Necip Abi"nin kedileri
Mustafa ÖzelYeni Şafak Gazete Yazarı
00:00, 15/07/2007, Pazar • Yeni Şafak Haber Merkezi
Çengelköy vapurundan indikten sonra, Çınaraltı''na inen Dere Sokak''ta ''geleneksel'' molanızı verin ve ÇikolataKahve''nin çifte kavrulmuş kahvesini ağır ağır yudumlayın. Derken sokak içinden bir feryat yükselecektir: “Kahpe fırıldaaakkk! Yoldan her geçenle kırıştıracak mısınnn? Ben sana bunun hesabını sormaz mıyımmm?”
Ürpereceksiniz. Galiba ciddi bir aile problemi karşısındayız. Böyle durumlarda nedense Tolstoy''un Anna Karenina''sının ilk cümlesi hücum eder hafızama: “Bütün mutlu aileler birbirine benzer; her mutsuz ailenin mutsuzluğu kendine göredir.”
Bülent, renginizin solduğunu fark edince, hemen açıklamaya başlar: “Ah, merak etmeyin, Necip Abi''dir o. Kedilerine bağırıyor. Kim bilir ne hınzırlık yapmışlardır gene. Aslında kolay kolay kızmaz Necip Abi. Kerataları bayağı sever. Hatta sırf onlar için yaşıyor da diyebiliriz.”
Necip Abi çocukluğumun Ağrı''sında yaşıyor olsa behemehal kedi yerine at beslerdi. Çengelköy''ün daracık sokaklarında ancak kedilere bakılabiliyor. Onaltıncı yüzyıl İstanbul''unda, Silahtar Yusuf Ağa''nın al atı, Sultan Ahmet''in kır atı tarafından geçilince, şair Dürrî al ata bundan böyle sarı kedi denilmesinin uygun olduğunu, çünkü kedinin hayatının “sofra ile mutfak arasında” geçtiğini yazar:
Guyiya taze idi otura kaldı fi''l-hâl
Kalmadı adımını atmağa bir dermanı
Ana şimden gerü sarı kedi dirlerse n''ola
Süfreden matbaha dekdür kedinün cevlânı
Sokak kedisiyle ev kedisi farklıdır. Necip Abi''nin en kıl olduğu insanlar, hevesleri geçtikten sonra kedilerini sokağa atanlardır. “Bunlar insan değil, canavar. İnanın sadece kedilerini değil, eş ve çocuklarını da sokağa atar bunlar. Ev kedisi sokağa atılınca ne yapacağını bilemez olur. Çünkü ömrü sofrayla mutfak arasında geçmiştir.”
Çocuklarımız da öyle değil mi? Yirmili (bazen otuzlu) yaşlara kadar el bebek gül bebek besleriz. Böylece hayata karşı son derece dayanıksız olurlar. Bir şekilde hayatın gerçekleriyle baş başa kalınca da bocalamaya başlarlar.
Necip Abi''nin kedileri isimleriyle müsemma: Fırıldak, Tarçın, Kimyon, Beyaz Hoca (şaşı), Kadife (kör), Güzelyüzlü, Tokmak, Pufi ve Hırpıtçavuş. En az bu kadar da adsız kedi var. İsmi hak etmeleri gerekiyormuş. Ya fiziksel bir özelliği olacak, ya bir becerisi.
Fırıldak, Kadife''yi adeta annesi gibi seviyor. Sokulup sırnaşıyor, yalamaya çalışıyor. Ara sıra toplu isyan başladı mı, Necip Abi basıyor fırçayı: “Ah bilseniz benim kıymetimi! Dışarıda bok mu var? Herkes kedi köpek düşmanı.” Sırf kedileri yalnız bırakmamak için üst kata taşınmıyor.
