Kabul etmek gerekir ki, Türkiye''de senelerdir siyasi bir kriz yaşanıyor. Ve senelerdir bu krizi aşmak için herkes aynı çözümü öneriyor: Siyaset yelpazesini oluşturan tüm partiler, merkezin solunda ve sağında birleşsin. Bu yolla seçmenin oyu, rahatlıkla doğru adrese ulaşabilir ve marjinal addedilen partilerin aradan sıyrılması engellenebilir. Böylece meclis, bölük pörçük yapısından kurtulabilecek, parlamento içinde aritmetik üstünlüğü ele geçirmek için partiler arası küçük hesaplar önlenebilecek ve hükümetler, koalisyonların zorladığı içi boş protokollerle bağlanmayacaktır.
Ancak bu talebin gerçekleşmesi halinde dahi, Türk siyasetinin yaşadığı bu krizin aşılması zor görünüyor. Zira krizin başlıca sebebi, parlamentonun bölük pörçük olması değil. Kaldı ki, merkez etrafında yoğunlaşması istenen siyasi bir yelpaze, demokrasi açısından anlamlı da sayılmaz.
Bugün Türkiye''de yaşatılan kriz, rejimin kendini oldukça dar ve esnek olmayan bir yapı içinde tanımlamış olmasından kaynaklanıyor. Adının başına demokrasi de eklenmiş olsa, ülkeyi devlet ve tebaa olarak ikiye ayırmış ve kendisini ikisi arasındaki etkileşimi asgaride tutmaya adamış bir rejim, bir süre sonra ister istemez otokrasiye, yani rejim tarafından tespit edilmiş belli bir zümrenin sorgulanamaz iktidarına meyletmeye başlıyor. Türk siyaset sahnesinde gösterimde olan oyunun temel çelişkisi de işte burada yatıyor.
Bu çelişkinin faturası, maalesef rejime değil, demokratik katılımın platformu olan parlamentoya çıkarılıyor. Türkiye Büyük Millet Meclisi''ndeki partilerin tümü, rejimin yaşadığı bu çelişkinin tarihinde belli bazı şartların zorlamasıyla vucut bulmuş yapılanmalar olmuş çoğu zaman. Haliyle bir partiyi diğerinden ayıran fark, politika farklılıklarından ziyade, değişik tarihi tepkiler sonucunda doğmuş olmalarından kaynaklanıyor. Bu çerçevede, sözgelimi bir ANAP''ı doğuran tepki ile Demokrat Parti''yi iktidara taşıyan tepki, her ikisinin de baskıcı rejime karşı tabandan gelen bir hareket olmasına rağmen, farklı tarihi oluşumların ürünü olmaları sebebiyle birbirinden ayrılıyorlar. Haliyle bugün, birbirine yakın partilerin aynı zamanda ayrı çatılar altında bulunmaları yadırganacak bir durum değil.
Rejimin siyasi partilere biçtiği değer, partilerin tabandan gelen tepkileri rejimin katı yapısı içinde eritebildikleri ölçüde artıyor. Aksi halde partiler, ciddi ambargolara ve tehditlere maruz kalabiliyorlar. Haliyle partilerin merkez teşkilatları, rejimin katı yapısını kendi ölçeklerine taşıyor ve içselleştiriyorlar. Kısa sürede parti merkezleriyle, çevre teşkilatlar arasında ciddi çekişmeler baş gösteriyor.
Bunun en bariz örneği, bugün ANAP''ta yaşanıyor. Rejim için daha değerli olabilmek için, Mesut Yılmaz''ın bu seçimler için çıkardığı aday listeleri ve uyguladığı politikalarla partinin Turgut Özal tarafından çizilmiş çizgisini değiştirmeye kalkması, parti tabanında büyük infiale yol açmış durumda. Anadolu''daki ANAP teşkilatları, Özal misyonundaki bu sapmayı anlamakta güçlük çekiyor ve haliyle potansiyel oy tabanlarına da izah edemiyorlar.
İşin garibi, bu tip partilerin rejime yaranabildiği ölçüde oyları azalsa bile, ayakta kalmaları sağlanıyor ve iktidar yolu açılıyor. Bugün sol politikalardan uzak içi boş söylemlerle ayakta duran sözde sol partilerin, yüzde 10''lara düşen oy oranlarına rağmen, kendilerini iktidara yakın hissetmeleri de bu yüzden.
Siyasette yaşanan kriz, ancak halka inmekle aşılır. Türkiye''de "merkez" kavramı, halkın büyük çoğunluğunun ittifak ettiği bir uzlaşma zemini olarak değil, bu otokrat rejimin standartlarına uygunluk olarak tanımlanıyor. Bu tür bir merkezin sağı ve solu olamaz.
Velhasıl sağ ve sol, Türkiye''de şıracıyla bozacı olmaktan öteye geçemiyor.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.