Keyifsiz bir yazının bayram keyfi...

Kadınların parmaklarını yakacak kadar "asi kelimeler"in kağıda düştüğü zamanlar çok gerilerde kaldı sanki.

Gücün sinikliğe yoldaş olduğu, aşkın yosmalığa soyunduğu, korkunun hakikatin tahtına yerleştiği bir gündönümünde daha eşikte duruyoruz işte.

Herşeye ve herkese rağmen gelen geldi. Ve, herşeye ve herkese rağmen gitmeden, sesini duyurabilmek için çırpınıp duracak bir bayram vesilesiyle daha.

"Şimdi iktidardayız ve bütün alçaklar bizden yana" diyen siyaset dehası Lenin''in sözünün içerdiği kaçınılmaz dram, kendini çoğaltarak ve büyüterek "Şimdi muhalefetteyiz ve bütün alçaklar bize karşı" sözünü koluna dolayarak trajediye dönüşmenin kapısında bekliyor.

Hakikatin muhalefete düşmesi ya da iktidara yürümesi gibisinden kendi durumunu, bulunduğu hali yücelten ve onaylayan bir safdillik değil kastettiğim. Kimin elinde olursa olsun ve ne adına dillendirilirse dillendirilsin, hakikatin insanlık borsasındaki değerinin her şart altında "hiç" olmasından bahsetmeye çalışan bir şey bu.

Mazlumun elinden tutan, yolda kalanı gideceği yere ulaştırmayı insanlık ve namus borcu bilen, yere düşeni kaldırmayı kimselerin ortalarda olmadığı zamanlarda bile kendi üstüne vazife sayan; o basit, o sade, o sıradan, o büyük "hikmet"in terkedilmişliğinden bahsediyorum. Ya da bedenlerimizi ev sahibi yapan dünyanın, ruhlarımızı sürgün etmesinden. Metruk olanın, kendini ev sahibi sanmasından... Ev sahipliği yapanın, lanetlenmiş bir sürgünü yaşadığını bilmemesinden...

Evet, doğru, "insanın bu dünyada kendini evinde hissetmesi insanlık dışı bir haldir." Kendini evinde hissedecek kadar kibirlenen, bir başkasını misafir sayacak kadar mazluma karşı küstahtır, en mütevazi halinde bile. Mazluma küstahlık etmek ise, ne meziyettir, ne de suçtur; sadece "hiçliktir", hiçliğe boyun eğmedir.

Maalesef, boyun eğdirme ve boyun eğme dalgalanıyor dünyanın denizlerinde.

Maalesef, "hiçlik", artık gece karanlığını en sıcak yuva saymaya gerek duymuyor, günışığının tadını hoyratça çıkarıyor.

Günışığının bile arıtamadığı o hiçlik, katranlı bir çamur gibi günışığını kirletiyor. Ve, o katranlı çamur, "kadınların şallarına bile sıçrayacak kadar cüretkâr" olmaktan korkmuyor. Cüretine haddini bildirecek olanların çoktan kuytulukları mesken tuttuğunu biliyor.

Kirli meskenlerden hakikat sözleri pazarlanıyor. Hakikat, korkuyu pazarlayanların dudakları arasında bir jilet gibi hakikatliğinden çıkıyor...

Zamanın çürüten akışına boyun eğdirilmiş insanlık hali, bir "isyan coşkusu"nun yakıcı tadını unutalı çok oldu.

Kadınların parmaklarını yakacak kadar "asi kelimeler"in kağıda düştüğü zamanlar çok gerilerde kaldı sanki.

Silikon bir dünyanın plastik ruhları, efendilik şarkıları söylüyor artık.

Hakikatin burcunda isimleri yazılı olanların, isimlerini inkar etmeyi marifet bellediği, gerçeğin saklanmaya bile ihtiyaç duymayan "kalleşliğin koynuna sokulduğu" bir gündönümünde bir kere daha bayramla kucaklaşıyoruz işte.

Umudun tükenmeye yüz tuttuğu, hüzünlenen kadın gözlerinin günışığını görmekten çekindiği, gücün tek arzusunun korku olduğu, dostluğun ihanetle aynı sofrayı paylaştığı, "kız çocuklarının hangi suçtan ötürü öldürüldüklerini" sorması gerekenlerin cesaretin seccadesine alınlarını bile yaklaştırmadığı bu dünyada, bu toprakta, bu gökkubbe altında ve bugünde, bir kere daha sana yürüyoruz Yarabbi.

"Elini elimizin üzerinden ayırma," korkuyu cesarete, umutsuzluğu umuda çevirecek bayram sevincini her günümüze indir, bereketinle.

Dualarımızı kabûl buyur, o aşk ve isyan sözünü hakedilmiş bir cesaretle söyleyenlerin dualarının sana ulaşmasını engelleyen tüm perdeleri kaldır:

Mende Mecnun''dan füzun âşıklık istidadı var.

Âşık-ı Sadık menem, Mecnun''un ancak adı var.