Rahmet umumidir, afet de...

Evet demek, özeleştiri yeteneğini gerektirir, diyorduk.

Geçmişe, 1930''lu, 40''lı yılların şartlarına saplanıp kalmış olan birinden özeleştiriye geçmesini beklemek onun kendisiyle yüzleşmesini istemek olurdu.

Oysa yüzleşme cesaret ister. Kendine ve geçmişine meydan okuma yürekliliği ister...

12 Eylül günü bu ülkede, bu yürekliliği gösterebilen insanların var olduğunu gösterdi.

Rahmet de, afet de umumidir. Binaenaleyh (bazıları, haset edenler...) rahmet başkasının elinden çıktı, bana faydası dokunmaz diye korkmasın...

Şer de öyle... Bir eve taun musallat olursa o evin bulunduğu kentin tümü onun ceremesine katlanmak zorunda kalır.

Birileri anayasa değişikliğinin enflasyona ne faydası var, işçiye, ücrete, işsize, kaysıya ne faydası var, millî hâsılanın bundan kazancı ne olur diye soruyordu. Biliyoruz ki, bütün bunlara, faydası olacağı kısa sürede anlaşılacaktır.

Eğer bu değişiklik savunma harcamalarının denetiminin yolunu açmaya medar olacaksa, değişikliğin faydası gecikmeden görülecek ve bütçeye hatırı sayılır bir mertebede artış sağladığı ortaya çıkacaktır.

İnsan tekine düşen şerrin def''ine, rahmetin sudûruna yardımcı olmaktan ibarettir.

Bu bizim hayatımız.

Bir kere yaşıyoruz. Ve bir daha yaşamak asla mümkün değil.

Hayatımızı kendi elimizle düzenleme imkânı elimize bir kere geçti ve o imkân isabetle kullanıldı.

Ondan hâsıl olacak olan rahmet, tabiatı icabı, ona muhalif olanı da kapsayacaktır.

Tekrarlıyorum: Rahmet de, afet de umumidir.

Bunu en iyi herkesin kendi bilinci bilir.