İncetahtacı"nın ardından

Bu dünyadan, Bedri İncetahtacı geçti. Böyle genç ve istikbâl vaadeden bir insanın, bir anda kaybedilmesi... Haberi duyunca çok sarsıldım. Zira, onu tanıdığımdan beri yakından izliyordum. Bir gün, İncetahtacı, mutlaka önemli bir makama gelecek diye düşünüyordum.

Kanal 7''de, "Sözün Özü" programını yaparken, Fazilet Partisi''nden, bir katılımcı talep etmiştim; İncetahtacı''yı uygun gördüler. O kadar etkileyici konuştu ki, tartışmanın yıldızı oldu. Zaten o günden sonra, bu mütevazi ama kararlı genç adamı hiç gözden kaçırmadım.

Meclis kürsüsünde, kendisinden emin konuşurdu. Kimseyi kızdırmamaya özen gösterirdi. Fikirlerini hep yumuşak bir üslupla ifade ederdi.

Laf kesmeden muhatabını dinler, daima, diyalog ve uzlaşma kapısını aralayarak düşüncesini söylerdi.

Dindardı, fakat bunu hiçbir zaman göze sokar gibi teşhir etmedi. İnancı, ahlakına yansımıştı.

İncetahtacı, sürekli çalışıyor, okuyor, öğreniyordu. Kendisini istikbâle hazırlıyordu. Maalesef o istikbâl, mahiyeti tam anlaşılamayan bir "kazaya" kurban gitti.

Bence, Parlamento''nun en seçkin milletvekillerinden biriydi. Boşluğu çok zor doldurulacak. Onu sevenlerin kalplerinin bir köşesi hep boş kalacak.

Bedri İncetahtacı ile son konuşmamızı, Fazilet Partisi''nin kongreleri üzerine yapmıştık. "Parti içi demokrasiyi savunurken, bünyemizde giderilemeyecek yaralar açmayalım; biraraya gelip tartışalım" diyordu.

Gaziantep kongresinin, iki aday bulunmasına rağmen, demokratik bir biçimde cereyan ettiğini söyledi. Delegelere baskı yapılmamıştı.

Ben de ona, "Keşke her yerde Gaziantep''teki gibi olsa" cevabını verdim.

Kader, yeniden biraraya gelip, toplantı yapmamıza fırsat tanısaydı, ona bir hatıramı nakledecektim.

Tercüman gazetesi, Uludağ''da küçükler için kayak yarışları tertip ederdi. O zaman 5-6 yaşlarında olan oğlum Mehmet Ali de, bu yarışa katıldı. Baktım, birinci ilan edilmiş ve şampiyonluk ödülünü kazanmış. Oysa, o bunu hak etmemişti. Müsabakayı düzenleyenler, patronun oğlu olduğu için, ona iltimas yapmışlardı. Hemen, ödülü, Mehmet Ali''nin elinden aldım ve galip gelen çocuğa verdim. Mehmet Ali "Anne, ne kötüsün" diye ağlıyordu. Ödülünü çok beğenmişti; kaybetmek istemiyordu.

Ona, bir başkasının hakkını yediğimizi, bunun hem ayıp, hem de çok günah olduğunu anlattım. "Ya sen, yarışı kazansaydın ve hak ettiğin ödül başkasına verilseydi ne hissederdin?" diye sordum.

"Patrona" yaranma duygusu sadece şirketlerde değil, sendikalarda veya siyasi partilerde de göze çarpıyor.

Patron, ekonomik gücü veya siyasi gücü temsil edebilir.

Her halükârda, adalet çizgisinden sapılması yanlıştır. Ama maalesef, talep edilmese dahi, kraldan fazla kralcı olanlar, hatalı adımlar atabiliyor.

İşte Bedri İncetahtacı''ya bunları anlatacaktım. Eminim, dikkatle beni dinleyecek, uyum, diyalog ve demokrasi adına, çözümler üretecekti.

Biz, değerli bir mesai arkadaşımızı kaybettik. Buna rağmen, onu her hatırlayışımızda içimiz yanıyor. Ya ailesi; babası, eşi, çocukları. Bu ateşin sönmesi çok zor. Gerçi, iman gücü ve inançları, onlara yol gösterecek, dayanma güçlerini arttıracaktır.

Ama ölüm karşısında, insan çok aciz kalıyor. Allah''a sığınsa bile, kalpteki yangın kolay sönmüyor. Düşünmemeğe gayret etse, hatıralar zihnine üşüşüyor.

Hep, noksan bir hayat sürecekler... Hep kaybedilen sevgiliyi (sevgili eşi, babayı veyahut evladı) hatırlayacaklar. Yüreklerindeki sızı, azalsa bile dinmeyecek.

Ansızın, yağmur bulutu gibi boşalacaklar.

Evet... Dünya dönmeğe devam ediyor. Belki biraz daha mahzun, biraz daha üzgün.

Ama, sonbaharda dökülen yapraklar, kış sonrası yeşillenecek; ilkbaharda çiçekler açacak. Yazın, güneş içimizi sımsıcak ısıtacak. Göç eden kuşlar geri gelecek.

Herkes, bir kaderi yaşıyor.

Kimse, "durdurun dünyayı inecek var" diyemiyor. Dese bile dünya durmuyor. Sırası gelen, gidiyor. Yeni canlar aramıza katılıyor.

Tabiat sürekli yenileniyor. Ama giden sevgililer geri gelmiyor.

"Artık demir almak günü gelmişse zamandan

Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan...

...Biçare gönüller ne giden son gemidir bu

Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu

Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden

Çok seneler geçti dönen yok seferinden."

Yahya Kemal Bayatlı Ve Ümit Yaşar Oğuzcan sanki Bedri İncetahtacı''nın düşüncelerine tercüman oluyor:

"Ben yaşamak istiyorum; gencim daha.

Söyleyecek çok şeylerim var.

İnsanlara ve Allah''a

Ben yaşamak istiyorum; hayata doyamadım henüz.

Bir gün yarıda kalmış bir film gibi bitecek mi ömrümüz?"

Kader bir değişmez çizgi gibi uzanıyor önümüzde. Bazen gözyaşı, bazen mutluluk sunuyor bizlere. Ama er veya geç yarıda kalmış bir filim gibi bitecek ömrümüz.