Yerli mi, yabancı mı?
Mustafa Kutlu - SporYeni Şafak Gazete Yazarı
01:00, 05/01/2010, Salı • Yeni Şafak Haber Merkezi
Son yıllarda ülkemize gelen yabancı hocalar başarılı olamadı. Bunda kendileri kadar onları seçenlerin de rolü var. Dünya futbolunun yıldızı olmuş, neredeyse kendi kendine çalışan bir makineye dönüşmüş İspanya Milli Takımı''nın başında başarı kazanmak çok önemli olmamalı.
Esasen bir hocanın takımın başarısına ne kadar katkı yaptığı da tartışılıyor. Bazıları bunu yüzde on diye değerlendirirken; yüzde yüze varan fikirler de var. Bana sorarsanız bunlar ifrad ile tefriddir. Makul bir noktada buluşmak zarurettir. Bu yüzde elli olabilir.
Ancak yüzde ellinin de şartları var.
Meselâ Avrupa bir kültürel ortaklık kıtasıdır. (Şimdi Birliği resmen inşa etmek istiyorlar). Avrupa''nın herhangi bir ülkesinde hocalık yapan biri, başka bir ülkeye gittiğinde o kadar zorlanmaz. (Doğu Avrupa ve Balkanları ayrı tutuyorum). İklimden yeme içmeye, dilden dine, musikiden edebiyata, insanların zihni yapıları ile alışkanlıklarına kadar pek çok alanda benzerlikler olduğundan bir ülkeden ötekine geçen yabancılık çekmez.
Oysa Türkiye hâlâ bir çok Avrupalının gözünde fesli şalvarlı bir imaja sahiptir. Orası uzak ve egzotik “doğu”dur. Sultanlar ve harem vardır. Bunların hiçbirisi olmasa bile Türkiye''ye gelen bir yabancı bu iklime kolay adapte olamaz. Yeme içme, adetler, futbolcunun alışkanlıkları, zihnî yapısı, idarecilerin tutumları, taraftarın istekleri farklıdır. Kısacası adam burada kendini “yabancı” hissettiği gibi, bizim için de zaten “yabancı”dır. Ülkemize gelen hocalar gariptir ki dilimizi öğrenmeye ihtiyaç duymuyor, bu yolda ufak da olsa bir gayret göstermiyor. Bu da galiba bir küçümseme alâmetidir. Belki de “dün geldim, bugün gidiyorum” umursamazlığıdır.
Yabancı hocalar içinde (Msl. Derwal gibi) işini ve çalıştığı ülkeyi benimseyenler de var. Ama bunların sayısı azdır. Ayrıca bu bir kişilik meselesidir. Meselâ Roberto Carlos esasen Fenerbahçe''ye bir “imaj parlatan” olarak geldi. Sevimli bir adamdı, gayet samimi ilişkiler kurdu, seyredenler onu özlemle hatırlayacak. Bütün bu sebepler yüzünden (futbolumuza getirecek neyi var, onu daha konuşmadık) yabancı hocanın Türkiye''de başarılı olması hayli zordur. Tek tesellisi grupların, çekişmelerin, dedikodunun uzağında, varsa otoritesini kullanan biri olabilmesidir. Bunları yapamayanlar da var.
Yerli hocaya gelince; onun işi yukarıda sayılanlar bir yana daha zordur. Ülkemiz futbol camiası (diğer alanlar gibi) artık bir savaş alanı gibidir. Burada kıyasıya bir kavga verilir. Milli Takım hocalığı bunun dışında değildir.
Medya, kulüpler, federasyon, hatta hükumet ile futbola ilgi duyan her fert bu kavgaya dahildir. Fatih Terim otoriter kişiliği, başarıları, tecrübesi, sağlam ilişkileri ile bu kargaşa denizinin üzerinde durdu. Bu yüzden şimdi herkes sanki olacakları biliyormuş gibi: “Keşke Fatih bırakmasaydı” diyor.
Niçin?
Çünkü yeni gelecek hocayı “bir kaşık suda boğmak” için dişlerini bileyenlerin sayısı kabarık. Bu yüzden yerli hocanın işi belki yabancıdan daha zor.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.