Sonuç 3: Parası olana soru: Mensubiyetin ne?

Demokrat aydınların uzun bir zamandan beri (I) siyasete yapılalan müdahalelere, (II) ulus-devletin toplumsal taleplerin siyasi temsile dönüşmesini engelleyen kısıtlayıcı yapısına ve (III) sermayenin gümrük duvarları arkasında rekabetten kopuk olarak nemalanması ile ülkenin otoriter bir zihniyetle yönetilmesi arasındaki doğru orantılı ilişkilere dönük haklı tesbitleri ve itirazları var.

Bu tesbit ve itirazlar esasta ve görünürde insan hakları temelinde itirazlar olarak etkinleşirken, demokrat aydınlar gerçekten bu kaygılarla yola çıkıyor olmalarına rağmen, bu etkinliği büyük sermayenin kendi kulvarına çekmeye çalışmasına ilişkin yoğun gayretler de gözlemlendi.

Demokrat aydınlar ülkeyi elinde silah olanın istediği gibi yönetmesine itiraz ederken, bu itiraza büyük sermayeden zaman zaman beyanatlar ve kimi zaman da kapsamlı raporlarla yoğun bir destek geldi. Fakat zaman geçtikçe bu desteğin demokratik taleplerle sadece görünürde bir ilişki kurduğuna, daha köklü ve sahici bir ilişki biçiminden kaçındığına dair izlenimler edinildi.

Büyük sermaye demokratik talepleri bir manivela gibi kullanarak ulus-devlet''in ''geleneksel güçler''ini ikinci plana atmayı, bunun arkasından uluslararası sermayeye uyumlu bir siyasi organizasyona gitmeyi ima ediyordu çoğu kez. Bu arzunun, ülke için bir iyileştirmeden ziyade, uluslararası sermaye ile entegrasyonu kolaylaştırmak üzere kendini ''demokratikleşme''nin, ''beraber yaşama''nın, ''hoşgörü''nün ve ''çok-kültürlülük''ün arkasına/içine ustalıkla gizlemeye, kendi imalarını bu taleplere enjekte etmeye çalıştığı görüldü.

Teorik düzeyde ve üst- katlarda böyle görünürleşen gelişmeler, daha pratikte, gündelik hayatta ve alt-katlarda ülkenin elinde silah olan tarafından yönetilmesine karşı çıkılmasının arkasından ülkenin parası olan tarafından yönetilmesinin ikame edilmeye çalışıldığı algısını doğurdu. Bir bakıma birileri post-modern darbeye karşı çıkıyor gibi gözükerek post-modern sermayenin egemenliğini kotarmaya çalışıyordu. Demokrat aydınların haklı tesbit ve talepleri, büyük sermaye tarafından bütün hakiki içerimlerinden boşandırılarak bir enstrüman düzeyine indirgeniyordu.

Bütün bu karmaşık süreç, halkın önüne gündelik hayatında daha çıplak sorunlar olarak hemen her gün çıkıyordu. Aşırı tüketimin çılgınlaşması, hergün televizyonlarda insanların birkaç eşya uğruna yalvaran tavırlar içine girmeleri ve en önemlisi de genç insanların her türlü mensubiyet duygusunu kaybederek büyük sermayenin çizdiği hayatın dışında bir ideale sahip olmaktan uzaklaşmaları, halkın gözünde birşeylerin ters gittiği duygusunu yerleşikleştirdi.

Milli egemenliğin katı bir biçimde yorumlanarak otoriter bir düzenin tesisi için istismar edilmesine dönük itirazların, büyük sermayenin paraziti yüzünden paranın egemenliğine dönüşmeye başlaması, bütün bu sürece sahici bir söylemle el koyacak bir siyasi organizasyon beklentisini artırdı halk için. Bir zamanların RP''sinin ''adil düzen'' söylemi bunun için çok tutmuştu. Bütün içeriksizliğine rağmen ''adil düzen'' kavramından vazgeçilmemesi gerektiği, bu kavrama sahip çıkmanın çok önemli olduğu bu köşede defalarca ele alınmıştı. Fakat bu kavram tam bir siyasi basiretsizlikle hunharca bir kenara atılınca, halkın bu arayışına cevap verecek hemen hiçbir siyasi odak kalmadı.

İşte bu noktada, büyük sermaye karşısında ''mesafe''yi, tüketim kültürüne karşı ''soğukluğu'' ve mensubiyet konusunda kendilerine göre ''özel bir tutum''u öne çıkaran DSP-MHP''nin galibiyeti kaçınılmaz oldu.