Acaba, bir tarafta demokrasiye geçişi bir türlü hazmedemeyenlerin savunduğu bir kapatma davası var öte yanda demokrasiyi koruma amaçlı bir terör örgütü olan Ergenekon davası var diyenler mi doğruyu söylüyor yoksa, kapatma davasını gören mahkeme için şeriatın kestiği parmak acımaz deyip, çete iddiasını soruşturan savcıya iktidarın maşası diyen Deniz Baykal''ın yaklaşımıyla hareket edenler mi?
Bu vakıa her iki tarafın da yargıya olan bakışını gösterir. Daha doğrusu toplumun yargıya olan bakışındaki çarpıklığı gösterir.
Demek ki yargıya iki tarafta da tam olarak güven yok. İşine geldiğinde “saygı” gelmediğinde “maşa”..
Çıkış noktalarına bakarak değerlendirecek ve bir tespit yapacak olursak, bana göre de, İstanbul''daki savcı demokrasiye karşı kurulan tuzağı bertaraf etmeye çalışırken Ankara''daki başsavcı demokrasinin olmazsa olmazı bir aktörü ortadan kaldırmaya çabalıyor.
Hangisinin isabetli olduğunu iddianameye baktıktan sonra söyleyebiliriz.
Parti kapatma iddianamesinin tutarsızlığı ortada. Ergenekon iddianamesi ise henüz açıklanmadığı için (ben bu yazıyı yazdığımda henüz iddianame açıklanmamıştı) tutarlı mı tutarsız mı orasını bilemiyoruz.
Aslında son derece tabii bir gelişme.
Bana göre bu manzara değişim ile değişime direnenlerin manzarasıdır.
Toplum değişiyor, özgürlükler genişliyor, insan hakları kavramı kökleşiyor, bu istikamette yasalar çıkarılıyor düzenlemelere yapılıyor.. Ama kırklı yılların özlemini çeken ve başkentte önemli mevkileri işgal eden son derece marjinal bir grup ve onların destekçisi kimi sivil zevat bu müspet değişim ve dönüşüme karşı direniyor.
Çok partili hayata geçişi eleştiren ve 27 Mayıs darbesini karşı devrim olarak niteleyen zihniyetteki kimi zevatın Ankara''nın en üst mevkilerinde bulunduğunu bilmeyen var mı?
Aslında ben bu konjonktürde silahlı bir darbe ihtimalini fevkalade zayıf bir ihtimal olarak görenlerdenim. (28 Şubat post modern darbesi insan hakları ve özgürlükler alanındaki daralma açısından 27 Mayıs''dan da 12 Eylül''den de daha etkili bir darbe olmuştur.)
Bunu söylerken de darbe heveslilerinin bulunmadığını iddia etmiyorum. Çağı okuyamayan darbe heveslilerinin çıkması da normaldir. Hele de hiçbir darbecinin yargılanmadığı bir ülkede bu oluşumlara şaşmamak gerekir.
Belki tutuklananların bir kısmı beraat edecektir. Ama darbe girişimine karşı yargının tarihinde ilk kez bu denli cesur adımlar atıyor olması dünyanın içinde bulunduğu konjoktür ile de yakından alakalıdır diye düşünüyorum.
Ben Ergenekon sebebiyle tutuklananların hiçbiri hakkında suçludur ya da masumdur diye fikir beyan etmek taraftarı değilim. O iş savcının işi. Belki bir kısmı beraat edecek bilmiyoruz.. Ama darbe günlükleri, ele geçirilen silahlar, bombalar, işletilen cinayetler böyle bir suç örgütünün bulunduğu ve bu suç örgütünün adi bir suç örgütü olmaktan öte müesses nizama karşı darbe hazırlığı yaptığı kuşkusu uzun zamandır kamuoyunun zihnini kurcalamaktadır. Hatta kurcalamanın ötesinde kamuoyuna korku salmaktaydı. Şu anda tutuklular arasında yer alan benim de önemsediğim bir gazeteci (evvelki sene basına sızan belgede ordu karşıtı gazeteciler listesinde yer almıştı) geçtiğimiz günlerde bir tv programında, darbecileri kastederek “Bu sefer gelirlerse 25 sene gitmeyeceklerdir, ona göre hazırlık yapılıyor” anlamındaki sözleri doğrusu tehdidin boyutunu göstermesi açısından önemliydi.
Bu ortamda, elbette ki savcılığın yapması gereken elindeki somut delileri değerlendirerek suç örgütünün üzerine gitmektir.
Sonuç ne olursa olsun son tutuklamalar artık dokunulamayan kimsenin kalmadığını öğretmiştir sanırım. Ergenekon davası, demokrasinin kendisini savunması diğer bir ifadeyle halkın darbecilerle hesaplaşma teşebbüsü olarak değerlendirilebilir.
Bu bağlamda 1 Temmuz 2008 tarihini Türkiye''de dengelerin demokrasi lehine değiştiği bir tarih olarak da değerlendirmek mümkündür.
Beklentimiz, hukuk adamlarımızın, toplumun tüm kesimlerine güven verecek havayı oluşturmalarıdır. Hukukun olmadığı yerde huzur da olmaz.
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.