İntihar notu
Murat MenteşYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 11/01/2013, Cuma • Yeni Şafak Haber Merkezi
Her kitap, ertelenmiş bir intihardır.
[E. M. CIORAN]
Ağır Roman, Fındık Sekiz, Harman Kaplan gibi esaslı romanlarıyla tanınan Metin Kaçan [52] intihar etti.
Bindiği taksiden, Boğaziçi Köprüsü"nde indi ve koşarak köprüden atladı.
Yıllar önce, cinsel saldırı suçundan hüküm giymişti.
Bu nedenle, kimileri, onun ölümüne üzülemediklerini söylediler.
Bence mesele, üzülmek, üzülmemekle ilgili değil.
Çünkü intihar toplumsal bir olgudur.
Jean Baechler"in de dediği gibi, "İntihar yoktur, intiharlar vardır."
Hataları özür beyanıyla, günahları tövbeyle, suçları ceza çekerek izale ederiz.
Birey ve toplum hayatı; iyi, doğru ve güzeli çoğaltarak yaşanmaya değer kılınır.
Dolayısıyla insanları en iyi yaptıkları iş üzerinden tanım-lam-ak gerekir.
Metin Kaçan, modern Türk edebiyatının önemli yazarlarından biriydi.
Allah taksiratını affetsin, ruhu şad olsun.
İntihar oranı en yüksek ülkeler Belçika ve Hollanda. Öyle ki, medya intihar haberlerine yer vermiyor.
Dünya genelinde intihar eden erkek sayısı, kadınlardan dört kat fazla.
Buna karşılık, kadınlar daha çok intihar teşebbüsünde bulunuyor.
Erkekler kendini asarak veya ateşli silahla intihar ederken, kadınlar hapları tercih ediyor.
***
İntihar edenlerin yalnızca % 20"si not veya mektup bırakıyor.
Montreal Üniversitesi"nde yapılan bir araştırmaya göre, intihar notlarının belirgin özelliği, öbür dünyadan yazılmış gibi görünmeleri.
Bu notlar, hemen daima bir anlam önerisi, mana sorgusu içeriyor.
Dinî kayıtlar, bize intiharın günah olduğun söyler.
Halbuki, Peygamberimiz intiharın eşiğine gelmiştir.
Canına kıymak neyse, fakat ölümü, kendini öldürmeyi "düşünmek" büsbütün olumsuzlanamaz gibi görünüyor.
***
İntihar Sözlüğü [Sel Yay.] adlı ilginç kitabında Eric Volant da, intiharın otomatik bir toplumsal bağlamı olduğunu söylüyor.
Toplumun, bireye mesajı ne?
"Biz" diye bir şey var mı?
Her birimizi hayata bağlayan bir aidiyet inşa edebildik mi?
"Hayat yaşamaya değer" sloganını tekrarlayan kitleler, ölüm korkusunu aşmışlar mıdır?
İnsanın ölümcül ıstırabını, oyunbozanlık diye damgalamanın ötesinde ne yaparlar?
Atlamak üzere dama, köprüye çıkan kişileri caydırmak için konuşan memurları, vatandaşları gözünüzün önüne getirin:
İntihara karşı kullanılabilecek tek araç, sözlerdir. Yaşamaya davet eden kelimeler.
Peki, bunları söylemek için, intihar anını beklemek zorunda mıyız?
Neden "Seni seviyorum, sen hayırlı bir evlatsın, iyi bir insansın, varlığın bana sevinç veriyor, bin yaşa…" diyemiyoruz?
Ağzını hayra açamayan bir toplumun zombileşmesi kaçınılmaz değil mi?
Dedikodu, iftira, aşağılama, laf çakma, hor görme, dışlama, gıybet, damgalama, kovma, hakaret, çamur atma, küçümseme, "ayar verme", ağız dalaşı, sövme…
Bence bizi ölüme sürükleyen, intihara yönelmesek bile hayatımızın [dolayısıyla ölümümüzün] anlamını yok eden şeyler işte bunlar.
***
Metin Kaçan"ın kitapları artık ciltler dolusu intihar mektubu anlamına kavuştu.
Onu yeni hayatında [öbür dünyada] ne bekliyor, bilemeyiz.
Fakat bizler burada inşa ettiğimiz uçurumun kıyısında zebani aksanıyla konuşmaya devam ediyoruz.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.