Hız ve Haz

Her gün, herşey hızla değişiyor. Değişime ayak uydurmaya çabalıyoruz. Geç kalmaktan korktuğumuz için alabildiğine gergin yaşıyoruz.

Kadınlar küçük havuza mor gölgeler düşüren asma çardağının altına oturmuş. El işlerini almış, giderek koyulaşan, reçel kıvamına gelen sohbetlerini sürdürüyor. Arılar çardaktan sarkıp patlayan üzüm salkımlarına bir konup bir kalkıyor; havuzu dolduran musluğun ağzı tam kapanmamış, bir damla zamanı tayin etmek isteyen sarkaç misali "pıt, pıt" sesleniyor.

Tavuklar gıdaklıyor. Uzaktan, bahçelerin alt başından birbirlerini kovalayan, oyunlar oynayan çocukların kesik haykırışları duyuluyor.

Ne konuşuyorlar?

Çilli tavuğun kuluçkadan çıkan civcivlerini meselâ. Kaçı kara, kaçı sarı.

Bu yıl buğdaylara pas düştü mü acaba? Sütü kaçtan satacaklar? Halime kızın düğününe ne kaldı şuracıkta? Değiş tokuş edilen iğne oyaları vesaire, vesaire. Halbuki onların da semasından gelip geçen uçaklar var.

Onların televizyonları da Nurseli İdiz''i gösteriyor.

Onlar da nevresim alıyorlar, toz deterjan kullanıyorlar.

Kocaları kasabaya iniyor, tüpgaz arabası kapılarının önünden geçerken o malum cıngılı çınlatıyor, haftada bir uğrayan manifaturacıdan kumaş, penye, çamaşır alıyorlar.

Yine de kayısıların dalında kızarması vakit alıyor, mısırlar olgunlaşsın diye bekliyorlar; tarhana damda kuruyor, ardından elma soymaları, biber ve patlıcanlar da iplere dizilip güneşe konulacak.

Anlıyoruz ki arkalarından atlı koşturmuyor.

Camiden çıkan cemaat, okuldan çıkan çocuk, tarladan dönen adam, akşamın önü sıra yazıdan gelen sürü nefes nefese kalmıyor.

Nevruzun ardından ilkbahar, ilkyazın ardından sarı sıcaklar, onların ardından yedi haftalar, kırkikindiler falan filan.

Artık harman bile yok biliyorsunuz. Tarlası düz olanın ekinini makina birkaç saat içinde biçip bitiriyor.

Rüzgârın, yağmurun, toprağın, bitkinin ritmi arasına makina başını sokmuş olsa bile; güneş ile ay yerinde duruyor.

Bizler, şehir ahalisi habire hayatımıza hız katmaya çabalıyoruz.

Ne kadar hız, o kadar haz.

Her gün, herşey hızla değişiyor. Değişime ayak uydurmaya çabalıyoruz. Geç kalmaktan korktuğumuz için alabildiğine gergin yaşıyoruz. Mevsimleri değiştirmeye, atın önüne et, itin önüne ot koymaya gayret ediyoruz.

Sürekli başdönmesi, sürekli çarpıntı.

Ve bu karabasanın teknolojiye teslim edilmiş görüntüleri, müziği, sineması.

Bu yandaki kadınlar koltuğu, kanepeyi; döşemeyi, pencereyi; duvarları, halıları, lavaboyu, karoları; tabloları, ışık düzenini; mutfağı, dolabı; kasetçaları, bilgisayarı (saymakla biter mi) değiştireceğim diye tepinedursun; ve hadi diyelim işi bitiriversin.

Bir de bakıyor ki; "tamam oldu" dediği yerde, bütün bunların modası geçivermiş. Yeniden başa dönüvermiş.

Eee, bu böyle.

Dön baba dönelim...