Şaka gibi!
Bu yolculuk, bu sütunda geçen sene bu hafta başlamıştı.
Bir yıl oldu, koca bir yıl...
Geçen sene bugün, elektronik muhtıramıza ramak kala…
367 saçmalığı ile uğraşırken…
Mumcu ile Ağar ittifak valsi, MHP ile CHP seçim tangosunun ön çalışmalarını yaparken…
her daim zinde olan güçler ve yandaşları Çankaya barikatına tuğla taşırken…
meydanlar bayraklı kalkışmalara ısınırken yola çıktık.
Sonra;
''Malezya'' tartışmamız, ''mahalle baskımız'' oldu(!).
Risotto, restoran mutfaklarına kuruldu…
Ergenekon canavarı dehşetengiz yüzünü gösterdi…
Şimdi; bir kapatma davamız, akla zarar bir iddianamemiz, savcı Abdurrahman''ımız, oybirliği ve çokluğumuz, onlarca kâbus senaryomuz var.
Buyurun nereden yakmak isterseniz artık!
Yol aynı yol, yolculuk da keza…
Koca bir yılda ne rutinimiz değişti ne buhranlı psikolojimiz…
Öyle başlamıştı, böyle devam ediyor. Ve benim içimden bu hafta hiçbir şey yazmak gelmiyor.
Geçen sene, bir ''bismillah'' yazısının hemen ardından, benzer bir ruh haliyle ''Paranoyak mıyım ben!'' diye seslenmiştim ya size...
İşte o yazıyı yeniden ''copy paste'' ediyorum, izninizle!
“Sabah fark ettim. Son günlerde, bir sürücü kornaya bassa, biri yandan geçerken kaşlarını çatsa, önümdeki elini azıcık havaya kaldırsa hemen tırsıyorum.
Hayır, resmen nöbet geçiriyorum.
Sanıyorum ki adam kızacak, elini silahına atacak. Yok öyle hiç efelenmiyorum, deli miyim!”… Trafikte kimsenin tavuğuna kış demiyorum.
N''apiyim! Bu sabah işe, yani bizim televizyonun haber merkezine gelince laf açıldı, ruh halimi arkadaşlarımla paylaştım.
Yüzlerinde önce müstehzi bir gülümseme belirdi, sonra doktor edasıyla teşhise geçildi.
Onlara göre benim durumum trafikle, sürücülerle sınırlı değilmiş.
İki kızacak bir itiraz edecek oldum, susturdular.
Şimdi ortada bir Cumhurbaşkanlığı satrancı var ya…
Seçim öncesi birileri maraza çıkaracak, ortalık karışacak diye aportta bekliyormuşum.
Her bir şeye kuşkucu hatta komplocu gözlükle bakıyormuşum.
Köşk''teki malum akşam yemeğini örnek verdiler.
Hani şu askeri erkanın buyur edildiği, programda görünmeyen yemeği.
Komikmişim! Efendim hemen telefonlara sarılmış, Ankara büroyu alarma geçirmişim. Kim kim yemiş, ne yemiş, kim kime ne demiş?
Önceden haber verilmemiş olmasına işkillenip, hafiyeliğe soyunmuşum.
Rutin bir veda yemeğinde bile çapanoğlu aramışım.
Meclis Başkanı Arınç''ın geçen ay ağır konukları vardı ya!Ziyaret kaç dakika, saniye, salise sürecek diye gözümü saate dikip öylece kala kalmışım.
Konuklar çıkarken ifadelerinden ruh tahlilleri yapmışım.
Sararan rengimi, ziyaret sonunda ikram edilen mesir macunlu hediye paketleri yerine getirmiş.
Yok daha neler!
Ardı arkası kesilmedi örneklerin. “Ulusalcılar meydana çıksa, kuvvacı dandik bir dernek nutuk atsa sen…” diye söze girecek oldular, dayanamayıp geri püskürttüm hepsini.Lafa bakar mısınız lütfen. Tuhafmışım bu aralar, psikoloğa görünsem iyi edermişim.
Yani herkes yakın geçmişi ne kadar da çabuk unuttu. Hadi diyelim 28 Şubat sürecine gitmeye üşendiniz,
Emekli Deniz Kuvvetleri Komutanı Özden Örnek''in not defteri de mi sizin için bir şey ifade etmiyor...
Dört beş yıl önce atlatılan iki badirenin, Sarıkız ile Ayışığı''nın hiç mi anlamı yok?!
Not defterinin çifte kahramanı, iki Kemallerin suyuna kıran mı girdi sanıyorsunuz?
Teziç''i de aralarına katın, onlar şimdi komedi dans üçlüsü mü?
Hadi bugüne gelelim! Örnek yalanladı ya… “Ben yazmadım öyle bir şey…” dedi.
Şayet yazmadıysa; olmayan bir şeyi ince ince, sayfalar dolusu yazanın niyetine, hayali bir günlüğe hemen inanma eğilimimize ne demeli!
Hukukçuların bile uzlaşamadığı tartışmalı 367 oy saçmalığında, rektörlerin topunun birden aynı görüşü paylaşma başarısı enteresan değil mi?
Tamam anladım abartıyorum suçluyum!
Peki hırsızın hiç mi kabahati yok!”
İşte böyle…
Bir yıl önce bu hafta veya bir yıl sonra bugün…
Değişen bir şey yok!
Film aynı film, son aynı son…
40 satır, 40 katır, tam 40 yıl…
Ayrıca…
evet, elbette suçlu hırsız!
Hırsızın kabahati çok!
Emin olun hırsızın kabahati çok!
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.