Gücü olan kime dayatıyordu Yılmaz?

Emekli Albay Arif Doğan kafayı mı yemiş yoksa bize kafayı yedirmeye yemin mi etmiş, anlamadım gitti.

Lafı orta sahada hiç dolaştırmıyor, dikine dikine konuşuyor.

Mesela, JITEM yoktur demek için kırk dereden su getirmeye çalışanların aksine yekten “Ben kurdum” diyor.

“Öldürülen her PKK''lı için üç bin lira veriyorduk” sözünü de inkâr etmiyor.

Bu söz üzre İstihbaratçı Astsubay Hüseyin Oğuz da, “Para karşılığı çok masum insan öldürüldü” diyor, “Bunların içinde dağdaki çoban da vardır ve PKK''lı denilmiştir…”

Hey kurban olduğum Allah, bunlar nasıl ifşaattır?

Arif Doğan''a ait olduğu iddia edilen ses kaydına pek kulak asmamıştık. “Her türlü tezvirata açık ses kaydı işte” deyip geçmiştik.

Lakin “Alevilere saldıran sakallı adamlarım vardı…” ifadesi, ister istemez aklımıza Madımak faciasını getirmişti.

Mahut ses kaydındaki “10 bin terörist öldürdüm…” sözü de insanın aklına her şeyi getiriyor tabii.

PKK''lılara “bizimkiler” diyen ve Heron''ların düşürülmesini veya koordinatlarının değiştirilmesini isteyen askerin o meşhur sözünü mesela: “Şu Heron''ları tepemizden çektir, bizimkiler çok zayiat veriyor…”

Arif Doğan yaptıklarından pişman değil.

Orgeneral Çetin Doğan gibi “Jenerik senaryo cancağazım!..” muhabbetine de hiç tenezzül etmiyor.

Hatta, “Vatan için yaptık, millet ne der umrumda değil” demeye getiriyor.

En azından Genelkurmay Başkanı''nı durduk yere ofsayda düşürmüyor.

Orgeneral Çetin Doğan öyle mi ya!

Balyoz Güvenlik Harekât Planı gündeme düştüğünde bütün iddiaları fasaryadan saymıştı.

“Sakal” ve “Çarşaf” eylem planları doğrultusunda Bayezid ve Fatih Camii''nde “tedhiş faaliyetleri icra edilecektir” deniyordu.

Kıyametler kopmuştu.

Dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ ateş püskürmüştü: “Yani şimdi ben size soruyorum, vicdansızlara soruyorum: ''Allah Allah'' diye askerine hücum ettiren, taarruz eden bir ordu, nasıl Allah''ın evi camiye bomba atmayı düşünür? Vicdansızlıktır! Lanetliyorum bunları!..”

İyi de, MGK Genel Sekreteri emekli Orgeneral Sabri Yirmibeşoğlu, geçenlerde cami yaktıklarını itiraf etti.

N''olcak şimdi?!

Hatta, “Eğer halkı kışkırtmak isterseniz değerlerine saldırısınız. Özel Harp''te bu bir kuraldır…” dedi.

Kimsecikler bana cami yakma işi Kıbrıs''a özeldi; Rumlar düşman olduğu için her yol mübah görüldü falan demesin.

Genelkurmay''ın düşman anlayışı kimi zaman o kadar genişliyor ki, aklınız durur!

Topyekûn millete, “Topyekûn savaş” açacak kadar…

Sadece 28 Şubat''ta değil, 27 Nisan''da da böyleydi.

27 Nisan muhtırasında, “Özetle, Cumhuriyetimizin kurucusu Ulu Önder Atatürk''ün, ''Ne mutlu Türküm diyene!'' anlayışına karşı çıkan herkes Türkiye Cumhuriyeti''nin düşmanıdır ve öyle kalacaktır…” deniyordu.

Bu muhtırayı kaleme alan zihniyetin düşman bellediğine karşı tankıyla topuyla, gerekirse cami yakan özel harp teknikleriyle savaşması gayet normaldi.

Muhtıranın hemen ardından gelen 367 kararını Önder Sav, “Gözümüz aydın…” şeklinde değerlendirmişti.

Hıncal Uluç''un da gözü aydınlanmış, “Ordu sonuna kadar bekledi... Gerekli uyarıları en demokratik şekilde yaparak, ''Sözde değil, özde'' diyerek bekledi…” demişti.

Hele Yılmaz Özdil''in gözü öyle aydınlanmıştı ki kimseyi görmüyordu: “Gücüm var diye dayatırsan, gücü olan sana dayatır…”

Yani, müstahaksınız demeye getiriyordu.

“Gücüm var” dedikleri millet iradesini, mesela, “411 el”i dayatıyordu; peki “gücü olan” neyi kime dayatıyordu?

Millete karşı milletin tankını topunu mu?