Eyvah "demokrasi" geliyor!

Tunus''ta neyin olup bittiği daha öğrenilmeden "domino etkisi" lafları havada uçuşmaya başladı.

Ortadoğu''da halk devrimlerinin başladığı, değişimin önünde kimseciklerin duramayacağı, artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı söylendi.

Ve, "devrimin" Tunus ayağı tamamlandı.

Karısı dahil kimsenin saygı duymadığı Zeynel Abidin Bin Ali defolup gittiğinde ardından bir kova su dökecek bir Allah''ın kulu çıkmadı.

Giden "mahluk" bu denli aşikarken gelenlerin neyin nesi olduğunu sorgulamak münasebetsizlik addedilebilirdi.

Değil mi ki gelenlerin arasında "Raşid El Gannuşi''nin adı geçiyordu, bize susmak, hatta sevinmek yakışırdı.

Ne de olsa ilk gençlik yıllarımızda kitaplarından etkilendiğimiz bir liderdi.

Gerçi şimdi durum biraz değişmiş; o bizden etkilenir olmuştu. (Demek ki etkileşimin böyle tuhaf komplikasyonları da vardı.)

Çok geçmeden Mısır ayağa kalktı.

Hem de ne kalkış!

Tahrir Meydanı hop oturup hop kalkıyordu.

Her yerde, herkeste bir teveccüh vardı. Firavun müsveddesi Mübarek nihayet gidecekti.

Süleymaniye Kürsüsünden adlı şiirinde "Galeyan geldi mi, mantık savuşurmuş" demiş ya Mehmet Akif, çok haklı.

Aklımız başımızdan gitmişti.

Bir televizyon kanalında, bu "devrimler" beni pek heyecanlandırmıyor dediğim için "Kafayı yemiş bu!" yollu bakışlara maruz kalmıştım.

Evvela Tunus, daha sonra Mısır halkı "devrim" yapmaya karar vermişti ama ne bir manifestoları, ne de doğru dürüst bir sloganları vardı.

Aydınları, alimleri, teorisyenleri kimdir, kimlerdir bilmiyorduk!

Bizim bildiğimiz gidenlerin, gidecek olanların ne kadar alçak, ne kadar şerefsiz, ne kadar zalim olduğuydu.

Bu da bize yetiyordu.

"Mısır halkı nasıl oldu da böyle birdenbire ayağa kalktı?" diye sorduğumuzda sosyal paylaşım sitelerinden veya birtakım ajitatif hikayelerden bahsediyorlardı.

Daha ısrar edecek olursak "domino etkisinden" söz edecekleri muhakkaktı.

Ki, "domino etkisi" denildi mi, suyun kaldırma kuvveti anlatılıyormuşçasına herkes dut yemiş bülbüle dönüyordu.

Şu soruyu sormadık:

"İsrail terör devleti" gece gündüz bomba yağdırdığı Gazze''de Filistinli çocukları yakarken, Refah Kapısı''nı sıkı sıkıya kapatarak Gazze''nin hepten toplama kampı haline dönüşmesine neden olan Mübarek''e karşı ayaklanamayan Mısır halkı nasıl oldu da böyle şappadak devrim yapmaya karar verdi?

O vakitler Türkiye ayağa kalkarken Mısır oturuyordu, birdenbire ne oldu?

Sosyal paylaşım siteleri, Facebook falan yeni mi icat oldu?

Bütün bunları sormadık, soramadık; dedim ya giden zalim belliydi; gelen de yabancımız değildi.

İhvan-ı Müslimin''den bahsediliyordu.

İhvan denilince de aklımıza Seyyid Kutublar, Mustafa Sıbailer, Hasan El Bennalar geliyordu.

"İslam Nereye?" başlıklı yazılar derceden "Özalist" bir köşe yazarı, İhvan''ın çok değiştiğini söylüyor; buna da Benna''nın torunu Tarık Ramazan''ın Oxford profesörü olmasını örnek gösteriyordu.

Bu oryantalistik bakış acısının sefaletine girersek çıkamayız; iyisi mi biz yol yakınken dönelim Libya''ya.

Mısır''ın ardından Libya halkı ayaklanınca Kaddafi, "Ulan fareler bana da mı ''domino etkisi'', ulan böcekler bana da mı halk devrimi! Ben ki şunca yılın ''halk devrimcisiyim'' bana halk, bana devrim söker mi!.." yollu bir iyice delirip kendi halkına karşı Allah ne verdiyse girişti.

Fransa''nın aksine ABD son derece soğukkanlıydı.

Cümle alem bu zalimden Libya halkını kim kurtaracak diyinceye kadar Kaddafi''nin zulmünü seyredecekti.

"Halk devrimine" karşı savaştığını zanneden Kaddafi, başına bombalar, füzeler yağınca nasıl bir "devrimle" savaştığını anladı.

Fukuyama "Tarihin Sonu"ndan bahsetmişti ama bir türlü gelmiyordu.

Demek ki böyle "sezaryen devrimlere" ihtiyaç vardı.