Doktor ve siyasetçi ölümünde ortak nokta

Bu yazının başlığı son ana kadar "Asker korkusu" şeklindeydi.

ABD''nin prestijli üniversitelerinden Southern California Üniversitesi Tıp Fakültesi doktorlarından Ken Murray''in The Guardian için kaleme aldığı ve ''Doktorların neden daha farklı ölmeyi tercih ettiklerini'' konu edindiği makalesinde, "Amerikalı doktorlar hastalıklarını öğrendikleri andan itibaren neler olacağını, tercihlerini biliyorlar. Genelde her türlü tedaviye de erişimleri oluyor. Fakat sakin ve usulca ölmeyi tercih ediyorlar" değerlendirmesinde bulunmuş.

Ne kadar ilginç bir ayrıntı değil mi?

Doktorlar, başlarına gelen bir sağlık sorununda hayata dönmek için kendilerine kalp masajı gerektiğini biliyorlar. Ama bu işlem sırasında kaburga kemiklerinin kırılmasını göze almaktansa, teslimiyetçi bir anlayışla ölümü tercih ediyorlar.

Sanırım bu örnekten hareketle, yazıyı nereye bağlayacağımı anladınız.

Sadece bu ülkede değil tüm dünyada siyasetçilerin bir darbe teşebbüsü karşısında teslimiyetçi bir anlayışla başlarını giyotine uzatmalarının ve sorundan çıkış için yapılması gereken iş varken gereğini yapmamalarının temel nedeni de budur.

Aslında herkes, hükümete yönelik anti demokratik bir müdahale karşısında nelerin yapılması gerektiğini ve hangi tür risklerin göz önüne alınmasının yararlı olacağını biliyor. Ama bunu göze alamadıklarından, siyaseten ölümü tercih ediyorlar.

Süleyman Demirel''in, partisine oy veren milyonlarca seçmenin kendisine verdiği devleti yönetme vekaletini gözardı etme pahasına her defasında şapkasını alıp gitmesinin bir nedeni de budur?

Yani cesaretsizliktir...

Kamuoyunda cesur isimler olarak algılanan dönemin Doğru Yol Partisi Genel Başkanı Mehmet Ağar ile Anavatan Partisi Genel Başkanı Erkan Mumcu''nun, 27 Nisan E-Muhtıra dönemi koşullarında dik duramayıp göz göre göre siyaseten ölümü tercih etmelerinin nedeni de budur.

28 Şubat sürecinde dönemin Başbakanı Necmettin Erbakan''ın ve koalisyon ortağı Tansu Çiller''in gerekli adımları zamanında atamayıp iktidarlarının ömrünü uzatamamalarının bir nedeni de budur? Daha önceki pek çok örneğinden yola çıkarak sorunu aşmak için tutulması gereken yol bellidir ama, bunu göze alamamışlardır.

Adnan Menderes''in durumu da bundan farklı değildir.

Her 10 yılda bir darbe olmasına rağmen eğer 1990''lı yıllarında başında yeni bir darbe olmamışsa, bunda Rahmetli Özal''ın zamanında attığı cesur adımlarının etkisi olmuştur.

Tıpkı, 27 Nisan E-Muhtırası''nın siyasete yönelik müdahalesinin AK Parti Hükümeti''nin kararlı tutumuyla savuşturulması gibi.

Süleyman Demirel 1991 yılında başbakan olunca, bazı kamu mekanlarında yer alan dönemin Cumhurbaşkanı Turgut Özal''ın resmini de kaldırtmaya başlamıştı. Hiç unutmuyorum, gazeteci Mehmet Barlas o dönemde, "Eğer oralarda Cumhurbaşkanı Özal''ın değil de bir çavuşun resmi olsaydı, Sayın Demirel onları kaldırtmaya cesaret bile edemezdi" yazmıştı.

Demirel bir çavuşun resmini bile duvardan kaldırabilecek durumda değildi belki ama, görüyorsunuz son zamanlarda darbeci ve cuntacı kişilerin isimlerini taşıyan tabelalar kışlalardan temizleniyor.

Doktorlarla ilgili araştırmada da olduğu gibi, bazı şeyleri bilmek yetmiyor. Gerekenleri yapma konusunda kararlılık ve cesaret de gerekiyor.

Bundan sonraki süreçlerde seçilmişlerin iktidarına karşı atanmışların tasallutunu ve anti demokratik her türlü müdahaleyi savuşturmanın yolu da yine bu anlayıştan geçiyor.