Necip Abi, diyorum, benim sayfam ekonomi sayfası; kedileri de anlatsam yöneticiler için bazı dersler çıkarmam lazım. Yoksa ekmeğimi keserler. Gülüyor. Kediler de insanlar gibi çeşit çeşittir diyor, her birinin ayrı bir huyu var. Hepsinin frekansı farklı, hepsiyle ayrı ayrı söyleşmek lazım. Kimi Tokmak gibi işkoliktir, kimi Fırıldak gibi kaytarmacı. Kimi romantiktir (Güzelyüzlü), kimi muhteris (Hırpıtçavuş). Hep yeni şeyler ararlar; eskilerden çabuk bıkarlar. Şimdinin şirketleri de öyle değil mi? Altı ayda bir yeni bir bilgisayar, yeni bir cep telefonu çıkmıyor mu?
Bir de burunları müthiş koku alır kedilerin; sanki radarları var. Çok da meraklıdırlar. Bunlar da iyi yöneticilerde olması gereken vasıflar değil mi? Burnu iyi koku almayan, yakın gelecekte piyasada hangi önemli değişimlerin yaşanacağını tahmin edemeyen yönetici gemisini yüzdürebilir mi?
Sık sık tavuk kanadı haşlar Necip Abi. “Önlerine dökerim. Kimi uzaktan seyreder, kimi bir kanadı ağzına atar, diğerini pençesiyle tutar; geriye kalanlara da yaklaşılmaması için hırlar. Öyle ki, Hırpıtçavuş hırlamaktan kendisi yemeye vakit bulamaz. Tıpkı insanlar gibi Mustafa Beyciğim, tıpkı insanlar gibi!”
Köpekler boyuna rahatsız ediyor kedileri. Necip Abi''nin baltası hazır. Bir de mızrak yaptırmış. Fakat köpeklere de kıyamıyor. “Bunları da Allah yaratmış. Nedense aralarına husumet sokmuş. Kedilerime bağırırım ama asla vurmam. Kedi soyludur, köpek gibi yalaka değildir. İnsana ''köpekleşme!'' deriz; kedileşme dediğimiz oluyor mu? Kedi esaret kabul etmez; boynuna tasma takamazsın. Fakat aksi ve nankör de değildir. İsmail Efendi dergâhından öğrendim: Rabbini bilen tek varlık kedidir. Bana adeta ''Benim nasibim Allah''tandır; sen sadece bir vasıtasın'' diyorlar.”
Arada bir kediler damda tekmil sıralanıyor, askerî içtima gibi. Hepsi ona gözlerini dikip emirlerini dinliyor. Acayip bir diyalog yaşanıyor aralarında: İnsanca konuşuyor, kedice anlaşıyorlar. Özdemir Asaf''ın Diyalog şiiri bu bağlamda pek yavan kaçıyor:
Bir gün, bir evde, bir kedi
Vardı.
O gün, o evde, o kedi
Benden sıcaklığını esirgemedi.
O gün, o evdeki o kedi
Beni bana götürdü getirdi
Ona şarkılarımı söyledim
Uyudu, bakıyordum, benimleydi.
Necip Abi bir kediyle değil, kedilerle, kedilikle yekvücut. Binnaz Hanım sağolsun, Çengelköy''de sokağa atılan bütün kedileri bir şekilde Necip Abi''nin daracık bahçesine taşıyor. Onlara kışın elektrikle ısınan kulübe bile yaptırmış. Çengelköy''ün son iki Mohikan''ı olan Binnaz ve Özlem hanımlar sayesinde veteriner işleri de hale yola girmiş. Kedileri iyileştirirken, aslında kalbimizdeki o şifa bulmaz yaraları sarıyorlar. Ben de Necip Abi ile son Mohikanları, Ziya Osman Saba''nın dizeleriyle selamlıyorum:
Kalbe aşina bütün rastladıklarım
Her şey eskisi gibi, herkes bahtiyar, iyi!
Bana büyükbabamı hatırlatan ihtiyar
Çocukluk arkadaşım sarı benekli kedi
Bütün günahlarımı affetmiş sanki Tanrım Duyuyorum kalbimde tadılmamış sevgiyi.
Sitemizde çerezlerle kişisel verileriniz işlenir. Zorunlu çerezler dışındaki analitik ve pazarlama çerezleri yalnızca açık rızanızla kullanılır. Ayrıntılar: Çerez Aydınlatma Metni.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.