Hafızasını kaybeden adamın tezkeresi

Adamın söylediği şu: "Birinci Susurluk vakasında hafızamı kaybettiğim için, ''İkinci Susurluk'' vakasını hatırlamıyorum…"

Pardon, mevzuya paraşütle "pat" diye indik; iyisi mi şunu baştan itibaren adamakıllı anlatayım.

Bundan 3 yıl mukaddem, orta yaşlı, siyah gözlüklü, takım elbiseli bir adam kredi alabilmek için banka müdürü bir arkadaşımı ziyaret etmiş.

Patronu olduğu şirketin kredi almayı hak edebilecek bütün özelliklerini sayıp döktükten sonra, kendisini tanıtma sadedinde, ''öyle az buz adam değilim'' gibilerinden gönenerek, "Ben, İkinci Susurluk vakasının baş aktörlerindenim…" demiş.

Banka müdürü arkadaşım, anında, "Nerdeyim lan, bu adam da kim?!.." falan olmuş tabii.

Hiç istifini bozmadan gayet ciddi vaziyette karşısında oturan adamın sinekkaydı tıraşlı yüzüne bir müddet hayretle baktıktan sonra, "Hay Allah! İşe güce o kadar dalmışız ki; ''İkinci Susurluk'' vakasını kaçırdık!.." diye düşünmüş:

"Affedersiniz! Ben onu kaçırdım galiba; ''İkinci Susurluk'' vakası neydi?.."

Adam gayet kendinden emin şekilde karşılık vermiş:

"Birinci Susurluk vakasında hafızamı kaybettiğim için, İkinci Susurluk vakasını hatırlamıyorum…"

Valla fıkra değil bu; aynen vaki. Bizzat banka müdürü arkadaşımdan dinledim çünkü.

Fıkra olsaydı dinlemezdim zaten. Bütün fıkralardan nefret ederim ben.

Hani, elimden gelse, nerde bir fıkra görsem başını ezmek isterim.

Şimdiye değin dinlediğim hiçbir fıkra da yoktur. Nezaketen dinler gibi yaparım sadece. O derece yani.

Fıkra dinler gibi yapmak hiç kolay bir ''iş'' değildir. Epeyce "ince ayar" gerektirir.

Bu işe (fıkra dinler gibi yapma ''işine'') ilk başladığım yıllar çok zorluk çektim:

Fıkranın neresinde can kulağıyla dinlenecek, neresinde hafiften vidalar gevşetilecek, en önemlisi de kahkahayı koy verme taymingi tastamam nasıl ayarlanacak?..

Allah kimsenin başına benim yaşadığım hali vermesin!

Bir de, öyle azılı fıkra anlatıcıları vardır ki, ne yapsan yakanı kurtaramazsın!

"Biliyorum o fıkrayı…" desen, yine anlatır; "Geçen gün anlattın ya…" desen, fayda etmez; konuyu değiştirmeye çalışsan, beyhude…

Adamın fıkra anlatacağı gelmiş bir kere, hiç kaçarı yok! Zaten, "Dur sana bi fıkra anlatayım…" dediği an, fıkrayı baştan aşağıya yedin demektir.

Belediyeler, (benim gibi fıkra mağdurlarını düşünerek) böylesi azgın fıkracılara el atmalıdırlar.

Mesela, şehrin muhtelif yerlerine fıkra dinleme kabinleri yerleştirilebilir.

Eleman kabine girer ve fıkrasını bi güzel anlatır. Mebzul miktarda fıkra dinleme manyağı değerli vatandaşımız da mutlaka orada hazır bulunacaktır nasılsa.

Üstelik, kabinlere giriş küçük bir ücret karşılığında olursa, belediyelere de ek gelir sağlanır, fena mı?!

Kabinde fıkrasını anlatmış, doyuma ulaşmış, rahatlamış eleman, en fazla, "Abi, biraz önce kabinde bi fıkra anlattım, adam, gülmekten kafayı yedi..." geyiği çevirebilir, daha fazla zararı olmaz.

Gelgelelim, şimdilerde, fıkra dinlerken hiç değilse tedirgin olmuyorum.

Çünkü nerde, ne yapacağımı, insiyaki olarak öyle bir çözdüm ki, milim sapmıyor.

Anlayacağınız, hiç mahcup olmadan anlatılan fıkraya bütün tepkileri kusursuzca veriyorum artık.

Fıkra anlatma düşkünü dost ve arkadaşlarıma bu gerçeği şuracıktan faş etmeyi bana nasip eden Rabbime şükürler olsun.

Laf çok uzadı; biz dönelim yine, ''İkinci Susurluk'' kahramanı olduğunu söyleyen ''adamımıza.''

Evvela, fıkra muhabbetinden çektiğim sıkıntıyı dillendirmeye vesile olduğu için huzurlarınızda kendisine teşekkür ederim.

Ancak onu anlatmaktaki maksadım elbette bundan ibaret değil.

Sizi bilmem ama bu adamın hali bana, Irak''a sınır ötesi harekat için çıkarılan tezkerenin, 1 Mart tezkeresiyle trajikomik akrabalığını çağrıştırdı.

Sanki birileri, 1 Mart tezkeresi hakkında olmadık kumpaslarla hafızamızı kaybettirmeye / köreltmeye çalışıyorlar ki, sınır ötesi harekata cumburlop dalalım.

Halbuki, iki ''tezkere'' arasında oldukça ''tuhaf'' bir bağ var.

Ayniyet bağı mertebesindeki bu bağa da yarın değinelim.