Milletin çözümü devletin çözümüne karşı...

Yarın yemin ederek 21.yasama dönemine ilk adımı atacak milletvekilleri kendilerinden öncekiler gibi çok önemli bir tarihi sorumluluğu da yüklenmiş olacaklar. Bu sorumluluk, Anayasa''da yazılı yemin metninin çizdiği subjektif sınırlardan ibaret değildir. Yeni Meclis, Türkiye''nin üçüncü milenyuma ya demokrasi ile girişin ya da demokrasinin başka bahara kalışının ilanını yapacaktır. Yarından sonra herbirini DSP, MHP, FP, ANAP ya da DYP grubunun birer üyesi olarak tarif edeceğimiz bu insanlar ilk gün sergileyecekleri tavırla bu yüksek hedefe doğru yönelme kararlılığını ya da kararsızlığını ortaya koymuş olacaklar.

Önlerinde "tarihi" bir mesele, müzminleşen bir başörtüsü problemi var. Ve bu kez kendi içlerinden iki kişi bu problemle karşı karşıyadır. Milletvekillerinin ilk önemli sınavı da daha 10 gün önce tıpkı kendileri gibi halk tarafından başörtülü olarak seçilip Meclis''e gönderilen bu iki arkadaşlarının hukukunu koruyup koruyamamak arasında yapacakları tercihe bağlıdır.

Öncelikle, Meclis içindeki ve dışındakilerin, herkesin oturup son bir kez daha düşünmesi gerekiyor. Türkiye; müslüman, tarihle bağları güçlü, aile yapısının korunduğu, gelenekçi bir toplumun adı iken nasıl olur da kadın nüfusunun en büyük bölümünü oluşturan başörtülülerin içinden çıkan insanları Meclis''te bulundurmayı mesele yapabilir? Böyle bir çelişkiyi bu toplum hangi gerekçeyle kabul edebilir? Bu Meclis her şeyden önce ve her şeyden daha önemli olmak üzere milletin meclisi olduğuna ve seçimle teşekkül ettiğine göre hangi irade onun gücünü bazı bahanelerle sınırlamaya kalkabilir?

Meclis ya vardır ya da yoktur. Temel haklar da öyledir. Kamusal alanda kabul edilebilen inanca dayalı örtünme hakkı hem kamuda hem de yasama organında yürütülen faaliyetlerde de aynı şiddette vazgeçilmez bir haktır. Başörtüsünü açmayı makulleştiren çözüm bulma çabaları doğrudan, demokrasiye ve millet iradesine yönelik tecavüzden başka bir şey değildir. İşte.... Başbakan Ecevit, kendi sınırlı sorumlu demokrasi ve özgürlük anlayışına dayanarak Başörtülü vekiller için bir çözüm üretiyor. "Genel kurul hariç Meclis''in bütün birimlerinde örtünebilirler" diyor. Başörtüsünü belli mekanlarda bir hak kabul edip belli mekanlarda rejime karşı bir tehlike olarak tarif etmek tam Ecevit''e göre bir anlayıştır. Böylesine bir zihni bölünmüşlük, böylesine bir idare-i maslahat da en çok Türkiye''nin başbakanına yakışırdı. Aslında bu bölünmüşlük sadece Ecevit''e has bir problem değil. Bütün ülke ve adına kanaat önderleri denilen bütün ileri gelenler taifesinde de benzer bir çatışma yaşanıyor.

Meclis''e en yaşlı üye olarak başkanlık edecek Ali Rıza Septioğlu "İçtüzük ne emrediyorsa onu yapacağım" diyor. Bu cümleyi bir kısım "Başkan Merve''ye örtülü yemin yaptırmayacak" diğer kısım da "Başkan''dan Merve''ye izin" olarak kabul ediyor. Bir ülkede, bir problemin iki cevabı arasında bu kadar büyük bir makas olabilir mi? İnsanların zihinleri birbirlerinden uzağa düşmeye bu kadar şartlanmışken o ülkede diyalog ve hoşgörüden bahsetmenin bir anlamı olabilir mi?

Kimse, kimseyi aldatmasın. İki başörtülü milletvekiline karşı oluşturulan cephenin aslında neden korktuğunu gizlemeleri mümkün değildir. Merve Kavakçı ve Nesrin Ünal''ın Meclis''e başörtüsü ile girebilmelerinin üniversitelerde ve devlet dairelerinde uygulanan haksız, hukuksuz başörtüsü yasağının tarihe gömülmesi olduğunu herkes biliyor.

Bazı güçler, inanan insanlara karşı yıllardır bir baskı aracı olarak kullandıkları başörtüsü yasağının millet tarafından bir çırpıda çözülmüş olmasının rahatsızlığını yaşıyorlar. Bugün, başörtüsü meselesinin çözen milletin yarın bu ülkeyi demokratik bir hukuk devletine giden yola sokabileceğinden endişe ediyorlar. Milletin bulduğu çıkış yolunun değil, millet adına kendi ürettikleri çözüm ve yasakların egemen olmasını istiyorlar.

Ya milletin çözümü ya da millete rağmen milleti idare edenlerin çözümü kazanacak. Yarın, Meclis''in önündeki sınav başörtüsü değil işte budur.