Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Aidiyet kimliğin önemli bir parçasıdır. Bilindiği gibi kimlik çeşitli unsurların bir araya gelmesinden oluşur.

Bir aileye ait olma, kabileye ait olma, cemaata ait olma, bir coğrafyaya-kültüre ait olma, bir millete, dine ait olma ve daha burada sayamayacağınız kadar farklı unsurlara bağlı olma durumu.

Bu insanoğlunun birlikte yaşama özelliğinin sonucudur. Birlikte sevinme, birlikte üzülme; ortak çıkarlar, ortak umutlar, ortak ülküler.

Bir arada yaşamanın, bir topluluğa ait olmanın daha basit uygulamaları da var. Basit ama önemli, kıymetli.

Sınıf arkadaşlığı, mahalle arkadaşlığı, asker arkadaşlığı ve takım arkadaşlığı. Aynı takımda oynamanız şart değil, birlikte bir takımı tutuyorsanız; onunla sevinip onunla üzülüyorsanız siz de bir “taraftarsınız” Bir yanınızla o takıma bağlı, âdeta ona aitsiniz.

Onun sembolleri sizi de heyecanlandırır. Takımın renklerini, formalarını onu hatırlatan unsurları (fotoğraf, anahtarlık, flama vb.) sever ve yanınızda bulundurursunuz.

Bu sembollerden en önemlisi o takıma can veren, ruh veren, uzun süre o takımda oynayan, adı onunla özdeşleşen, taraftarın “Beraber yürüdük biz bu yollarda” dediği oyunculardır. Meselâ Fatih Terim Galatasaray ile özdeşleşmiş onun uzun yıllar kaptanlığını yapmış, futbolculuğu sırasında şampiyonluk yaşamamış ama, hocalığı sırasında Galatasaray''ı başarıdan başarıya taşımış bir sembol kişiliktir.

Şimdi Fatih Terim''in Beşiktaş''a veya Fenerbahçe''ye hocalık etmesi kendi taraftarlarını üzer (Avrupa''da hoca olması övünç vesilesidir).

Futbol her ne kadar “profesyonel” bir hüviyet arzetse de onun itici gücü; yani taraftar alabildiğine amatördür. O renk âşığıdır, takımı için fedakârlığa hazırdır. İster ki kendi duygularını, aidiyet katsayısını futbolcu da taşısın, hoca da taşısın. Bunu taraftara çok görmeyelim.

Meselâ Rüştü''nün Beşiktaş''a gitmesi Fener taraftarını üzmüştür. Gönül isterdi ki, Rüştü (oynasa da oynamasa da) Fener de kalsın, taraftarın gönlündeki tahtında otursun, futbolu Fener''de bıraksın, hatta futbolu bıraktıktan sonra Fenerbahçe''de idarî veya pratik görevler alsın. Ama olmadı. Rüştü Beşiktaş''a gitti.

Bu gidişi Beşiktaş taraftarıda kolay kolay içine sindiremeyecektir. Başlangıçta bir problem yaşanacağı belli. Rüştü de bunu biliyor “zamanla birbirimize alışacağız” diyor. Zordur. Zor.

Bakınız Sergen Yalçın dört büyükler dahil her takımı dolaştı. Ama o delişmen kişiliği ile bir kere Beşiktaş camiasının gönlünde yer etmiştir. Nereye giderse gitsin o, “Beşiktaşlı Sergen”dir. Bir de böyle tuhaf bir aidiyet var, ama bu herkese nasip olmaz.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...