O malum gece, telefonum zaaart!!! (normalde zır zır ses verir) diye çaldı.
Elektronik muhtıra ile şoklandığımız, uykularımızı paketleyip korku dehlizlerine attığımız gece yani.
Bendeniz uykuyla uyanıklık arasında salınırken arkadaşım bomba haberi tek nefeste patlattı.
Gayri ihtiyari bir “ohhh!” demişim.
Yok yemin ederim, sandığınız gibi değil!
Ağzımdan çıkan bu sese, ne iki kulağım inandı ne de beni çok iyi tanıyan arkadaşım.
Bilseniz haftalardır neler çektiğimi!
“Paranoyak mıyım ben!” diye üç hafta önce yazdığım o itirafnameyi hatırlıyor musunuz?
Hani cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi ''birileri maraza çıkaracak, ortalık karışacak'' diye aportta beklediğimi yazmıştım.
Kuşkucu neyse de ''komplocu'' damgası yemiştim hani.
O yazıdan sonra evde bile hasta kontenjanından her bir dediğim yapılır oldu.
Meslektaşlarımı sormayın!
Onlar o yazının ardından pek bi rahatladılar, ''gül hatırımı'' resmen rafa kaldırdılar.
Müstehzi gülümsemeler yerini hormonlu küçümseyişlere bıraktı.
Mesleki melekelerim düpedüz espri malzemesi yapıldı.
Öz güvenim çuvala konulup kışlalara yollandı,
367 kez bozulan moralim un ufak oldu.
Ta ki o telefona kadar…
Neyse demem o ki; tam havlu atmaya hazırlanırken, tam tavsiyelere kulak asıp ünlü bir psikologdan ömrümün bundan sonraki tüm ayları için birer randevu günü ayarlamışken imdadıma o telefon yetişti.
Birden “Oh!” deyişim o yüzden.
Üzerinize afiyet tercümesi; “Allahım ben iyiymişim oh, sağlıklıymışım oh ohh” tur.
Malatya Fatih Üniversitesi Rektörü''ne döneyim, Ruhat Mengi''ye olmadı Nur Serter''e benzeyeyim doğru söylüyorum!
Demek ki; burnum hala koku alıyormuş,
demek ki; mesleki melekelerim hala iş başındaymış. (Keşke burnum kokusuz kalsa, melekelerim tatile çıksaydı!)
Neyse bu ''oh''lu rahatlama aralığı sadece 3 buçuk saniye sürdü.
Sonra odamın duvarları, benden çıkan bir “ahhh!” nidasıyla sarsıldı.
Tam 3 buçuk gün ortalıkta “demek asker… Demek Mumcu, Ağar, Baykal… postal ha!... postal… ” cümlesini, enstrümansız terennüm ederek dolaştım.
Anlayacağınız psikolojim yine hiç iyi değil.
Tamam paranoyak olmadığım anlaşıldı ama;
Şimdi de kaygılar denizinde, deriiin bir bunalımın içindeyim.
Yeğenim Sedoş evimizin en küçüğü.
Bu Pazar da görev ona düştü.
Sabahın köründe şapkasını taktı, ağzını burnunu sarıp sarmaladı, apartmanın kapısına yollandı.
Dört Pazar''dır sabahları kapıcının yolunu gözlüyor, horozlar ötmeden işi bitiriyor.
Şu elinizde okumakta olduğunuz gazete var ya!
İşte onu ''ana''sından ayırıp, yok ediyor.
Sadece Feraye''ninkini değil 6''ıncı katın, 7''inci dairenin, bizim bitişiğinkini de.
Yerin kulağı, Feraye''nin dört gözü var.
Neyse Seda sağ olsun.
Operasyonlarımız sürecek, bu satırlar Feraye''nin gözüne ilişmeden, toplanıp derdest edilecek.
Bakar mısınız nerden nereye geldik!
Feraye dün sabah beni apartmanın kapısında değil, arabaya binerken yakaladı.
Biraz buruk gördüm, enteresan bi hali vardı.
Korktum… bizim malum operasyon gümledi sandım.
Değilmiş rahatladım.
Feraye''nin ayaküstü sohbet manşeti; Erkan Mumcu''ydu.
Mumcu''nun son iki haftalık performansı, zavallı komşumu serseme çevirmiş.
Hatta bir adım ötesi… Feraye, Mumcu''yu mimlemiş.
Şu malum ''asker şamarı'' sonrası yaptığı basın toplantısı yüzünden.
“Tavır koymak bir yana, muhtıra''dan hiç bahsetmedi biliyor musun?” dedi.
Felaket tellalı gibi konuştuğunu söyledi.
Ekonomik kriz tehdidinden girmiş, etnik çatışma ihtimalinden çıkmış.
Özgürlükçü, demokrat, 10 tam puanlı (bi parça artizzz az buçuk fiyakalı da bulurdu ama neyse…) yeni nesil genç politikacısı gitmiş, siyaset dinazorlarına rahmet okutan ''fırsatçı'' biri gelmiş.
Mumcu''nun kahrından ölerek, içi kan ağlayarak, sızım sızım sızlanarak yaptığı, (gün bugündür, kamera buldun dayan!) konuşmalarını bütün Türkiye dinledi, ne yazık ki ben de.
Feraye''ye üzülmemesini söyledim.
“Bak yanılan sadece sen değilsin” dedim.
Mesut Yılmaz örneğini verdim.
Adam, Özal sonrası koskoca mirasa konmayı başardı ama Mumcu''yla başını dertten kurtaramadı.
O depdebeli dönemde, siyasi rakiplerinin yanı sıra onunla da mücadele etmek zorunda kaldı.
Kendisine bayrak açan yardımcısı genç Erkan''ı görevden aldı, “Gerekiyordu, yapıldı. O kadar…” dedi, siyasi riskleri sırtlandı.
AK PARTİ''nin tecrübesi ortada işte!
Özgürlükçü, muhafazakar, ağzı laf yapan (eee ağzın laf yapmasıyla iş yapma arasındaki yedi farkı bulmak da marifet) genç adam onları da yanılttı.
Oylar alındı, yollar Mumcu''nun isteğiyle tez elden ayrıldı.
Ya bizler!
Çoğumuz ondan ne bekledik, ne umduk, ne bulduk!
Şu önemli dönemeçte elindeki kilitle ''öc, nefret, küçük hesap'' kutusunu değil, Türkiye''nin önünü açar sandık.
Açmadı!
Aslında yine aynı şeyi yaptı.
Tarih hepimizin malumu ya;
Mumcu da ''tekerrürden ibaret'' olduğunu kanıtladı.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.