Özdil ve 10 yılda 15 milyon Frankenstein yaratmak!

Frankenstein"ın hikayesini bilirsiniz. Mary Shelley tarafından yazılan, 1818 yılında Büyük Britanya"da yayınlanan modern bir Prometheus romanı olan klasik. Çeşitli uyarlamalara da kaynaklık eden, defalarca filmi çekilen romanın, Fransız devriminin alegorisini yaptığı yorumları da sözkonusudur ki, yazıldığı dönem göz önüne alındığında hiç de yabana atılabilecek bir değerlendirme sayılmaz.

Hikaye, ölümsüzlüğün, aslında ölümsüzlüğün değil insanın hamurunda bulunan ve terbiye edilmedikçe başına bela açma potansiyeli yüksek olan o derin, devasa egonun; itibar ve ikbal hırsının peşine düşen bir tıp öğrencisinin Victor Frankenstein"ın trajedisini anlatır. Frankenstein, insanı yeniden yapmak, böylelikle ölümsüzlüğe ulaşmak için çeşitli mezar ve mahzenlerden topladığı ceset parçalarını birleştirir; ortaya çıkan kütleyi ise galvanizm, simya ve elektrik gücünü kullanarak canlandırırır. Oysa hayat bulan şey bir ucubedir. Devasa ebatlarda olan, çirkinliğinden dolayı herkesin korkup kaçtığı yaratık, toplumdan tecrit edilince kendisine hayat vererek acı çekmesine neden olan yaratıcısının peşine düşer; Victor"un sevdiklerini, aile üyelerini, yeni evlendiği eşini öldürür. Görünürde yarattığı "şey" sayesinde ama aslında iktidar hırsı sayesinde kendisi de gerçek acıyı tadan Frankenstein, yaratığı öldürmek için O"nun peşine düşer, ancak yolda ölür. Ucube ise, yaşadığı acıya dayanamayarak kendini yok etme kararı alır ve ortadan kaybolur.

Türkiye"de, "eğretileme" gibi bir şey hiç duymamış, kıvrımı bulunmayan düz bir mantıkla "Bize ucube dedi" diye atarlanacak bir kesim olduğunun farkındayım, ama sanırım bu riski göze alacağım, zira memlekette olup bitenlerin bu klasik öyküyle kesişim kümesi oldukça geniş. Çünkü yaklaşık 10 yıldır, o ya da bu sebeple hükümete yönelmiş bulunan hoşnutsuzlukları, karşıtlıkları, eleştirileri; itinayla, el emeğiyle iç içe geçirip medyanın simyası ve elektriğini kullanarak canlandırmaya azmetmiş, ahdetmiş bir topluluk var ve topluluğun üyelerinden Yılmaz Özdil nezdinde bazıları, bugün o başıboş öfkenin hedefi olmanın hayal kırıklığını yaşıyor.

Bu ülkede, ben kendimi bildim bileli "mini eteklinin bacağına kezzap atıldı" haberleri yapılır; "oruç tutmadığı için dövülen vatandaş" röportajları "bağzı" medyanın Ramazan şenliklerinin açılış fişeğidir; "cinsellik manyağı sapkın dindar" –opsiyonel olarak hoca filan olabilir- en sevdikleridir... Dine ve dindara yönelik yıllardır alttan alta süren allerji ve bu allerjiden kaynaklanan anti-propaganda yaklaşık 10 yıldır başta olan hükümete yönelmiş durumda; çünkü bir zamanlar dindarlardan uzak durarak ve onları bir yandan küçümsemek, bir yandan da iktidardan uzak tutmak suretiyle üstesinden gelinebilmiş olan hastalık, artık "kızarıklık, kaşınma ve yanma" şeklinde teşhis edilebilir durumda. Zira, bırakın bu insanları yok farzederek onlardan uzak durmayı, birileri artık her alandaki iktidarı onlarla paylaşmak zorunda.

Bundan kurtulabilmek için yaklaşık 10 yıldır anti-propaganda yapılıyor bu ülkede. Ortalama ladini hayatlar süren vatandaşlar, alevi kesim ve benzeri toplumsal gruplar yaklaşık 10 yıldır, "Hayat tarzımız tehdit altında", "mahalle baskısı", "korkuyoruz" savsözleriyle korkutuluyor. Yaklaşık 10 yıldır Başbakan Erdoğan"ın Cumhuriyet"i yıkıp yerine başka bir şey koymak istediği pompalanıyor kamuoyuna. "Üslubu sert" cümlesinden tutun "diktatör"e dek ne bulunursa, onunla vuruluyor Erdoğan"a.

Yılmaz Özdil, Halk TV"nin Esed"le yaptığı röportaja isyan etmekte, "Suriye"nin diktatörü bize demokrasi dersi vermeye kalkmasın" demekte haklıydı. Çünkü, neredeyse 10 yıldır "diktatör" ve başka sıfatlarla ana ana; -Gezi olaylarında da görüldüğü üzere- laik ve alevi kesim ciddi bir öfkeye sevkedildiyse; o öfkenin mobilizasyonuyla Türkiye"nin uluslararası arenadaki imajı dahi sakatlandıysa da; bu ülke –yönetime çeşitli eleştirilerimiz olabilir- bir diktatörlük değildi. Hele de, ülkesinde 100 binden fazla kişiyi ama o yolla ama bu yolla öldürmüş, kimyasal silah kullandığı kanıtlanmış gerçek bir diktatörün bunu söylemesi, bu ülkeyi seven herkesin vicdanına dokunurdu ki, Özdil"in de dokunmuş.

Ama işte, yıllar yılı işleyerek, emek vererek, göz nuru dökerek yaratılan o ortak öfke; belli ki amok koşucuları gibi hedefe varmakla kalmamış, koşmalara doyamayarak hedefi sollamış; Esed diktatörünü eleştirmeyi bir tür mürtedlikle, Atatürkçülükten çıkmakla eşdeğer hale getirme noktasına kadar ulaşmış. 10 yılda yaratılan 15 milyon genç bunlarmış!

Ne diyelim; Hayırlı olsun!

Artık iç acıtan hakaretleri de, yakası açılmamış küfürleri de, derin hayal kırıklıklarını da göğüslemek; o öfkenin yaratıcılarına kalıyor.

Ne diyelim; Geçmiş olsun!