"Başörtüsü sorunumuz"u çözmenin tek yolu

Bir kere bu konunun artık, Türkiye''nin bütününü ilgilendiren bir sorun olmaktan yani "başörtüsü sorunu" olarak tarif edilmekten çıkmış; örtünme konusunda hassasiyet taşıyanların sorunu haline dönüşmüş olduğunu kabul edelim. Dolayısıyla artık; bu hassasiyet sahipleri her kim iseler onların ağzından "başörtüsü sorunumuz" şeklinde tarif edilmesi zarureti vardır. Kimse de sorun böyle tarif edildiğinde, "Marjinal görünmüş olmayalım, konuyu Türkiye''nin genel problemi olarak algılamak demokratik tepki hakkımızı vs. kolaylaştırır" demeye kalkmamalıdır. Zira, öncekileri bir yana bıraksak da hiç olmazsa son üç yılda görüldü ki, böyle olmuyor. Bu anlayış sadece; genç kızların, kadınların başından başörtüsü çekildikçe ateşten topun elden ele atılmasını kolaylaştırıyor.

Başörtüsü, zannettiğimiz gibi Türkiye''nin sorunu olsaydı bugüne kadar çözülür; çözülmek bir yana böyle bir sorun zaten doğmazdı. Şu halde yapılması gereken, derinden hissettiğimiz -umarım öyledir- başörtüsü acısını Türkiye''ye hissettirmek ve bu konuyu gerçekten Türkiye''nin sorunu haline getirmektir. Sonuna kadar gitmek yani, başörtüsü bir daha sorun olarak önümüze gelmeyecek noktaya kadar direnmekten başka seçenek yoktur.

Sonuna kadar gidecek olan da sadece öğrenciler değil, başörtüsünün ve genel olarak dini hakların sosyal tabanını oluşturan kesimdir. Çükü, bugün İlahiyat fakültelerinde yaşanan başörtüsü sorunu, o okullarda öğrenim gören ve başörtülü oldukları için okullara alınmayan öğrencilerin sorunu değildir. Bilakis, başörtüsü kademe kademe bütün kurumlarda yasaklanırken buna duyarsız kalanların, başını kuma gömenlerin, mazeret üretenlerin yani, bu sorunun sosyal tabanınındır. Dolayısıyla, bu taban başörtüsü sorununa el koymadığı müddetçe İlahiyat fakültelerinin kapılarındaki öğrencilerin sayısının her geçen gün azalması ve sonunda herkesin bu okulların "kızsız" da olsa ayakta kalmasına rıza göstermesi, mukadderdir.

Hatırlamakta fayda var. Hak aramanın, bir hakkı elde etmenin olmazsa olmaz şartı şudur: Eğer bir baskı senin geleceğini, inancını uygulamanı ve nihayet yaşayış biçimini onulmaz bir biçimde engelliyorsa, onu geri almanın tek yolu bu baskıyı kuranlara benzer sıkıntıları yaşatmaktır. Bu durumda, başörtüsü eylemlerinin çerçevesini müphem bir istikrar korkusu ile sınırlamak yani, "istikrar bozulur" kaygısıyla tepkiyi önceden tasarlanmış bir noktada kesmenin mantığı yoktur. Böyle bir eylem biçimi muhataplarına yani, baskıyı dayatanlara, "Biz, zevahiri kurtarmak için biraz eylem yaparız sonra da çeker gideriz" mesajını vermekten başka bir anlam taşımaz. Gayet tabii ki, mesajı bu olan bir eylemin başarıya ulaşması ya da muhatabından taviz alabilmesi mümkün değildir.

İstikrarın günaşırı bozulduğu, neticeyi "düğme"lerin tayin ettiği bir ülkede istikrarı korumak ve kollamak görevinin; "bireysel ve sosyal istikrarı" 28 Şubat''ta yerle bir olmuş insanlar tarafından üstlenilmesi kadar garip bir şey olamaz. Yine de herkesin içi rahat olsun. Kim temel haklarını almak için sonuna kadar mücadele ederse etsin, bu ülkede istikrara bir halel gelmeyecektir.

Zaten, istikrar denilen şey de, bütün vatandaşların dini inançlarından kaynaklanan haklarını kamuda ve kamusal hayatta tahakkuk ettirebilmeleri ile mümkündür.

Bugün, "başörtüsünün sosyal tabanı"nın 28 Şubat''tan beri kullanmadığı o kadar çok demokratik direniş hakkı vardır ki; hepsi birden kullanılsa, istikrar bozulmaz en fazla Türkiye "demokrasi zehirlenmesi"ne uğrar. Varsın uğrasın ve baskılarla, hukuksuzluklarla zehirlenen bu ülke bir de demokrasi ile zehirlensin. Bu aslında bir panzehirdir ve eldeki tek çaredir.

Zira, başörtüsü sorununun çözümü milyonlarca kişinin oturduğu yerden fakülte kapılarında çırpınan öğrencilere verdikleri kayıtsız destekle değil; o milyonların bizzat duruma el koyması ile mümkündür.

Bu yapılamayacaksa birisinin çıkıp öğrencilere, okul kapılarında boşuna beklememelerini söyleme cesaretini göstermesi gerekmektedir.