Menü

EDİSYON   :

TRTRENENARARFRFRRURUURUR
52

Bildirimler

Süresi doldu gidiyor.

Yazmazsam benim de gözlerim açık gider.

Yok öyle en baştan almayacağım korkmayın!

O malum mutluluktan pır pır, keyiften kelebek kelebek olduğumuz zamanlara, bizi “Demirelle bir dönem daha mı!” sendromundan kurtardığı ilk günlere dönmeyeceğim.

Kışladaki vedasına da değinmeyeceğim.

Ama!

Cumhurbaşkanı seçilmeden önce Anayasa Mahkemesi Başkanı olarak adli yıl açılış töreninde yaptığı konuşmayı es geçemem.

Belki ''gözünüzden kaçmıştır'' diye altını çiziyorum, o konuşmayı kendisi yazmamış.

İnanmazsanız Yargıtay eski Başkanı Sami Selçuk''un Aksiyon Dergisi''nden Muhsin Öztürk''e verdiği röportajı okuyun.

Şöyle diyor Sami Selçuk;

“Cumhurbaşkanının o konuşmasını bir başkası yazmıştı. Yazanı biliyorum. Kaynaklara yollama yoktu. Bunu yadırgamıştım. Yazan arkadaşımıza söylemiştim. ... insan kendi yazdığı konuşmayı inanarak okur. Başkasının yazdığı son çözümlemede sadece bir emanettir.”

Sami Selçuk haklı.

Başkasının yazdığı yazıyı okuyunca demek böyle oluyor.

Sözler öze inmeden, icraata dönüşemeden buhar olup gidebiliyor.

Oysa özgürlük manifestosu olarak dillendirdiğimiz o konuşma, kanayan yaramıza nasıl da merhem gibi gelmişti.

''Hak ve özgürlük'' vurgusu yüreklerimize nasıl da serin sular serpmişti.

Bir yıl sonra cumhurbaşkanı adayı olarak yaptığı konuşmada cumhurbaşkanlığı yetkilerinin daraltılmasını talep etmişti ya!...

82 Anayasası''nı eleştirmiş, Yüksek Askeri Şura kararlarının yargı denetimine açılmasını önermişti.

Kanaat notumuzu da işte o zaman vermiştik.

Müstakbel cumhurbaşkanımız demokrattı, saygındı, sivildi üstüne üstlük hukuk adamıydı.

Gökte ararken meclisin dışında bulmuştuk onu.

Henüz ne ''hırçın ve öfkeli'' yanından ne de ''kriz çıkarma başarısı''ndan haberdardık.

Tamam bir parça renksizdi, nasıl desem donuk bir tarafı vardı ama!...

Bunlar kusur sayılmazdı.

O konuşmayı yapana pekala ''kadı kızı'' muamelesi çekebilirdik.

Nitekim çektik!

Peki ne oldu?

Karşımıza sözlerinin tersine cumhurbaşkanı yetkilerini dibine kadar kullanan, yasakçı, vetocu, azarlayan, küsen, cezalandıran bir portre çıktı.

Bu arada bir itirafta bulunacağım.

Bendeniz o malum konuşmanın verdiği haz, belki bir parça gazla, ''mutlu mesut'' ortamdan psikolojik olarak nemalanmak istemiştim.

Kendileri cumhurbaşkanı seçildiğinde “ O da Başak burcu ben de, o da Beşiktaşlı ben de…” diye günlerce şişinerek dolaşmıştım ortalıklarda.

Unutmuyorum, ayaküstü sohbetlerde bile ne yapıp edip lafı ustalıkla bu iki ortak noktaya (… mıza demeye ne elim varıyor artık ne dilim) getirir olmuştum.

Ne de olsa biri kafa kağıdıyla ispatlı, diğeri istemediğin kadar bol şahitliydi.

Hukukçu değilim sonuçta!

Demokratlık ve saygınlıktan dem vurmak da işin suyunu çıkarmak olurdu.

O günleri hatırladıkça hala buram buram terliyorum.

İnsan bir hataya, bu kadar büyük bedel mi öder!

Neyse anlattım rahatladım.

Gerçekten çok pişmanım.

Üstelik dersimi de aldım.

Şimdi “Burcun ne, hangi takımı tutuyorsun?” diye sorsalar, başımı öne eğip duymazdan geliyorum.

Şayet geceyse; kafamı gökyüzüne kaldırıp, bir bir yıldızları sayıyorum.

Yine de beterin beteri var, şükrediyorum.

Ya şeytana uyup “O da demokrat ben de…” deseydim!

Feraye''nin kafası karışmış!

Feraye üç gündür başımın etini yiyor.

Kafası karışık, yerinde duramıyor.

Bu sabah da merdivenlerde bir aşağı bir yukarı turlayarak beni soru yağmuruna tuttu.

Gündeminde hala geçen haftaki miting var.

Yok yok mitingin içeriğiyle, verilen mesajla, mesajın okunup okunmamasıyla, yorumlarla falan ilgilenmiyor.

Kafasını rakamlara takmış.

“Kaç kişi vardı mitingde Allah aşkına!” diye homurdanıyor, hop oturup hop kalkıyor.

İnat etmiş, sırf bunu öğrenmek için sekiz gazete okumuş, bütün haber bültenlerini tek tek izlemiş… ama nafile!

“Miting bir tane ama sayı ooo…” dedi Feraye.

Kimi yüz bin demiş, kimi beş yüz bin.

Bir milyonun üzerine çıkanlar da varmış.

Rakam vermeyip yuvarlayan uyanıklar da gözünden kaçmamış Feraye''nin.

Hatta yuvarlama işini abartan bir televizyon kanalı, katılımı milyonlarla ifade etmiş.

Feraye dedi ki; “Miting yapılan meydanlar belli. İstanbul''da Taksim, Kazlıçeşme, Kadıköy var, Ankara''da Tandoğan, Kızılay... Tüm meydanları alsak, hepsini tek tek ölçsek. Metrekareye kaç kişi sığdığına bakarak hesaplasak. Yani yetkililer bunu bizim için yapsa!”

Sezar''ın hakkı Sezar''a.

Feraye haklı.

Üstelik bulduğu çözüm de çok mantıklı!

Ama bilmediği bir şey var.

Böyle durumlarda söz konusu ''iki kere iki''nin çarpımı da olsa, gerçekle duygu anında yer değiştirir.

Herkesin gözünde görmek isteği rakam belirir.

Mesela kayıtsız şartsız destekleyenler 20 bin kişilik meydana pekala milyonları sığdırabilir,

iflah olmaz muhalifler aynı alana sadece bin kişi koyabilir,

mesafeli duranlar ikisinin ortasında bir rakama konabilir.

Gerçek rakam mı?

O da ne!

Duygusal gözlük onu zaten yiyip bitirir.

Ya da canı isterse şişirir de şişirir.

Yorumlar

Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...

10 saniye sonra yönlendirileceksiniz...