1962-63 sezonunda oynanan Play-Off sisteminin canlı tanığı olarak özetle söyleyebilirim ki o zamanlarda futbolda para değil amatör duygular hakimdi. Hiç kimse bugün ki gibi olayları tartışmaya açmazdı. G.Saray, Beşiktaş, F.Bahçe herkes birbirini kardeş gibi severdi.
Sporcu ne kadar çok maç oynarsa o kadar çok zevk alırdı. Ben o sezonda Karşıyaka''nın futbolcusuydum. Son maçımızda (26 Haziran 1963) play-off grubunda Altay''a karşı mücadele ediyorduk. Kaleci Varol tarafından ayağım kırıldı ve o sene kırık ayakla Dünya''da belki ilk transfer olan futbolcu oldum ve Fenerbahçe''ye imza attım.
Bütün maçları dolu tribünlerle oynadık. Futbolla seyircinin sevgisi aşkı en az bugün ki kadar fazlaydı. Herkes mutluydu. Sporun güzelliği o zaman bambaşkaydı. Metin Oktay jubile maçlarında Fenerbahçe forması, Can Bartu Galatasaray forması giyerdi ama şimdiki gibi yerden yere vurulmazdı. Hiç kimse halinden şikayetçi değildi. O zaman ne kadar çok maç oynarsan o kadar transferin şansı yükselirdi. Bu sebepten dolayı fazla maç oynamak futbolcuları da mutlu ediyordu.
1962-63 sezonundan sonra sezonlarda Play-Off maçları oynanmadı. O zaman Federasyon Başkanı Orhan Şeref Apak''tı. Çok saygılı ve Türk futboluna büyük emekler vermiş biriydi. Ama hiçbir zaman tek başına karar olmaz yanındaki yönetim kurulu üyelerine danışarak karar alırdı. O zaman yönetimde de 5 tane futbolun içinden gelmiş tahsilli kültürlü yöneticiler vardı. Yapılan son toplantı sonra lig normale döndü. Bundan dolayı da o sene Fenerbahçe Atom Forvet diye Şenol Birol Beşiktaş''tan, Kasımpaşa''dan Ali İhsanı, Karagümrük''ten Aydın''ı, Karşıyaka''dan beni transfer etti. Tarihe Atom Forvet diye üst üste şampiyon olarak ismini yazdırdı. Fenerbahçelik, Galatasaraylılık ve Beşiktaşlılık hiçbir zaman tartışılmazdı. Kim şampiyon olursa o alkışlanırdı ve bu karşılıklı çekişmeler Türk Futboluna zarar veren davranışlar hiçbir zaman olmadı. Kendini meşhur etmek isteyen insanlar zaten TV olmadığı için yaşanmadı.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.