OOyunuzu kullandınız değil mi?
Yani içiniz rahat…
Endişelenmeyin hemen!
Bugün ''seçim, sandık, fındık'' yazmak yok.
Size bir kıyak yapacağım.
İçimden geldi, Pazar kahvenize biraz şeker katacağım.
Size bizi yani gazeteci takımını anlatacağım.
Efenim şimdi GASSTECİLİKTE de tıpkı insanoğlunun büyüme sürecinde olduğu gibi emekleme, yürüme, koşma safhaları vardır.
İşte bu süreçte egolar da istikrarlı biçimde yol alır.
Üzerinize afiyet pek çoğunuz bilir,
Bizim meslekte egolar biraz şişiktir.
Biraz dedimse ehh anlayın işte!
Meslek hastalığı canım… n''palım.
Bu yaştan sonra başka bir dala mı atlayalım.
Neyse buyurun hep beraber okuyalım…
Meraklısına pek önemli not;
aşağıdaki kişiler külliyen uydurma, kişilikler gerçeğin taaa kendisidir;
***
Henüz 23''üçünden yeni gün almış.
Çenesinde top sakal, cebinde kulağından biraz önce çıkardığı ipod var.
Son model sony marka teybi, bir sigara paketinin yarısı kadar.
Foto muhabiri ile geziyor.
En azından bugün… çünkü ilk büyük röportajını yapıyor.
Karşısında pek ünlü bir işadamı var.
İşin zor kısmı yani röportaj biraz önce bitti, sıra fotoğraflarda…
İşadamı objektife keyifle poz veriyor.
Daha genç, daha dinamik görünmek için göbeğini habire içine çekiyor.
Kadraj foto muhabirinin hoşuna gitmeyince hiç itiraz etmiyor,
odanın içinde zıp zıp yer değiştiriyor.
Kapak kızlarına inat, hayatının en güzel karelerini vermek için çabalıyor.
Bizim cevval muhabir hayretler içinde...
Randevu almak için aylardır peşinde koştuğu ''zor ulaşılır zat'' odanın içinde pinpon topu gibi zıplıyor.
Onun poz merakı komiğine gidiyor.
Bir süre sonra bizimki arkasına kaykılıp keyifle olan biteni izlemeye koyuluyor.
Kardeşiyle akşam Lost''un son bölümü yüzünden kapışmış, canı çok sıkılmıştı ya!
Çoktan unuttu onu…
Ünlü işadamının bu halleri Lost''un papucunu damlarda gezdiriyor.
Bizimkinin egosu filiz attı.
***
25 yaşındaki genç kız, 3 ay önce kadroya alındı.
O da artık stajyer değil muhabir.
Bu yüzden endişe devreleri çoktan gevşemiş durumda, içi rahat.
Birazdan araziye çıkacak.Belediye haberlerini sevmiyor ama… neyse bu kez yaşadığı ilçenin başkanıyla görüşecek.
Röportaj için belediye binasına gidiyor. Annesinin geçen Salı emlak vergisini yatırırken veznedeki memur tarafından haşlandığı binaya yani.
Görevliler tembihlenmiş, pek bi güzel karşılanıyor kapıda.
Röportaj da eh işte… iyi geçiyor. Başkan bi parça heyecanlı ama yaptıklarını da yapacaklarını da tek nefeste anlatmayı başarıyor.
Cümleleri arasına yerleştirip ustaca genel başkanına selam bile çakıyor. Eee boru değil!... yarın çok satan gazetenin belki de ikinci sayfasında olacak!
Çok iyi biliyor, genel başkan yarın mutlaka o gazeteyi okuyacak.
Haber biraz büyük çıksın istiyor.
Genç muhabire sırf bu yüzden Christina Amanpour muamelesi çekiyor. Yardımcıları da öyle… Onlar da başkanı aratmıyor.
Bizimki binadan çıkarken kendisini, bol ödüllü gazeteci Seymour Hersh gibi hissediyor.
Binadan çıkarken gözleri gayri ihtiyari, veznedeki o memuru arıyor.
Bizimkinin egosu hafiften şişmeye başladı.
***
33 yaşındaki editör uluslararası bir toplantıyı izliyor.
Toplantı uluslararası ama salonun yarısından fazlası, orta ölçek Türk işadamları ile dolu.
Bizimki pek bi rahatsız görünüyor, belli ki müdürünün zoruyla burada.
Kimseye selam vermiyor, hiç kimseyle göz göze gelmiyor, daha doğrusu gelmek istemiyor.
