Kadının hikayesi yok
Murat MenteşYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 18/01/2013, Cuma • Yeni Şafak Haber Merkezi
Kadını tanıdığını söyleyen erkek, çok şey kaçırıyordur.
[GROUCHO MARX]
Nasreddin Hoca"nın şu sözünü duymuş muydunuz: "Ancak, ahmaklar, hikayede nedeni ve sonucu bir arada görmeyi ister."
Kıssaların çoğu ya yarımdır ya da eksik.
Hisseyi okur / dinleyici çıkarmalıdır.
Hikayeyi muhatap tamamlar.
Eski hikayelerin ibret, tefekkür, terbiye kastıyla tanzim edildiği barizdi.
Aslında bu, modern anlatılar için de geçerli.
Bana sorarsanız tiyatro, öykü, roman, sinema, destan… tüm anlatılar; yaşantılarımıza sızarak bizi canlandırmaya namzettir.
Günümüzde temel problem şu: Hikayeleri, eğlence aracı sayıyoruz.
***
Bir hikayeyi kendi bünyemizde özümseyip işleyerek ondan istifade edebiliyor muyuz?
Michael Foucault, hayatımızı bir sanat eseri haline getirmekten bahsediyordu.
Yani anlaşılmaya, anlatılmaya değer bir hikaye kılabilmekten.
***
Sanırım, hikaye değeri taşımayan hayat, biricikliğimizin, kişiliğimizin hatta canlılığımızın tehlikede olduğunu kanıtlıyor.
Güncel tartışmaların yüzeyselliği, hikayesizlikten kaynaklanıyor bence.
Kupkuru yargılar, taşlaşmış hükümler, keskin fikirler dönüp duruyor.
Hayatla, insanla bağı kopmuş cümlelerden vitamin almak imkansız.
Gündemin sıcaklığı, canlılığından kaynaklanmıyor.
***
Kıssalar yarımdır, dedim, bir örnek vereyim: Nasreddin Hoca, göle maya çalıyormuş, biri sormuş "Göl maya tutar mı?", Hoca cevap vermiş "Ya tutarsa?"
Bu, yarım bir hikayedir.
Okur, cevap vermeli: "Göl maya tutarsa ne olur?"
Benim cevabım şöyle: O zaman, herkesin, bilhassa yoksulların istifadesine açık bir sofra kurulmuş olur. Demek ki, Hoca bize "İmkansız gibi görünse de, harika bir sonuca ulaşmak için çaba sarfetmekten kaçınmayın" diyor.
Ali Bulaç"ın "Başörtülü aday yoksa oy da yok" başlıklı yazısı çok tartışıldı. [14 Ocak, Zaman]
Ben o topa girmeyeceğim.
Fakat size, konuyla ilgisini kurabileceğiniz bir hikaye anlatabilirim:
***
Hırsız, geceleyin, bir evin penceresinden girmeye çalışırken, pervaz kırılınca aşağı düşüp bacağını kırmış.
Derhal, ev sahibine dava açmış: "Sayın yargıç, bu adam, evini bir tuzak olarak tasarlamış!"
Ev sahibi: "Suç bende değil, marangozda."
Marangoz: "Duvarcının kabahati. Pencere boşluğunu düzgün yapmamış."
Duvarcı: "Duvarı düzgün öremedim, çünkü o sırada evin önünden çok güzel bir kadın geçiyordu."
Kadın: "Ben güzel değilim, elbisem güzeldi. Onu da kocam hediye etti."
Kadın"ın kocası, bacağı kırılan hırsızdan başkası değildi.
Belki de, kadın konusu yanlış bir bağlamda tartışılıyor?
Ola ki, kadın ile erkek, bir hikayenin iki yarısıdır?
Biri kötü durumdayken, diğerinin iyi olması imkansızdır?
Kadınlara yönelik zulüm, erkekleri de mahvediyordur?
Kadının biricikliğini yok eden erkek, anonimleşiyordur?
Dahası, her kadının hikayesi, macerası ayrıdır.
Bana öyle geliyor ki, kadının anne sıfatıyla kutsal ve birey olarak saygın olmasına giden ana yol; elbiseyi veya başörtüsünü kendi emeğinin karşılığı olan parayla satın alabilmesinden geçiyor.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.