Hikaye olan adam

Adam aileden yoksuldu. Evlenip çoluk çocuğa karışınca yoksulluk iki katına çıktı. Bir meslek sahibi değildi, okumamıştı, şurda burda bulduğu işlerde çalışıyordu.

Bir iş kazasında sakat kalınca artık çalışamaz duruma düştü.

İlk günlerde eş, dost akraba biraz ilgi gösterdiler ama.. Adam onlara da suç bulmuyordu, herbirinin derdi başından aşkındı. Karısı mecburen temizliğe falan gidip eve ekmek getirmeye başladı, adama da diş sıkıp sigara içmek kaldı.

"Oturan aslandan ise gezen çakal yeğdir" hesabı, adam "Ulan kendime göre bir iş bulabilir miyim acaba?" diye komşularından başladı önce. Sordu, soruşturdu. Komşuları acıyla gülümsediler:

-Şu zamanda sağlam adama iş yok efendi, lakin umut iyidir umudunu kesme, dolaş anlat derdini dediler.

Adam en azından onlardan İş ve İşçi Bulma Kurumu''nun adını ve adresini öğrenmişti. Bir zaman bu kurumun kapısını aşındırdı, hem devlet sakata iş verme diye bir kanun da koymuştu. Bu tecrübe devlet kapısının epeyce kalabalık olduğunu gösterdi ona. Omuzlayıp, öne geçip, derdini anlatma fırsatını bile bulamadı. Yine de yılmadı. Bu defa kapı kapı dolaşıp, "Ben dilenci değilim, iş istiyorum iş" diye sayısız müessesenin zilini çaldı.

Böylesi dolaşmalardan iyicene yorulup bunaldığı bir akşam üzeri, girdiği bir kahvede gözleri akşam ajansını veren televizyona takıldı.

Polisler yolu açıyor, kalabalık telaşla koşuşuyor, bir siyah Mercedes''in kapısından bir adam iniyor, korumalar etrafını sarıyordu.

Derken bir dalgalanma oldu, başlar oracıkta bir binanın çatısına yöneldi.

Yaşlıca bir adam çatıya çıkmış, Mercedes''ten inen zata doğru olanca gücü ile bağırıyordu:

-Başbakanım, iş istiyorum, iş...

Görevliler çatıya çıkıp adamı yaka paça aşağı indirdiler. Siyah Mercedes çoktan çekip gitmişti.

Adam iş istemenin yeni ve beyhude bir yolunu daha öğrenmişti.

Kendisi ne o çatıya çıkabilir, ne de yorgun ve yıpranmış vücudunu siyah Mercedes''in önüne atabilirdi. Cebindeki son bozuk paraları masaya bırakıp, kahveden çıktı. İyice dalgınlaşmıştı.

Şehrin caddelerinde dolaştırdı dalgınlığını. Sokaklar dalgınlığı kaldırmıyordu. Yine az ilerde kim bilir ne olmuştu. Yine bir kalabalık kaçmaya, polisler onları kovalamaya, televizyon kameraları da hepsini takip etmeye başlamıştı. Geride kalan kameramanlardan biri adama çarptı. İkisi de yere yuvarlandı. Kameraman gençti, düşerken kamerayı korudu, sonra top gibi fırlayıp ayağa kalktı. Kalkarken adamın yüzünü gördü. Başı kaldırıma çarpmış, şakağından kan akmaya başlamıştı. Kameraman: "Ayak altında dolaşma dayı" diye üste çıktı. Adam zihnindeki ezber cümlesini tekrarladı:

-İş arıyorum...

Kameraman bir parfüm reklâmını hatırladı "Gerisi size kalmış" diye bitiyordu. "İşte çarpıştık ve iyi bir hikâye yakaladık" diye geçirdi içinden. Adamın koluna girdi, mendili ile şakağından akan kanı sildi. "Gel şöyle dayı, anlat hele" diye gülümsedi. İlerdeki hengameyi unutmuştu, başkalarının es geçtiği bir hikâye yakalamıştı. Para eder miydi acaba, reyting yapar mıydı? Alışılmış, sıradan, pörsük bir hikâye.