi kartları" mevzuatı gibi sebeplerle zaten normalleşmişti. Bu yüzden halkımız bugünlere, hem gelişmişi hem de diğer gelişmekte olan ülkelerin vatandaşları gibi muazzam bir bireysel borç yükü ile girmemişti.
Reel sektör, son yıllarda ciddi bir yeniden yapılanma içine girmişti. İhracat pazarlarını çeşitlendirmiş, önemli ölçüde verimlilik ve ölçek artışı sağlamaya başlamıştı. Bu süreç, bu dönüşümü becerebilenlere bu tür krizlere karşı daha dayanıklı olma kabiliyeti vermişti.
Kamu kesimi, son yıllarda önemli reformlar yapmış, bütçe dengesi, kamu borcunun yapısı gibi alanlarda risklerini azaltmıştı.
Şüphesiz, tüm bunlar tek başına bizi kurtarmaya yetmezdi. Hükümetin de başlattığı ve başlatacağını söylediği reformlara bağlılığını göstermesi, reel kesimin ihtiyaçlarına daha bir ağırlık vermesi gerekiyordu.
Ama hiç değilse, şartlar elverdiğinde ekonomimiz daha hızlı bir şekilde yükselişe geçebilecek bir noktadaydı.
Bugün bu avantajlı pozisyonumuzu, belki lüzumlu, ama şu an itibariyle hiç de yeri olmayan tartışmalarla, hızla kaybediyoruz.
Bir mola vermek gerek. Geçici bir süre için dahi olsa, bugünkü tartışmaları, gerekiyorsa yaramıza tuz basıp, bir müddet rafa kaldırmamız gerek. Siyasi partileriyle, askeriyle, bürokrasisiyle, sivil toplumuyla bu gerilime bu dönemde kısa bir ara vermek, sağduyu ve itidale bir şans vermek gerek.
Krediye mola oluyor da, gerginliğe niçin mola yok?
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.