En güçlü siyasal kavram: "İyi yaşam"

Yüzyılda gündelik hayata dair sosyal ve ekonomik vurgusu olan iyi yaşam artık en belirleyici ve işlevsel siyasal kavramlardan biri.

Batı basınında Türkiye''deki bazı derin unsurların AB''ye girme sürecini baltalamak üzere özel gayret içerisinde olduklarına dair çıkan haber ve yorumlar sıklaşmaya başladı.

Hemen hemen bütün haber ve yorumların mantığı aynı temele dayanıyor. Türkiye''nin AB''ye girmesinin demokratikleşmeyi getireceği ve bundan dolayı pozisyonlarını kaybedecek güçlerin buna direnmeye çalıştığı ifade ediliyor.

Batı basınına göre demokratikleşmenin Türkiye''de kronikleşmiş ve refleksleri ölmüş yönetim yapısında köklü değişiklikler meydana getireceğini herkes ifade ediyor. Güçlerini Türkiye''nin iyi yönetilmesinden değil, yönetim krizleri içerisinde sıkışmasından alan güçler, siyasal gerilimin iş gören yapısının ortadan kalkmasını istemiyorlar.

Siyasal gerilim iş görmeye devam ettiği müddetçe mevcut pozisyonlarını koruyacaklarının farkında olan güçlerin gerilimi artırmak ve bu yolla AB sürecini zedelemek üzere siyasal sistemi sevk ve idare etmeye çalıştıkları söyleniyor.

312. maddenin işletilme biçiminden siyasal istikrar tanımına, HADEP''li belediye başkanlarının tutuklanmasından Erbakan''a verilen cezaya kadar bir dizi gelişme, bunlara ek olarak basına dönük olumsuz uygulamalar, işkence söylentileri ve tek tek bu tabloya eklenebilecek birçok olay, pozisyonlarını korumak üzere siyasal gerilimi tahrik edenlerin bilançosuna yazılıyor.

Gerçekte böyle mi peki?

Böyleyse durum vahim demektir. Devletin güçlü olmasına bu kadar önem veren bu halkın, güçlü devletin gücünü kendilerine karşı kullandığı sonucuna varmasını gerektirecek kadar çirkin bir tablo var demektir ortada.

Eğer durum batılıların iddia ettiği gibi değilse, bunca iddiaya rağmen ortada tatmin edici cevapları olmaması, yönetim yapısındaki aczin tehlikeli boyutlara ulaştığını göstermektedir.

Fakat her şeye rağmen garip olan şu: Batılılar taleplerini hangi kötü emellerin arkasına saklıyorlarsa saklasınlar, neticede istediklerinin bu halkı rahatsız eden uygulamaların kalkması anlamına gelmesi, buna karşılık yerli odakların milli çıkarları korumak adına sergilediklerinin halkı rencide eden uygulamalara imza atması, ilginç bir çatallanmayı çıkarıyor ortaya. Bu durumda milli egemenliği temsil etmekle yükümlü olanların, olan biteni sadece komplolarla izah etmeleri ve Batılıların kötü niyetlerine indirgemeleri hiç birşeyi çözmüyor.

Milli çıkarların korunması, halkın olumsuz uygulamalara razı olması, kötü yönetim yapısına ses çıkarmaması ve gündelik hayatının standartlarının her geçen gün düşmesi anlamına geliyorsa, bu durumda milli çıkarları korumakla yükümlü olanların ya milli çıkarları tanımlama biçiminde bir sakatlık vardır ya da milli çıkarı korumak üzere kullandıkları enstrümanlarda bir yanlışlık vardır.

Buna karşılık yöneticilerin gayri milli saydıkları ve her türlü taleplerini memleketin içine fitne sokmak olarak niteledikleri dış mihrakların talep ettiklerinin ise her şeyden önce halkın yaşam standartını yükselten sonuçlara bitişik durması, üzerinde ciddiyetle düşünülmesi gereken bir konu.

Stratejistler ve analistler 21. yüzyılın en stratejik kavramının iyi yaşam olduğunu söylüyorlar. 20. Yüzyılda gündelik hayata dair sosyal ve ekonomik vurgusu olan iyi yaşam artık en belirleyici ve işlevsel siyasal kavramlardan biri.

Fiili durumda, milli çıkar adına AB sürecini zedelediği söylenen odaklar, iyi yaşamı temsil eden uygulamalara imza atmıyorlar.

Buna karşılık dış mihrak dediklerinin talepleri ise iyi yaşama referans veriyor.

Eğer yerlilerin dış mihrak dediklerinin talepleri görünüşteki bütün masumluğuna rağmen gerçekte içimize fitne sokmak anlamına geliyorsa, iyi yaşamın kaçınılmaz ve önünde durulmaz siyasal değer olduğu dünyada, iyi yaşamı reddeden uygulamalarla milli çıkarı korumak mümkün değildir.

İyi yaşamı tesis eden uygulamalar milli çıkarı korumanın yoludur ve eğer varsa içimize fitne sokmak isteyenlere verilecek en iyi cevap, onları ellerindeki araçları alacak en iyi yol da budur.

Bu da köklü değişim demektir. Çünkü iyi yaşam daha çok tüketim değildir; daha çok etik ve estetik üretmektir.