Ana ile vatan arasına konulan tel örgüler

Fotoğrafları konuşmaya devam ediyoruz. Fakat benim anlattığım fotoğrafları diğerlerinden ayıran bir fark var.

Göstermiyorum size fotoğrafları... Bilerek ve isteyerek yapıyorum bunu... Çünkü gözlerimiz zihnimizde inşa etmiyor o fotoğrafların anlamlarını...

Ama tıpkı karanlık odada fotoğraf kağıdı üzerinde beliren görüntüler gibi yavaş yavaş hayalimizde belirdiğinde daha çok yer ediniyor o fotoğraflar...

Bu yüzden şimdi konuşacağımız fotoğrafları da böyle nakşedin zihninize...

Bu kez çekilmesi yasak bir fotoğraf var önümde...

Kırmızı renkli, ''Askeri bölge! İzinsiz girilmez, fotoğraf ve video çekimi yapmak yasaktır'' şeklindeki tabelaları biliyorsunuz. Bu fotoğrafın çekildiği yer o tabelaların takılı olduğu tel örgülerden birinin hemen önü...

Tel örgülerin içerisinde bölük bölük askerler var...

Silahları yok..

Silahlar önlerindeki masaların üzerinde... Elleri de silahlarının üzerinde...

Belli ki yemin ediyorlar... Evet, tahmin ettiğiniz gibi bir yemin töreni fotoğrafı bu...

Artık acemi olmadıklarını ilan ediyor ve ellerine silah aldıkları andan itibaren vatanlarını canları pahasına savunacaklarına namus sözü veriyorlar.

Gerekirse savunurken canlarını kurban etmek için yemin ettikleri o vatanın içerisinde tabii ki anneleri var.

Tel örgünün arkasından gördüğümüz manzara bu...

Biraz daha geriye çekilince fotoğraftaki bir ayrıntı daha çarpıyor gözümüze...

Yerlere çömelmiş, parmaklarını tel örgünün deliklerine geçirmiş, alınlarını tel örgüye yaslamış kadınlar.

Göremiyoruz ama muhtemelen, alınlarında tel örgünün tellerinin izleri...

Onlar, çocuklarının yemin törenini tel örgünün ardından izleyen şehit adayı askerlerin anneleri...

Çocuklarını tel örgünün dışından izliyorlar, çünkü küçük bir kusurları var: Başörtüleri...

O anneler, öylesine vatanın içindeler ki, uğruna biricik oğullarını kına yakıp uğurladıkları o vatanı öylesine bağırlarına basıyorlar ki, o vatanla aralarına çekilen tel örgülere aldırmıyorlar bile...

Bir gün, kapıları çalınıp acı haberi getiren bir subay görme ihtimallerini bile bile kına yakarak yolladıkları oğullarının dudaklarındaki vatan kelimesinin öylesine içindeler ki, tel örgünün dışından bile sevebiliyorlar o vatanı...

İlk fotoğraf bu kadar...

İkinci fotoğraf da yine bir yemin töreninden.

Yıl 2004. Yer Sarıkamış.

Hani 90 bin vatan evladının donarak şehit düştüğü ''soğuk ve beyaz'' topraklı vatan...

Kısa dönem askerler yemin etmeye hazırlanıyor. Merasim alanında genci, yaşlısı kadınlı erkekli siviller de var.

Merasim alanını gören bir noktada biraz sonra yemin edecek olan iki asker dağıtım öncesi son kez birlikte fotoğraf çektiriyor.

Birinin yüzündeki neşeyi, gözlerindeki ışıltıyı seçmek hiç de zor değil.

Diğer askerde ise aynı neşe yok. Yüzünde buruk bir tebessüm var, o kadar.

Fotoğraftan iki adet çoğaltılmış. Yüzü gülen asker kendisindeki nüshanın arkasına şu notu düşmüş:

''Yemin töreni... Birazdan annemin önünden geçeceğim. Çok heyecanlıyım. 2004''

Yüzünde buruk bir tebessüm olan asker ise fotoğrafı ailesine yollamak için postaya verirken arkasına şu satırları karalamış:“Sevgili anneciğim, yemin törenime gelmeni çok isterdim. Ama çarşaflı olduğun için nizamiyeden içeri almazlardı. O kadar yol gelip benim yüzümden üzülmemen için sizi çağırmadım. Kendinize iyi bakın. Ellerinizden öpüyorum.”

Bu fotoğraftaki iki kişiden biri bendim ama o fotoğraftaki adım Mehmet''ti.

Yanımdaki arkadaşımın adı da Mehmet''ti...

Ve bu fotoğraf sadece Sarıkamış''ta değil, Türkiye''nin dört bir yanında bugüne kadar binlerce kez çekildi. Ve poz verenlerin isminin tamamı Mehmet''ti. Hep aynı notlar düşüldü fotoğrafların arkasına...

Bu fotoğrafı yerine koyalım ve aynı tarihte çekilen başka fotoğrafları göstereyim size...

2004''te, Sarıkamış''ta gördüğüm çok güzel bir kare var:

Hayatım boyunca Ramazan ayının tüm teravihlerini, hatta neredeyse tüm sabah namazlarını cemaatle kılabildiğim tek yerdi Sarıkamış benim için.

2004 yılında, Sarıkamış''taki Ramazan ayının bereketini bir daha hiç görmedim.

Oradayken bu anlattıklarımı yapmak suçtu, hiç kimseye zararı olmayan, hatta Peygamber Ocağı''nı (yaşadığım birçok tatsız hatıraya rağmen) rahmetle andıran bir suçtu bunlar.

Ama yaptık.

Ve çok mutluyduk.

Mesela nur cemaatine mensup olan bir dostumun daha ilk gün komutana çıkıp ''ben namaz kılmak istiyorum'' dediğini, askerliği bitene kadar tek vakit namazını bırakmadığını, komutanlarının bu konuda ellerinden gelen desteği sergilediğini de gördüm.

Yani anlayacağınız albümümde o kadar çok fotoğraf var ki... Hepsi birbirine karışmış halde... Biri neşelendirirken, biri düşündürüyor, diğeri acıtıyor... Hepsinden ortak bir sonuç çıkarmaya da gerek yok belki... Sadece şunu söylesek kâfi...

Anneler de, çocukları da, seccadeler de, komutanlar da... Hepsi aynı vatanın içinde... Aralarına tel örgü koymaya ne gerek var. Masraftan başka bir şey değil. Bir de o kadar uğraşmaya değmez...

28 yıl boyunca Hürriyet Dış Haberler''de çalışan meslek büyüğüm Ferai Tınç Hanımefendi, günümüzde ''Basın Özgürlüğü!'' olmadığı için mesleği bırakmış. Aklıma Hürriyet''in son 20 yıldaki One Minute, Filistin, Çeçenistan gibi konularla ilgili attığı ve atamadığı manşetler geldi. Ferai Hanım''a ''emekleri'' için teşekkür ederiz!

CHP açıklama yapmış: ''Hükümet artık bir karar versin. Kriz olacak mı olmayacak mı?'' Tebrik ettim. Adamlar bilmedikleri konuda konuşmuyor, sözü ustasına bırakıyor.

İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Ataşehir''deki kaçak mesire ve spor alanını yıkınca, vatandaşların şikayet ettiği CHP''li Ataşehir Belediyesi misilleme olarak hemen yanındaki mesciti yıkmış.