Cadı kazanı

Türkiye''de 18 Nisan''da yapılacak seçimlere, şöyle dört dörtlük bir demokrasi paketiyle hazırlanmak ne ifade ediyor.

"Ya onun yaşam hakkı" türünden manşetlerin sıklıkla atıldığı ve insan hakları ve demokrasiye yönelik "ince eleştirilerin giderek ağırlık kazandığı bir dönemde buna olumlu cevap vermek imkansız.

"Cesur yürek"ler, bir celsede biten adaletler, kaynayan tencereler, devletin kaynattığı "cadı kazanı"nında yok olup gidiyor.

Patlayan bir bombanın ardından ortaya atılan "ya onun yaşam hakkı" tartışmaları, hiç kuşkusuz meslektaşlarımızın gözyaşartıcı hassasiyetlerinden kaynaklanmıyor. İşte yeni gazete Star''a konuşan Cumhurbaşkanı Demirel''in sözleri:

"Ben hep demokrasiyi savundum. Ama şu anda Türkiye''nin meselesi iç barıştır. İç barış, iç huzur için herkesin fedakarlığı gerekir. Etnik ve dinsel talepleri dikkate alan çağdaş demokrasi tartışmaları Türkiye için zamansız, hatta tehlikelidir. Mesele yüzyılın başında olduğu gibi, yine o dönem prensiplerine göre milleti yeniden inşaa etmektir. İş, aş ve iç barış dışında hiçbir öncelik yoktur..."

Bu sözlerin yoruma açık tarafı yok.

Peki bu sözlerle ortaya konulan çerçeve, parlamentoyu yeniden hareketlendiren küskünler hareketiyle nerede ve ne kadar buluşuyor. Ve bu çerçeve, seçimlerinin ertelenmesiyle mi, yoksa büyük bir gayretle büyütülmeye çalışılan DSP merkezli bir iktidarla mı mümkün.

Ömer Bilgin''in ya da benzeri isimlerin "güvenlik öncelikli demokrasi" tartışmalarında yeralmak gibi bir niyetleri olmayabilir. Yahut da Türkiye''nin daha demokratik bir yönetime kavuşması için ızdırap duydukları da söylenemez.

Burada tartışmasız en önemli isim ve durum Erbakan''ın konumu.

Peki Hoca''nın siyasi yasağının kaldırılması için yapılanlar niçin bazı çevrelerde tepki buluyor?

Türkiye siyasi yasaklara da alışık, onların renkli kampanyalarla kaldırılmasına da.

Bu yasakların yakın tarihimizde acısını hissedenlerin başında Cumhurbaşkanı Demirel geliyor. Yasağının kalkması için yürüttüğü kampanya ise hala hafızalarda.

Şimdi Türkiye bir hata ile hesaplaşmak zorunda.

Erbakan''a getirilen siyasi yasağın ortaya çıkardığı darmadağınık tablo, bu tasfiyeyi gerçekleştirenleri bazı noktaları yeniden gözden geçirmeye sevketmiş olmalı.

Fazilet Partisi''nin aday listeleri, kendisine gönül veren asıl çekirdeği memnun etmese bile, en azından liste başı yapılan bazı isimlere bakıldığında "devlete uzatılan bir barış eli" gibi görülebilir.

Bu pazarlık nereye kadar uzanır, şu an için kestirmek zor.

Sonuçta küskünler olarak adlandırılan hareketin nereye kadar bir bütün olarak davranacağı da şüpheli.

Ancak Erbakan''ın siyasi yasağının kalkması için gayrette bulunmasını ya da görüşmeler yapmasını, eleştirenleri, hatta parti içinde bunu yadırgayanları anlamak mümkün değil.

Erbakan''ın elinin kolunun bağlı olması üzerine yapılan hesapların bozulacağı endişesini, "Hoca kişisel hırsı için entrika çeviriyor" diye sunmaya çalışmak, doğrusu söyleyenlere de yazanlara da hiç yakışmıyor.

Siyasi yasağını kabullenmek ya da bunun kaldırılması için çaba göstermek arasında tercihini yapacak olan Erbakan''dır. O da birçok örnekte olduğu gibi ikincisini tercih etmiştir.

Her dönem işler aynı yöntemlerle yürümüyor işte. Bazen kampanya gerekiyor, bazen de ince operasyonlar.