Günümüzün bir yazarı

Kimdir, ne biçim bir adamdır? Asık suratlı mı? Değil. Burnundan kıl aldırmayan biri mi? O da değil. Ama insanlardan kaçıyor. Kimseye yanaşmıyor. Kimseyle konuşmuyor. Konuşur gibi duruyor, ama konuşmuyor. Yeni arkadaşlıklar edinmesi zor görünüyor, eskilerle de idare etmesini beceremiyor. Ama konuşmaya başladı mı, biber acısı bir yoğunluk yüreğinin, damağının ortasına çökeliyor. Başkalarıyla iletişimsizliği kibrinden, kendinden başka kimseyi göremeyişinden ileri gelmiyor, huy. Kimseye kolay kolay yaklaşamıyor, kimseyle dertleşmiyor, koklaşmıyor. Böylece büyüyen şey -her neyse o- kendi içinde büyüyor. O büyüyen şeyi, o, daha yazmaya ilk başladığı sıralarda keşfetti: paylaşılamaz bir şey! Paylaşıldığı anda yiten, ortadan kalkan, geriye hiçbir bakıye bırakmayan bir şey! Zaten onu dile getirmek için çabalamıştı: sonradan böyle olduğunu keşfetmişti onun. O biriken, çöken, çökelen şeyin ne olduğunu anlaması gerekiyordu. Yanlış bir tanı her şeyi berbat etmeye yeterdi: bu yüzden kimseye açılmıyor, açılmaması gerektiğini düşünüyordu. El kol şakalarından hazzetmezdi. Kendisiyle el şakası yapmak isteyen biri çıkarsa, onu ânında durdurur ve: "Bak, Allah insana dil vermiş, meramımızı onunla anlatalım diye" der ve eklerdi: "El, dilin yanında iletişim aracı olarak fena biçimde kısıtlayıcı bir organ!"

Vaktiyle yazdığı öyküleri tanımadığı, bilmediği dergilere gönderdi, onların bir bölüğü yayınlandı, yayınlanmayanlar da oralarda yitip gitti. Sonradan o dergilerin sahipleriyle veya ilgilileriyle tanışma ortamları ortaya çıkmasına rağmen, onlarla tanışmaya hevekli görünmedi. Durum çekingenliğinden ileri gelmiyordu, onlara tenezzül etmemekle ise hiç ilgisi yoktu. Onların dostluğuna değer vermesi gerektiğini biliyordu. Ama eğer yazmayı sürdürecekse, bu işin kişisel dostlukların payandasıyla değil, fakat doğrudan, yazdıklarının bir değeri varsa, o değerden güç alarak başarılması gerekir, diye düşünüyordu.

Böylece hakkında yazılıp söylenenlere de, olduğundan fazla itibar etmemesi gerektiğini biliyordu. Başkaları için bir yazı veya konuşma malzemesi oluşturabilecek olan bu tür ilişkilerden uzak durmayı yeğledi. Hakkında söylenen yanlış şeyler karşısında bile istiğna gösterdi, onların düzeltilmesi sadedinde girişimde bulunmadı. Çünkü hep, o birikimin büyüyüp gelişmesini bekliyordu. Vaktinden önce bir meyvanın kopartılmaması gerektiğini nerdeyse doğuştan biliyordu. Serada üretilen meyvaların da, doğal olandan farklı olduğunu ona özdeneyimi öğretmişti.

Yazmanın, insanın kendi yalnızlığı içinde gerçekleştirildiğini, bunun için kimi yazarların kendilerine yalnız yaşayabilecekleri mekânlar kurduklarını işitmişti. Onunsa böyle lüksleri yoktu. Böyle şeyleri hayal bile etmiyordu. O, yapay yalnızlıklara gömülüp kalmaktansa, topluluk içinde yaşanan yalnızlıkların besleyiciliğine inanıyor ve öyle yaşıyordu. Zaten istese de, kendine otellerde, şatolarda yaşayabilecek imkânları elde edemezdi. Bunun için para lazımdı, telif lazımdı, o ise, garip bir hayat sürdürüyordu. Garip, yani gariban: yalnız ve tuhaf, ele gelmez bir hayat..