"Yaklaşırken ölüm, soğuk bir yağmur gibi…"
Karanlıktı ve yağmur çiseliyordu. Cihangir"de bir ara sokakta yürüyordum.
4-5 kişi konuşarak bana doğru yaklaşıyordu.
Fötr şapkalı, tonton adamı tanıdım.
"Hey! Romancı Bey! Sizi İstanbul"da görmek ne güzel! Şehrimize hoş geldiniz!" diyerek elimi uzattım.
Ve Umberto Eco"yla sıkıştık.
Gülümsedi.
Kendimi tanıtmadım.
Yağmurda daha çok ıslanmaya mal olacak bir konuşmaya girişmedim.
Hoş bir tesadüften destan enerjisi elde edilemez.
Boğaziçi Üniversitesi"nde Umberto Eco ve Orhan Pamuk beraberce bir söyleşti.
İki yazarın sözlerini, konuşma üsluplarını veya beden dillerini kıyaslamayacağım.
Fakat, Eco"nun roman hakkında söylediklerinden ziyade, aptallığa dair açıklamalarının yankı uyandırmasına içerledim.
Sanırım, aptallık, romandan çok daha iyi bildiğimiz bir mevzu.
Hatta belki de uzmanlık alanımız?
Zeka, bilgi, sanat eserinden ziyade, aptallıkla alakadarız.
***???
Eco, ölüme yaklaşınca; fanilik gerçeğine rağmen, birtakım işlerle meşgul olmayı sürdüren milyarlarca insanın aptal olduğunu düşünmekle gelen ferahlıktan söz ediyordu.
Bu aptal dünyayı terk ettiğimiz fikrinde teselli bulabileceğimizi söylüyordu.
Peki, dünyadan ayrılınca akıllanıyor muyuz?
Ölmek, akil insanlar safına geçmek midir?
Matthijs Van Boxsel, aptallığı insanlığın en büyük ortak paydası olarak tanımlar.
Dünyanın her ölümle vurgulanan geçiciliği; yaptığımız her işe, aldığımız her nefese saçmalık, nafilelik, zaaf enjekte ediyor.
Ölümün anlamını keşfedemediğimiz sürece, hayatın anlamı dingildemeye devam edecektir.
***???
Eco"nun aptallığa ilişkin sözlerinde, iki vurgu dikkat çekiciydi.
1- Politikacıların her derde deva önermesi aptalcadır.
Burada, kendi benlik sınırlarını görmemeye dayalı bir saçmalığın yuvalandığı aşikar.
2- "Roman okumaya ve romandan etkilenmeye anlam veremeyen aptal entelektüeller…"
Bu da bence, romanın bir tür yapay kader olduğu ve insanın kendi hayatına anlam, hiç değilse stil kazandırmasına hizmet edebileceğiyle ilgili bir mesele.
Robert Louis Stevenson, geçmişte kalan olaylar ile, kurmaca hikayeler arasında hiçbir fark olmadığını yazmıştı.
Belki, kurmaca hikayeler, en azından kalıcılıkları itibariyle yaşamdan daha güçlüdürler?
Ayrıca, tam da entelektüel olmanın, aptallığa kaynaklık edebilmesi enteresan.
***???
Peki ya bizim halimiz?
Köşe yazısı yazmak veya okumak neyin nesi?
Umberto Eco"ya tekrar rastlarsam, yağmur mağmur dinlemeyip bunu kendisine soracağım.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.