HERKES krizin bütün suçunu TBMM ve milletvekillerine yükleyerek işin içinden sıyrılmaya çalışıyor. Meclis üzerinde baskı kurarak onu çalışamaz hale getiren çevreler, daha büyük suçlular değil mi? Bu güç odaklarını her adımda tahrik eden büyük sermaye çevreleri çok mu masum?
Kemal Tahir''in hatıralarında çok ilginç bir olay kayıtlıdır. Şu anda elimin altında değil, ama sanırım İsmet Bozdağ''ın romancımıza dair kitabında yer alıyordu. Günün birinde genç bir Japon çıkagelir. Ülkesinde üniversiteyi bitirdikten sonra İngiltere''de iktisat yüksek lisansı, ABD''de ise işletme dalında doktora yapmış. Japonya''ya kara yoluyla dönmektedir ve yol üzerindeki belirli ülkelerde birkaç hafta kalıp, her ülkenin tarihini, kültürünü, siyasi yönetimini ve ekonomisini incelemektedir. Kemal Tahir''e Osmanlılar''da hilafetle saltanatın niçin tek elde toplandığından cumhuriyet yönetiminin temel özelliklerine kadar birçok önemli soru yönelten Japon gencine, Kemal Tahir ne ''olmak'' istediğini sorar. Japon son derece kendine güven içinde şöyle cevap verir: "Ülkeme başbakan olmak istiyorum. Japonya''da iyi iktisat bilmeyeni başbakan yapmazlar. Onun için iktisat ve işletme okudum. Başbakan olduğumda, şimdi önemli ülkelerle ilgili toplamakta olduğum bilgiler önümü aydınlatacaktır." Ya başbakan olamazsan? "Olsun, bu bilgiler gene işime yarar. Bilginin kime zararı var?"
3 oydan biri sol partiye
Bilgiye dayanmayan yönetimler meşru değildir. Türkiye''de 51 yıldır millet ''sol'' partilere bilinçli olarak oy vermemektedir. Kendini sol diye niteleyen, gerçekte Cumhuriyet Halk Partisi''nin devamı olan partiler topluca (ortalama olarak) üç seçmenden ancak birinin oyunu alabilmişlerdir. Diğer iki seçmen ''sağ'' partileri tercih etmiştir hep. Bunun sebebi, ''sol''un iki tür bilgisizliğidir: 1. Millete dair bilgisizlik. 2.İktisadi dünyaya dair bilgisizlik. Bugün Bülent Ecevit''in şahsında billurlaşan bu derin bilgisizliği çözümlemeye ve yaşanan büyük krizle irtibatlandırmaya çalışalım.
Baykal''ın CHP''si sosyetik
CHP ve onun türevleri olan ''sol'' siyasi oluşumlar, içinden çıktıkları toplumu hep Batılı egemen paradigmaya uygun biçimde tanımlamaya çalışmışlardır. Onlar için ''millet'', meşruiyetini ancak devletlerarası sistemden, o sistemin (büyük güçlerin denetimindeki) sözcüsü BM''den alan bir milli devletin sınırları dahilinde yaşayan insanlardan ibarettir. Bu sınırlamayı aşan her türlü millet tasarımı kanunsuzdur! Dolayısıyla, Türk milleti, T. C. sınırları dahilinde doğup yaşayan, bu sınırların dışında da onun pasaportuyla dolaşabilen insanlardır. Araplar Irak''tan Libya''ya, Suriye''den Mısır''a kadar birçok ''milli devlet''e bölünmüşlerdir. Her biri ayrı bir milletten (!) oluşmaktadır. Tıpkı Kırgızlar, Özbekler, Kazaklar, Azeriler gibi!
Osmanlı sonrası İslam coğrafyasının toplulukları böyle küçük küçük ''milli'' birimlere ayrılırken, onları böyle bir dar tanımlamaya zorlayan İngiliz, Fransız ve diğerleri kendi aralarında ''Avrupalılığı'' oluşturmaya; Atlantik''in ötesindeki Amerika Birleşik Devletleri''ne benzer bir Avrupa birleşik devletleri kurmaya çalışıyordu. Yirmibirinci yüzyıl başlarında, bu ideallerine büyük ölçüde yaklaşmış oldular.
Türk milletinin bilincinde sol kavramı Avrupa''daki gibi imtiyazlı (aristokrat/kapitalist) sınıfa karşı imtiyazsız kalabalıkların sözcülüğünü yapmak anlamında değil; Batıcı siyaset tarzı anlamında yer edegelmiştir. CHP (bugün Deniz Baykal''ın tekelindeki minnacık sosyete partisi değil, İsmet Paşa ve Ecevit''in CHP''si) ve diğer ''sol'' oluşumlar bu yüzden bugüne kadar ancak üçte birlik siyasi destek alabilmişlerdir. Millet onların şahsında ''Batıcılığı'' oylamış, zımnen Avrupalıların dayattığı tanımlamayı reddetmiştir. Aydınlarımız, oy kullanan yüz kişiden doksan dokuzunun bu tür inceliklerden habersiz olduğunu düşünebilirler. Bunu ancak hal dilini okuyabilenler anlar!
