Ülkemizde son 4 nesil, öz kültüründen uzaklaştırılma amaçlı dayatmalara maruz kaldığı için iki kültür arasında bocalamaya mahkum edildi. Ne İslami kültürden kopabildi ne de Batı kültüründen kendisini uzak tutabildi.
Bu perspektiften bakıldığında, İslam, toplumumuzda bir yaşam biçimi olmaktan ziyade ideal bir kültür olarak dindar kesimin hep gündeminde kalmış, dolayısıyla da dindarlar İslam''ı yaşayacakları ve yaşam biçimi haline getirecekleri ortamı hep hayal etmişlerdir. Çünkü resmi ideolojinin dayattığı hayat biçimi, verdiği eğitim ve kültür dindar kesimdeki fikri oluşumu ister istemez etkilemektedir/etkilemiştir.
Müslüman kanaat önderlerinin büyük çoğunluğu, çağımızda yaşanabilir bir İslami hayat biçimi ve sorunlara pratik İslami çözümler üretmek yerine hep bir ütopya ve Kızıl Elma gibi hedefleri gösterdikleri için, dindarlar çok kaliteli elemanlara sahip oldukları halde uzmanlık dallarında -çok sınırlı örnekler dışında- İslami çözümler teklif edememişlerdir.
Sosyal hayatta Batı kültürünün etkisi altında yetişip özel hayatında da İslami kültürü benimseyen kuşaklar uygulanabilir bir İslami hayat tarzını geliştirip makro ve mikro planda düşüncesini netleştiremedikleri için tabir caizse bocalamaya başlamışlardır.
İşte bocaladığı bu konulardan biri de kadın hakları konusu olmuştur.
Bu nedenle de kadın evde mi otursun, sokağa mı çıksın gibi tartışmalar meselenin özünden ziyade teferruatıyla ilgili tartışmalar olarak sürüp gitmektedir.
Nüfusumuzun yarısına tekabül eden, bu itibarla da dindar nüfusun da yarısını teşkil eden kadınlar çok sınırlı örnekler dışında etkisiz ve harekete katkıda bulunma imkanından yoksundur. Bu durum maalesef biz dindarların bir açmazı olmaya devam ediyor. Gerçekçi olmak gerekirse güçlerimizin % 50''ini kenara iterek ve ayırarak bir mücadele kazanmaya çalışıyoruz ve gücümüzün yarısını muattal bıraktığımız için kazanamıyoruz, böyle giderse kazanamayız da.
Onları plansız programsız meydana çıkaralım da demiyorum, o takdirde de kazanma şansımız yoktur veya en iyimser ifadeyle çok zayıftır.
Dolayısıyla ben başörtülü hanım avukatların mahkemelere, doktorların hastanelere hatta milletvekillerinin Meclis''e alınmadığı bir ortamda dindar kadın sokağa çıksın mı çıkmasın mı tartışmasını usûl ve esastan yoksun görmekteyim. Çünkü ülkemizde kadınların sosyal alana çıkmasına muhalefet eden bütün dindarlar onların sokağa çıkmasına razı olsalar bile dindar hanıma sosyal alanda/kamusal alanda hayat hakkı yoktur. Var mıdır?
Binaenaleyh, dindarların kadınların sokağa çıkıp çıkmamasını değil sokak kadınların çıkmasına uygun hale nasıl getirilir tartışmasını yapmaları ve bu alanda kafa yormaları gerekir. Yoksa dindar kadına hayat hakkı tanımayanların sürekli gündemde tuttuğu İslam''da kadın tartışması faydalı bir sonuç doğurmayacaktır.
Bu bağlamda 1995 seçimlerinde dindarlar arasında başörtülü milletvekili adayı tartışılırken Meclis''in henüz buna hazır olmadığını açıkça yazan, yine 1999 seçimleri öncesinde de aynı düşünceyi tekrarlayan belki de tek yazar bendim. Bu sistem ve şerait içinde başörtülü vekilin Meclis''te sorun olacağını Meclis''e giremediği takdirde de faturanın sadece o vekile hanıma değil bütün başörtülülere çıkarılacağını düşündüm. Çünkü ben Müslüman''ın sorunun bir parçası olmak yerine çözümün bir parçası olmasını düşündüm hep. Oysa sorun çözmek için gönderilen vekile hanımın sorun olacağı gün gibi ortadaydı. Başörtülü adaya açıkça karşı çıktım ama kaderin cilvesine bakın ki başörtülü vekile hanımı dünya kamuoyu önünde el Cezire televizyonunda savunan da yine ben oldum. Karşı çıkılacak yerde çıktığım, savunulacak yerde de savunduğum için sorumluluk duymuyorum ama olaylardan ders alınmadığı için hayıflanıyorum, üzülüyorum..
Şu anda da ülkemizde dindar kadının sokağa çıkıp çıkmayacağını tartışmak yerine toplumu ve sistemi sadece dindar kadını değil kadınıyla erkeğiyle bütün dindarları kabul edecek şekil ve biçime nasıl sokacağımızı tartışmalıyız. Bu arada da uzmanlar dindar kadının sosyal hayatta nasıl rol oynayacağının geç kalmış müzakerelerini yapmalılar.
Ayrıca itiraf etmemiz gerekir ki, bütün şartlar aleyhlerinde olmasına rağmen son süreçte mücadeleyi dindar erkekler değil dindar hanımlar vermiştir. Yukarda bahsettiğim sınırlı örnekler onlardır. İnançlarını milletvekilliğine, memurluğa ve diplomaya tercih edenler hanımlar olmuştur. Direnenler de, yürüyenler de hanımlar olmuşlardır. Onlar bizi gerçekten de hiç satmamışlardır ama biz erkekler onların cesaretinin onda birini bile gösterememişizdir. Onlar çilesini çekmiş biz ise işin şov kısmında rol oynamışızdır.
İstanbul''dan Ankara''ya erkek gibi yiğitçe yürüyen onlar, başlangıç ve bitiş noktalarında kadınlar (kadınları aşağılamak için değil deyim olduğu için bu kelimeyi kullandım) gibi uğurlayan ve karşılayan biz olduk.
Evet mümine hanımlar, ticaret de yapabilirler, ziraat da yapabilirler siyaset de yapabilirler ve meşru olan her alanda görev alabilirler. Ama ortam hazırlanırsa. Aksi takdirde ruhsatların, diplomaların ve mazbataların ne hükmü vardır?
Şunun da altını kalın çizgilerle çizerek söylemeliyim ki, inancımıza göre erkekler çalışmak zorundadırlar, hanımların ise çalışma mecburiyetleri yoktur. Başka bir ifadeyle kadınların çalışmama hakları vardır. Bu da onlara verilen bir ceza değil aksine bir mükafattır.
Evet kadının çalışıp çalışmayacağını değil, kadına istediği takdirde çalışacağı ortamı nasıl hazırlarız, oturup onu konuşalım, onu tartışalım.
Bizim kadınlarımızla, kadınlarımızın da bizlerle sorunu yok, bizim kadın erkek sistemle sorunumuz var, sistemin de sadece bizimle değil bütün vatandaşlarıyla sorunu var.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.