İdeoloji pazarlamak ve siyaset kurgulamak

Kendilerine oy isteyip, karşılığında seçmenlere İslamcılık, Kemalizm, devletçilik ya da demokratlık vadeden partilerin seçimde galip görünenleri de mağlup olmuşları da aynı kaderi paylaşıyorlar şu anda. Siyasetin üzerinde yükseldiği "zemin" tamamen tahrip olmuştur, siyasi aktörler varlıklarını siyaset adına hiçbir hareketlilik yaratmamaya borçludurlar. Siyasetin varlığını korumaya sarfetmesi gereken enerji, ülke sorunlarının çözümüne harcanması gereken enerjinin tümünü çalması pahasına muhafaza edilebilmektedir.

Bu durumun, meseleye siyaset tarafından, ama siyasetin bir iktidar alanı olarak ele alınmasından yana bakanlarca tek yönlü bir bakışla değerlendirildiğini görüyoruz. Sadece siyasete yapılan müdahalelere ışık tutarak, siyasetin masumiyetini temellendirmeye ve müdahaleler olmasa siyasetin sorunsuz ve verimli bir alan olduğunu iddia etmeye dayanan bu bakış, özünde sadece ideoloji kurgulayan bir alana "siyaset" demekle iktifa ettiği için, siyaseti gerçek ve çıplak bir alan olarak ele almayı beceremiyor.

Siyasete dönük müdahalelerin görece azaldığı zamanlarda siyasetin ne ürettiğine ve bunları da neyi hedefleyerek ürettiğine bakmak yeterlidir. Siyaset kurumu, siyaset üreterek siyasetin zeminini sağlamlaştırmak ve siyaseti müdahalelere karşı korunaklı hale getirmek yerine, seçmen kitlesine katı ideoloji pazarlayarak iç iktidar ilişkilerini sağlamlaştırmakla enerji tüketmiştir. Böylece, siyasi liderlerin parti içi iktidarları kuvvetlendikçe ve bir partinin ötekinden ayrılığı belirginleştikçe, siyasetin zemini zayıflamış ve "siyaset" dış müdahalelere açık bir yapı haline gelmiştir.

Son seçimlerde demokrasi söylemini kullanan partilerin mağlubiyeti bu ilişkiler ağı görülemediği için yanlış okundu ve bunun 28 Şubat''ın galibiyeti olduğu ilan edildi. Oysa seçimlerde demokratlık değil, demokrasi adı altında sadece karşısındakinin iktidar alanını geriletmeye ve zayıflatmaya kilitlenmiş alternatif bir iktidar ideolojisi kaybetti. Bu seçimlerde devlet iktidarı ile buna karşı mücadele eden merkez sağ türü cemaat iktidarları mücadele etti ve demokrasi adı altında kurgulanan yeni bir ideoloj mağlup oldu.

Siyaset kurumu bu ülkede hiçbir zaman gerçek bir demokrasi projesine sahip çıkmadı. Demokrasiyi sadece yeni bir "hegemonya alanı" üretebilmek için kullandı ve buradan da geniş kitlelerin psikolojisinin hep status qua''ya yatması çıktı. Demokrasi projesinin karşıdaki iktidar alanına karşı bir iktidar alanı genişletmek değil, siyasetin kuralsal ve kurumsal standartlarını yükseltmek olması gerektiği anlaşılmadıkça da demokrasi diyenlerin "devlet" diyenler karşısındaki yenilgisi kaçınılmaz olacak.