Siyasal duruş ve siyasal çözüm

Siyasetin alanının yapısal olarak daraltılmış olmasından çok daha önemli bir siyaset-dışılık bizzat siyasetin içinden türedi bugüne kadar. "Siyasal çözüm" önerisinden kalkarak "siyasal duruş" belirlemeyi bir kenara bıraktı siyaset hep. Buna karşılık soyut ve ideolojik olarak katı, buna bağlı olarak da "siyasallaşma yeteneği kırılgan" yapılar çıktı ortaya. Bu modelden siyasal çözüm önerisi üretmeye kalktı siyasal yapılar. Bu nedenle, Türk siyasal hayatında ne derinlikli ideolojik tartışmalara rastlanılmıştır, ne de ülkenin yapısal sorunlarına dönük sağlam çözüm önerilerinin arenası haline gelmiştir siyaset.

Bugün gelinen noktada seçmenlerin büyük bölümünün dışladığı siyaset, aslında "siyasetsiz siyaset"tir. Bu siyaset biçimi içeriksizliğinden başka birşeyle tanımlanamayacak halde. Bir yandan en katı ideolojik tartışmalara giriyor bu siyaset biçimi ama ideoloji ile kurduğu ünsiyet karikatür olmanın ötesine geçemiyor, öte yandan siyasal çözüm paketleri ile dolu görünüyor, ama bu çözüm paketleri yapısal olana hiç temas etmeden sadece "uyarlamalar" yoluyla kendine yol açmaya çalışıyor. Bu iki uçtan gelen basınç sebebiyle de sonuçta "siyasetsiz siyaset"e ait tüm karakteristik özellikler ortaya çıkmış oluyor.

Seçmenin kendi sahasından kovduğu siyaset biçimi böyle. Buna karşılık seçmenin siyasete ilgi duymaya başladığı, bilumum yeni oluşumların yarattığı heyecandan belli oluyor açıkça. Bu ilginin kökeninde iki noktanın olduğu çok açık. Birincisi Avrupa Birliği başta olmak üzere "ana yörüngeler"e dönük net tavırlar bekliyor seçmen. İkincisi, partilerin teklif ettiği doktrinlerin öneminin kendinden menkul değil, "siyasal çözüm"e katkı bakımından değerlendirildiği bir "siyasal zemin"e kavuşmak istiyor...

Birçok talep şu ya da bu şekilde kazındığı zaman, seçmenin talep ettiği yeni "siyasal mekan"ın çatısı bu şekilde ortaya çıkmış oluyor. "Siyasal duruş"u ile "siyasal çözüm" önerileri arasında "mesafe" ya da "ilişkisizlik" olan hareketler istemiyor seçmen. Bir bakıma siyasetin ilgisinin "yapısal" olana öncelikle akması, bunu öncelemesi talep edilmiş oluyor.

Siyasetin kendi kendine yapamadığını seçmen yapmış oluyor böylece. Siyaseti rasyonelleşmeye zorluyor. Siyasetin topluma metafizik bagajlar yüklemeye başladığını gördüğü anda, çekincelerini saha dışına çıkarak gösteriyor. Peki bu siyaseti sadece bir imaj ve söylem alanı haline getirir mi? Yani siyaset "anlam" ve "siyasal değer" üretme kabiliyetinden uzaklaştırılmış olur mu? Bazı partilerin bunu böyle algılamaya aşırı eğilimli oldukları gözlemleniyor. Fakat bu bir semptomdur. Asıl bundan sonra siyasetin gerçekten "siyasal değer" arayışına gireceğini ve anlam üretme yeteneğini geliştirmeye yöneleceğini beklemek gerekir.

Gerek sağ gerekse sol siyaset itibariyle aşırı metafizik bagajlarla yüklü olan, bu nedenle "siyasetsizleşme"yi bizzat siyasetin yöntem ve araçlarıyla üretme gibi ayrıksı bir olumsuzluğu barındıran Türk siyasal hayatı açısından bu durum çok önemli. Çünkü, siyasetin rasyonelleşmeye yaslanmadan bir etkinlik alanı üretmesi veya alanını genişletmesi mümkün değil artık.

Bu açıdan yeni bir siyasallaşma yöntemi üretmesi gerekiyor siyasal odakların. Bu da "siyasal duruş"unu öncelikle "siyasal çözüm" önerileriyle belli etmek olmalıdır. Bir partinin ne kadar muhafazakar olduğuna dair propaganda yapması, sonra ardından sağlık meselesine ilişkin iki satır çözüm söylemesi artık siyasetsizleşmeyi tahrik etmekten ve siyasetin biraz daha budanmasına destek vermekten başka sonuç üretmeyecek. Oysa bir partinin sağlık ya da eğitim gibi alanlara dönük yapısal çözüm önerilerinin içinden sol ya da muhafazakar hassasiyetleri okunabiliyorsa, bu, siyasallaşmanın yeniden inşasına katkıda bulunmuş olacaktır. Önümüzdeki dönemin kodu budur...

NOT: SP Genel Başkan Yardımcısı Mehmet Bekaroğlu, gazetemizdeki yemekte, SP''nin "tenzilatlı demokrasi karşısında milli görüş çizgisinin en net muhalefetini sergileyeceğini" söylemişti. Dünkü yazımızda "net" kelimesi yanlışlıkla "nötr" olarak çıkmıştır. Düzeltirim. (Ö.Ç.)