Yüzünde çok sık kullandığı “Ne işim var burada!” mimiği asılı.
Hücrelerinin tekmili birden “Buradayım ama abartmayın, yanıma da fazla yaklaşmayın” salgısı üretiyor.
İşadamlarının çoğunu görmemezlikten geliyor.
Ama o da ne!…
Gözüne ilişen kişi, geçen hafta ekonomi sayfasının manşetinde çarmıha gerdiği genel müdür değil mi?
Nazik adam vesselam…
Topa tutulan kendisi, haberi yapan bizimki değilmiş gibi uzaktan kibarca başıyla selam veriyor.
Bizimki koltuğunda hafiften geriniyor.
''Küçük dağlar'' meselesi yani!
Evet evet… keyfi ciddi ciddi yerine geliyor.
Bizimkinin egosu şişme haddini tamamladı.
***
43 yaşındaki ünlü köşe yazarı bir eli cebinde, pek bi havalı.
Diğer elinde purosu, üstünde bi parça jön edası var.
Salonun orta yerinde, yedi kişilik guruba nutuk atıyor.
Uzaktan bakınca çok mühim bilgiler verdiği, önemli bir şeyler anlattığı sanılıyor.
Etrafındaki halka otuz saniye içinde neredeyse otuz kişiye ulaşıyor.
Yok canım ortada önemli bir mevzu yok!
Arada bi kahkaha da patlatıyor.
İki ay önce meşhur ATA uçağında, başbakanın yanında meslektaşlarına yaptığı şakayı anlatıyor.
Uçakta verilen demeçleri zaten uzun uzun yazmıştı, o konuya hiç girmiyor.
Bu arada lafa karışma cüreti gösterenleri gözleri ile paralıyor.
Sahi bu tür ortamlar artık onu ne kadar da çabuk sıkıyor.
Egonun pimi çekik, kımıldasa patlayacak.
***
50''sini çoktan aştı, çoook ünlü bi ancorman o...
Yaşıyla kimse ilgilenmiyor, o da zaten kendini henüz 28''inde sayıyor.
Birazdan ödül alacak.
Her zamanki gibi pek bi tiril tiril yine.
Kolunda 100 bin dolarlık İsviçre malı “Vintage 1945 Tourbillon” marka saati var,
üzerinde Edwards''ın terzisine diktirdiği ceket.
Pantalonu ben diyeyim Henri Llyod siz deyin Auascutum''dan.
Gömleği de öyle böyle değil,
papuçlar John Lobb marka.
Kol düğmelerini anlatmaya bile gerek yok!
20 metre öteden kendini özetliyor.
Yüzünde uzunca bi zamandır takındığı ''aşmışlığın'' gülücükleri var.
Ama aramızda kalsın, ne yapsa da mimikleri ''defter dürme yeteneği''ni gizleyemiyor.
Bu arada Ankara''dan orta karar bi partinin genel başkanı arıyor.
Sırası mı şimdi!
Sekreter kıza “müsait değilim, sonra arayın” diyor.
Ahh aynı anda kaç iş birden yapıyor.
Salonun en gözde masası, masanın en özel koltuğu ona ayrılmış.
En övgü cümleleri ona söyleniyor, en saygı şinas bakışlar ona fırlatılıyor.
Pülitzer de ne!
Elbette ennn prestijli, en en büyük ödül yine ona gidiyor.
Haberi yok ama bizimkinin patlayan egosu, burun deliklerinden fışkırıyor.
***
Yaa işte böyle ...
Artık eminim durup durup “Ne oluyor bu gazeteci takımına, ne bu haller!” demezsiniz.
Bakın bir daha tekrar etmem! Biz küçüğümüzden büyüğümüze pek bi muhim cemaatiz. Belki doktor değiliz can kurtaramayız ama; istediğimizi pekala canından bezdiririz. İstersek rezil, istersek vezir eyleriz! Siyasetçi değiliz ama;
istediğimiz partiyi tek bir haberle hallaç pamuğuna çeviririz.
Öğretmen olmak önemli değil,
isteyene dersini anında veririz.
Şimdi siz belki hala anlamadınız!
Tüm bu satırları ben mi yazdım?
Yapmayın Allah aşkına!
***
Bu arada dört ay doldu,
haftaya burada yani bu köşede olur muyum?
açıkçası bilmiyorum.
Egomla konuşuyorum, “durumu Mehmet Gündem gözden geçirsin” diyor.
Üzerinize afiyet… egom hasta, yatak döşek yatıyor.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.