Türkiye''de aydınlar (akademisyenler, subaylar, sivil bürokratlar, yöneticiler, büyük işadamları) genel bir kategori olarak solcu, halk ise ağırlıklı olarak sağcıdır. Avrupa''dakinin tam tersi. Mesela temel görevi ''muhafaza'' olan subayların normalde sağcı olması gerekirken, bu ifadelendirmeye göre solcudurlar. Akademisyenler aydınlanma (Kant''ın deyişiyle kendi aklını kullanma) peşinde olmak yerine, Avrupalı''nın (yani başkasının) aklını biricik sayma eğilimindedirler. Dolayısıyla topyekün sağcıdırlar. Yöneticilerle onları istihdam eden işadamları seyyaliyeti en yüksek olanlardır. Her çevreyle gerektiği gibi ilişki kurmayı becerebilmektedirler.
Dünya sisteminin merkezinde solculuk hakim sınıfa meydan okumak anlamı taşıyorken, Türkiye''de solculuk varlığının teminatını merkezin hakim zümrelerine bağlanmakta aramaktadır. Devletin de ancak bu sayede muhafaza edilebileceği düşünülmektedir. Yaşamakta olduğumuz derin kriz, ona yol açanlar ve giderilmesi hususunda hiçbir katkıda bulunmayanların açık seçik konumları bile bu vehmi ortadan kaldırmaya yetmiyor.
Kapitalizm değişiyor
Sistemin merkez güçlerine yaranmaya çalışmakla elde edilebilecek hiçbir milli hatta zümrevi çıkar olamaz. Olsa, küresel kapitalist sistem mahiyet değiştiriyor, başka bir sisteme dönüşüyor demektir. Sadece bazı bireysel çıkarlar korunabilir ki, bunu yukarıda sıraladığım ''aydın'' öbekle irtibatlı olarak araştırmakta yarar vardır. Topluca kurtuluşun mümkün bir yolu, empoze tanımları reddederek, kendi bölgemizdeki dayanışmayı arttırmaktır. Türkiye''nin hiçbir komşusuyla dostane ilişki içinde olmaması, her biri için sınırlarında binlerce asker bekletmek zorunda kalması size tuhaf gelmiyor mu? Bu milli bir tasarım olabilir mi?
Bakıyorum da bugünlerde herkes krizin bütün suçunu TBMM ve milletvekilerine yükleyerek işin içinden sıyrılmaya çalışıyor. Elbette vekillerin çok ciddi bir sorumluluğu ve krizde azımsanmayacak payları var. Ama şu soru daha önemli: Meclis üzerinde baskı kurarak onu çalışamaz hale getiren çevreler, yetkisi veya gücü olup da sorumluluğu olmayan odaklar daha büyük suçlular değil mi? Bu güç odaklarını her adımda tahrik eden büyük sermaye çevreleri çok mu masum?
100 milyar dolar ekstra faiz
Önemli bir husus, bu sermaye çevrelerinin sıkışma uğraklarında fedakarlığa hiç mi hiç yanaşmamalarıdır. Şöyle bir düşünün: Son on yılda, faizci azınlığa (ki bunların büyük bölümü önde gelen sanayi-finans holdingleridir) 100 milyar doların üzerinde bir extra faiz ödendi. Bugünse Türk devleti 5 milyar dolar para arıyor ve rezillik pahasına olsun bulamıyor. Bu kadar özenle, titizlikle korunmuş ve kayrılmış olan büyük sermaye, kendi devletine niçin sahip çıkmıyor? Dışarıya kaçırdıkları milyarlarca doların çok küçük bir kısmından niçin vazgeçemiyor? Çünkü sınıf bilinci yoktur. Hep kısa günün kârı peşinde koşmuştur.
Kemal Tahir bu çapulcu zümreyi 30 yıl önce şöyle tasvir ediyordu:
"Milli zenginin adı burjuvadır. Eline geçeni son meteliğine kadar işe yatırır bu adam. Bizimkilerde burjuva çekirdeği yoktur. Bu sebeple bunlar sırtlarında devlet dayanağını aralıksız duymak isterler, bunlar tekel isterler. Yani, isterler ki, devlet her işi bunların yerine yapsın, bütün tehlikeleri ortadan kaldırsın, zararlarını da gerektiğinde yüklensin! Bunlara salt, kürekle para toplamak kalsın. Topladıklarını yeniden yatırmayı da kendilerinden hiç kimse istemesin. Kazansınlar, kazandıklarını saklasınlar, taşa toprağa gömsünler, hatta yabancı ülke bankalarına kaçırsınlar. Devleti bırak, kendi kendilerine destek olamaz bunlar. Sahibinin bilgisi, deneyi gücüyle meydana gelmemiş zenginlik güç değildir ki, sırasında devlete, hükümete destek olabilsin."
(Kurt Kanunu, s. 138-9)
Solcu değil, (bir romanındaki ifadeyle) millici olan Kemal Tahir bu sözleri İttihatçıların iaşe nazırı Kara Kemal''e söylettiriyor. Yirmibirinci yüzyıl başlarının sözde Cumhuriyetçilerinin İttihatçılardan farkı, Kara Kemal gibi gerçeğe iki kaşının arasından bakan hiçbir nazırlarının olmamasıdır. Romancılarıysa travestilerle meşguller.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.